Γνωστοί, άγνωστοι, διάσημοι, επώνυμοι και «ανώνυμοι». O Κώστας, ο Γιώργος, ο Ηλίας… Τί σημασία έχει το όνομα; Η βία, η υποτίμηση, η κακοποίηση είναι όλα εγκλήματα και καταδικαστέα από όπου και αν προέρχονται.
Πέσαμε από τα σύννεφα; Δεν ξέραμε τι έγινε; Πόσες γυναίκες ξέρουμε στο περιβάλλον μας ή από γνωστούς που τις κακοποιούσαν; Τί κάναμε; Τίποτα. «Ποιος μπλέκει σε ξένες υποθέσεις;».
Εξάλλου ποιος ξέρει τι θα του έκανε. Γιατί πάντα φταίει το θύμα όχι ο θύτης. Προκάλεσε, κοίτα τι φοράει, κοντή φούστα. Τόλμησε να υψώσει φωνή και να βάλει τέλος στο μαρτύριο της; Φταίει, ας «καθόταν στα αυγά» της. Αλήθεια; Αυτό δικαιολογεί το βιασμό και τον ξυλοδαρμό; Από ποτέ; Αν ήταν το δικό σου παιδί θα έλεγες το ίδιο;
Η εξουσία και η φήμη τρελαίνει τον άνθρωπο, νιώθει ανίκητος, θεός ότι όλοι είναι κατώτεροι του και έτσι βγάζει τις αρρωστημένες του ορέξεις σε γυναίκες. Βέβαια αν είσαι μισάνθρωπος δεν βλέπεις φύλο αλλά οι γυναίκες μυϊκά είναι πιο αδύναμες. Άρα εκμεταλλεύεσαι τα μπράτσα σου και παίρνεις με τη βία αυτό που εσύ θες, καταστρέφοντας σωματικά και ψυχικά έναν άνθρωπο.
Τι θα πει μα αυτοί δεν βίασαν; Μπορεί να μην ασέλγησαν στο σώμα, πλήγωσαν όμως την ψυχή. Και η ψυχή μπορεί να αρρωστήσει το σώμα. Έπαιρναν φάρμακα για να αντέξουν την υποτίμηση και τη βία, να βγάλουν την δουλειά και να αντέξουν μία μέρα ακόμα.
Η υποτίμηση είναι η ουσία της τέχνης; Η τέχνη που διδάσκει που δίνει χαρά και μηνύματα στον κόσμο, αποδεικνύεται ένας χώρος βρώμικος και απεχθής. Υποψιαζόμασταν πολλά μα δεν ξέραμε το μέγεθος του βούρκου.
Δεν είναι όμως μόνο ο χώρος του θεάματος βρώμικος. Ίσως είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας στην οποία ζούμε όμως. Όλο και πιο συχνά ακούμε για βιασμούς, δολοφονίες, επίδειξη δύναμης και μάλιστα στο όνομα της αγάπης. Ποιος άνθρωπος πληγώνει και διαλύει τον άνθρωπο που ισχυρίζεται πως αγαπά; Δεν είναι αγάπη, είναι τρέλα, είναι αρρώστια.
Αλλά μέσα στην τρέλα τους ξέρουν πως με το φόβο μπορούν να τις κρατήσουν δέσμιες, να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό, μέχρι εκείνοι να αποφασίσουν να τις κάνουν να σιωπήσουν για πάντα. Ξέρω τι σκέφτεσαι και εσύ. Τώρα το θυμήθηκαν όλες; Ναι, τώρα.
Τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Τώρα που η μία έκανε την αρχή και έδωσε ώθηση και στις υπόλοιπες. Τώρα που μεγάλωσαν και νιώθουν πιο δυνατές και δεν φοβούνται πια.
Και δεν θα σε ρωτήσει κανένας πότε θα μιλήσει για αυτό που τον διέλυσε ψυχολογικά και σωματικά, για αυτό που τον κρατάει ξύπνιο και στοιχειώνει τα βράδια του…
