Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε την έκφραση «Οι φελλοί επιπλέουν» (όπως και κάτι…άλλο). Ειδικά στο έντονο κύμα και στην φουρτούνα. Άλλωστε όσο πιο ελαφρύς είναι τόσο πιο άνετα επιπλέει ακόμα και στα πιο ταραγμένα νερά.
Είναι γνωστό βεβαίως πως οι «φελλοί» με κομματική ταυτότητα στην Ελλάδα -για το καλό του κόμματος και της χώρας – δεν χάνονται. Αξιοποιούνται. Μια θέση για έναν άνθρωπο χωρίς ικανότητες, γνώσεις, κριτική σκέψη αλλά με «ελαστική μνήμη», ευκαμψία και παντελή έλλειψη μέτρου και αίσθηση αξιοκρατίας είναι εύκολη υπόθεση. Τόσο στο ελληνικό δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα (πλέον) οι «φελλοί» αφθονούν.
Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα επιβραβεύονται κιόλας, απολαμβάνοντας την σταθερότητα, την ασφάλεια και την σιγουριά της μονιμότητας του δημοσίου, καταλαμβάνοντας μια θέση που δεν τους ανήκει και δεν τους αξίζει. Όπως ο «φελλός» που επιπλέει έχει τη δύναμη της άνωσης, έτσι κι ο ανίκανος που έχει την υποστήριξη ενός κόμματος, ενός επιχειρηματία ή κατέχει μια υψηλόβαθμη θέση (νιώθει ότι) έχει τη δύναμη της εξουσίας.
Όμως, το πιο περίεργο (και κόντρα σε κάθε λογική) είναι πως τα τελευταία 10-11 χρόνια στην Ελλάδα πολλές επιχειρήσεις επιλέγουν επίσης τέτοιους ανθρώπους – δηλ. με τα κλασσικά χαρακτηριστικά του «φελλού» – ως στελέχη, μέλη διοικήσεων και διευθυντές τμημάτων. Ακόμα και σε εισηγμένες…
Και δεν είναι δύσκολο να τους διακρίνει κανείς, γιατί ξεχωρίζουν κιόλας, έχοντας περίσσεια…αυτοπεποίθηση.
Όπως πολλοί εύστοχα είχε πει ο συγγραφέας Τσαρλς Μπουκόβσκι: «Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση»!
Κι αν είναι δύσκολο να τους διακρίνει κανείς από την αυτοπεποίθηση, μπορεί να στηριχθεί με αρκετή ασφάλεια στα κοινά χαρακτηριστικά ενός «φελλού»: ανασφάλεια, ευθυνοφοβία, ανεπάρκεια, αναποτελεσματικότητα, μυστικοπάθεια, απέχθεια στην κριτική, λατρεία στην κολακεία. Συχνά εν αγνοία του περιβάλλεται ή συνεργάζεται στενά με άλλους «φελλούς», με τους οποίους μοιράζεται τις ίδιες «αξίες» και τα ίδια «ενδιαφέροντα».
Αυτό είναι το λεγόμενο «φαινόμενο του φελλού» της νέας ελληνικής πραγματικότητας που δεν κατάφερε να αλλάξει ούτε η πανδημία…
