Η επιλογή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για την μοναδική υποψηφιότητα για την θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, μπορεί να μην εμπεριέχει τα συνηθισμένα πολιτικά χαρακτηριστικά, μπορεί να μην ήταν ένα όνομα γνωστό και δημοφιλές όνομα στο ευρύ κοινό, μπορεί να μην ήταν η πλέον ισχυρή επιλογή στην συγκεκριμένη πολιτική και γεωστρατηγική συγκυρία αλλά σίγουρα θα ανοίξει μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας.
Η υποψηφιότητα της διακεκριμένης δικαστικού και νυν πρόεδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) Αικατερίνης Σακελλαροπούλου εφόσον εκλεγεί από την Ελληνική, που είναι και το πιθανότερο σενάριο, θα γίνει η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει το ανώτερο αξίωμα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας.
Ευκαιρίες για την ανάδειξη μιας γυναίκας στην Προεδρία της Δημοκρατίας υπήρχαν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες πολλές. Σενάρια ακούστηκαν τουλάχιστον σε τρεις διαδικασίες ανάδειξης Προέδρου Δημοκρατίας και σε αρκετές περιπτώσεις οι προτεινόμενες γυναικείες επιλογές είχαν αξιοκρατικά περισσότερα πλεονεκτήματα, από διεθνές κύρος και κοινωνική αναγνώριση μέχρι το αναγκαίο το προσωπικό πολιτικό “βάρος”. Καμία όμως δεν προχώρησε ποτέ για διαφορετικούς λόγους, καταγράφοντας μια διαχρονική αδικία για το ελληνικό πολιτικό σύστημα…
Ας μην ξεχνάμε ότι στην περίοδο της μεταπολίτευσης είχαν ακουστεί τα ονόματα σπουδαίων γυναικών από την πολιτική, τις επιστήμες και τον ακαδημαϊκό χώρο, όπως η Αμαλία Φλέμινγκ, η Ελένη Γλύκατζη– Αρβελέρ, η Μαριέττα Γιαννάκου, Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη και τα τελευταία χρόνια η Ντόρα Μπακογιάννη, η Μαρία Δαμανάκη και η Άννα Διαμαντοπούλου. Σε υποψηφιότητα για την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν ευδοκίμησε και δεν μετουσιώθηκε καμία από τις παραπάνω προσωπικότητες.
Έτσι, η επιλογή της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου έρχεται να διορθώσει μια “αδικία” και ταυτόχρονα να δώσει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα στον πρωθυπουργό αφού είναι χωρίς αμφιβολία μια ασφαλής και ανώδυνη πολιτικά επιλογή, που δεν δημιουργεί προϋποθέσεις για σε εσωκομματικές διενέξεις και αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Έστω και αν περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές θεωρούσαν ότι λόγω των εξελίξεων με την Τουρκία και την Λιβύη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα προχωρούσε σε μια ισχυρή πολιτική επιλογή, με ιδιαίτερο βάρος τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας, δίνοντας μέχρι πριν από λίγα 24ωρα ελάχιστες πιθανότητες για μια υποψηφιότητα με το προφίλ της κας Σακελλαροπούλου.
Όμως, αντικειμενικά η υποψηφιότητα της θα μπορούσε να θεωρεί ως μια “επιλογή ενωτική, προοδευτική και αξιοκρατική”, όπως υποστηρίζουν πολλά κυβερνητικά στελέχη και “χωρίς πολιτικές αποχρώσεις”. Αυτή η παράμετρος όμως δεν είναι 100% ακριβής αφού δεν είναι ουσιαστικά “ένα μη πολιτικό πρόσωπο”, που μπορεί να συγκεντρώσει σχετικά εύκολα τις ψήφους των βουλευτών της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ, όπως αρχικά παρουσιάστηκε.
Είναι γεγονός πως η κα Σακελλαροπούλου προέρχεται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ (νυν ΚΙΝΑΛ), έχει την υποστήριξη της λεγόμενης “πτέρυγας των Βενιζελικών” και επιλέχθηκε επί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ως πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), έχοντας ευρύτατη υποστήριξη στα ανώτερα κλιμάκια του κόμματος. Άρα, πολιτικά στοιχεία υπάρχουν και ως πρόσωπο δεν είναι ένα καθαρά “μη πολιτικό” αλλά αυτό είναι θέμα μικρής σημασίας.
Το πιο σημαντικό ζήτημα είναι πως είναι μια υποψηφιότητα με πολλαπλούς συμβολισμούς και αυτό ήταν ένα από τα βασικά ζητούμενα στην τελική απόφασή της επιλογής της από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Αφενός ο πρωθυπουργός με την ανακοίνωση του ονόματος της κα Σακελλαροπούλου δίνει το προσωπικό του στίγμα, κάνοντας μια υπέρβαση για τα ελληνικά δεδομένα προτείνοντας μία γυναίκα για την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας – μια απόφαση που θα γραφτεί σίγουρα στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας – και αφετέρου αποφεύγει εμπλοκές στην διαδικασία σε μια κρίσιμη για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.
Είναι αληθές πως “η επαγγελματική και κοινωνική διαδρομή της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου την καθιστούν μια εξαιρετική πρόταση”, όπως υποστηρίζουν πολλά κυβερνητικά στελέχη. Όντως συμβολίζει τη νέα εποχή στην οποία έχει εισέλθει η χώρα μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αφού ως πρόσωπο δεν προέρχεται από “κομματικούς μηχανισμούς” και “πολιτικές συμφωνίες” αλλά είναι μια επιλογή ενδεικτική της νέας εποχής στην οποία έχει περάσει το τελευταίο διάστημα η Ελλάδα. Μια “εποχή ανάδειξης σε κορυφαία αξιώματα προσώπων από ένα ευρύτερο κοινωνικό και ιδεολογικό φάσμα που έχουν ξεχωρίσει στον τομέα τους”. Ενδεχομένως, να αποδειχθεί και “μια επιλογή από το μέλλον” της ελληνικής πολιτικής σκηνής, θέτοντας επιτέλους τέλος στην κομματοκρατία…
Όντως δείχνει – και μπορεί – να εξελιχθεί σε ενωτική επιλογή αφού δύσκολα όποια κόμματα απορρίψουν την υποψηφιότητά της θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την απόφασή τους στο ευρύ κοινό από την στιγμή, που στη διαδικασία της Βουλής για την ανάδειξη Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας είχε λάβει ευρύτατη στήριξη στη Διάσκεψη των Προέδρων, που συμμετείχαν όλα τα κόμματα του δημοκρατικού φάσματος.
Όντως η επιλογή της είναι “προοδευτική”. Όχι, μόνο γιατί είναι γυναίκα με δημοκρατικές προοδευτικές πολιτικές αρχές αλλά κυρίως επειδή αυτό απέδειξε στην πολυετή καριέρα της ως δικαστής, ιδιαίτερα στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σίγουρα μέχρι την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας η υποψηφιότητά της θα αποτελέσει την αφορμή για πολλές συζητήσεις γύρω από το ζήτημα της αξιοκρατίας με βάση το φύλο, το οποίο δυστυχώς αποτελεί ακόμα στην Ελλάδα (του 2020) ανασταλτικός παράγοντας για την ανάδειξη γυναικών σε ανώτερες θέσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Μετά την – σχεδόν αναμενόμενη – εκλογή της, η Ελλάδα θα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα με βάση τα σημερινά δεδομένα… Ένα ιστορικό βήμα, που άργησε όμως μερικές δεκαετίες…
