Απολαμβάνω των παρατεταμένη καλοκαίρια. Τριγυρνάω στην Αθήνα με βερμούδες και τιραντέ μπλουζάκια, κοιμάμαι με ανοιχτή μπαλκονόπορτα, βουτάω στην θάλασσα, κάνω τζόκινγκ αργά τη νύχτα και παρατείνω την καλοκαιρινή ανεμελιά μου στον πρώτο μήνα του φθινοπώρου. Με την ίδια θέρμη, αλλά για άλλους λόγους, απολαμβάνουν το μικρό καλοκαιράκι του Σεπτεμβρίου και οι οι ιδιοκτήτες των χώρων εστίασης. Όσο υφίσταται αυτή η καλοκαιρία το φαγητό, το ποτό, ο καφές γίνονται και θα συνεχίσουν να γίνονται σε εξωτερικούς χώρους. Όταν θα έρθουν τα πρωτοβρόχια, τα κρύα και οι δραστηριότητες περάσουν στους εσωτερικούς χώρους οι εστιάτορες θα πρέπει να εφαρμόσουν τον νόμο που επιτάσσει να επιτρέπεται η είσοδος μόνον σε όσους έχουν εμβολιαστεί ή έχουν πιστοποιητικό νόσησης από τον covid-19.
Η μεγάλη πλειοψηφία των ιδιοκτητών χώρων εστίασης το έχει πάρει απόφαση ότι έτσι πρέπει να γίνει. Ωστόσο, δεν λείπουν οι γκρίνιες. Στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε. Διάφορα πρόσωπα που εκπροσωπούν θεσμικά τους όργανα διαμαρτύρονται ότι ο νόμος θα περιορίσει στο μισό τον τζίρο τους. Κατεβάζουν, με δημιουργικά μαθηματικά, το ποσοστό των εμβολιασμένων στο 50% και ισχυρίζονται ότι θα χάσουν την πελατεία του 50% των ανεμβολίαστων ή των μικτών παρεών. Θα προτιμούσαν, όπως έχουν δηλώσει, να μην υπάρχει αυτή η νομοθεσία και αντ’ αυτής να επιδοτηθούν από το κράτος(λες και υπάρχει λεφτόδεντρο) για να προμηθευτούν συστήματα εξαερισμού, τελευταία λέξη της τεχνολογίας, που σκοτώνουν κάθε μικρόβιο και ιό. Ισχυρίζονται.
Για να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους πρέπει να πούμε την αλήθεια ότι δηλαδή το ποσοστό των πλήρως εμβολιασμένων στην χώρα μας είναι πιο κοντά στο 60%(αν δεν το έχει ήδη ξεπεράσει) και όχι στο 50 % όπως ισχυρίζονται οι προαναφερθέντες. Επίσης επιλέγουν, οι διαμαρτυρόμενοι εστιάτορες, να μην λαμβάνουν υπ’ όψη τους τους ήδη νοσήσαντες (που έχουν πιστοποιητικό) οπότε εν δυνάμει μπορούν να αποτελούν πελατεία τους ενώ φαίνεται να αντιμετωπίζουν την εφαρμογή του νόμου ως βάσανο, ως αναγκαίο κακό.
Εσχάτως, είδα σε τηλεοπτική εκπομπή πασίγνωστους σεφ και ιδιοκτήτες εστιατορίων να δηλώνουν το εξής κωμικό: ότι η εμβολιασμένη πελατεία πρέπει να πηγαίνει στα εστιατόρια με δυο έξυπνες συσκευές τηλεφώνου ή tablet, η μια με IOS και η άλλη με android, για να είναι σίγουρο ότι θα ελεγχθεί το barcode από το πιστοποιητικό εμβολιασμού. Μένω άναυδος. Εμβολιάστηκα για να πάρω την ζωή μου πίσω και μια έξοδος μου σ’ ένα εστιατόριο θα γίνει ανατολικό ζήτημα; Και γιατί οι κύριοι εστιάτορες δεν έχουν αυτοί δυο συσκευές με τα δυο λειτουργικά συστήματα για να γίνει πιο απλή η διαδικασία του ελέγχου; Δουλειά τους είναι. Γιατί μεταθέτουν την ευθύνη στον εμβολιασμένο; Όσο δε για την άλλη “μαγική” λύση της επιδότησης για αγορά φίλτρων τελευταία λέξη της τεχνολογίας που σκοτώνουν τους ιούς, όπως ο Terminator τους εχθρούς του, δεν θα κάνω κανένα σχόλιο. Θα θυμίσω μόνον ότι αυτό το μη λειτουργικό, εδώ και πολλά χρόνια, κράτος σ’ αυτή την φάση της πανδημίας λειτούργησε. Και λειτούργησε καλά. Έπραξε τα δέοντα και με το παραπάνω μάλιστα. Στήριξε τις επιχειρήσεις εστίασης για να μείνουν ζωντανές. Και τώρα που έρχεται η ώρα να προχωρήσουμε μπροστά, να σπάσουμε το σπιράλ των lockdowns και να δουλέψουμε όλοι μαζί για την αναπτυξιακή πορεία των επιχειρήσεων μας και της χώρας ευρύτερα κάποιοι ζορίζονται με την επιβολή του νόμου και λοξοκοιτούν προς την εύκολη λύση των επιδοματικών πολιτικών; Θα το ξαναπώ λεφτόδεντρο δεν υπάρχει. Και η αλήθεια είναι μια. Σ’ αυτό το δύσκολο, σχεδόν πολεμικό μέτωπο της πανδημίας είμαστε όλοι μαζί, συνυπεύθυνοι ο καθένας στο μέτρο που του αναλογεί. Η συνδικαλιστική νοοτροπία είναι επικίνδυνη γιατί μυρίζει ναφθαλίνη, παραπέμπει σε άλλες εποχές και πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ή όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε ή όλοι μαζί θα βουλιάξουμε.
Αν κάτι μ’ ενοχλεί ιδιαιτέρως σε προσωπικό επίπεδο επί του θέματος είναι ότι όλος αυτός ο ντόρος γίνεται μόνον για τα δικαιώματα των ανεμβολίαστων. Καθ’ όλα σεβαστά δεν λέω. Κάθε αρνί από το μπατζάκι του κρέμεται έλεγε η γιαγιά μου. Τι γίνεται όμως με τα δικαιώματα των εμβολιασμένων; Τα δικαιώματα τα δικά μου που εμβολιάστηκα για να πάρω την ζωή μου πίσω γιατί δεν γίνονται σεβαστά ; Γιατί θα πρέπει να ανησυχώ όταν βρεθώ σ’ έναν χώρο εστίασης ότι μπορεί να υπάρχει ασυνείδητος ιδιοκτήτης π.χ. που μπορεί να βάζει μέσα και ανεμβολίαστους; Ποιος θα με προστατεύσει; Ποιος θα μας προστατεύσει τους εμβολιασμένους αν οι ιδιοκτήτες χώρων εστίασης βαρυγκωμάνε για την απρόσκοπτη επιβολή του νόμου; Απ’ ό,τι μαθαίνω από το ρεπορτάζ η κυβέρνηση σχεδιάζει εκτός από τον έλεγχο του εμβολιασμού ή του πιστοποιητικού νόσησης να γίνεται και έλεγχος ταυτοπροσωπίας με την χρήση από μέρους των πολιτών της αστυνομικής ταυτότητας κατά την είσοδο στους χώρους εστίασης. Ναι, να γίνει. Πρέπει να γίνει διότι στην πιάτσα άρχισαν οι πρώτες λαμογιές. Ανεμβολίαστοι πηγαίνουν και ζητάνε από εμβολιασμένους να τους παραχωρήσουν το πιστοποιητικού εμβολιασμού τους. Ναι, καλά διαβάσατε. Θέλουν με ξένα φράγκα να σηκώσουν τριώροφο που λέει και η λαϊκή θυμοσοφία. Αντιλαμβάνονται ότι κλοιός θα σφίξει, ότι θα κάτσουν κλεισμένοι στο σπίτι, ότι θα ζήσουν ένα lockdown μόνον για ανεμβολίαστους. Δεν τους αρέσει. Θέλουν κάπως να το σπάσουν.
Τούτων δοθέντων η μόνη ενδεδειγμένη λύση, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι η επιβολή του νόμου. Με σεβασμό στην ευνομούμενη πολιτεία, στις επιταγές της δημοκρατίας μας και στα όρια της ελευθερίας μας ζητούμε οι εμβολιασμένοι την προάσπιση των δικαιωμάτων μας. Τα ναι μεν αλλά δεν χωρούν επί του παρόντος και όσοι εστιάτορες βαρυγκωμάνε μπροστά στην επιβολή του νόμου ας αναλογιστούν το σοφό μάθημα ζωής που μας διδάσκει σε όλους η μαγειρική τέχνη και λέει εμφατικά ότι για να φτιάξεις ομελέτα πρέπει να σπάσεις αβγά.
