Το διαδίκτυο κατά την διάρκεια την πανδημίας αποτέλεσε το μόνο «παράθυρο» προς την άλλοτε κοινωνική ζωή που ο κόσμος είχε συνηθίσει μέχρι τότε. Αυτό το μέσο που οι νέες γενιές συνωστίζονται για να συνομιλήσουν περισσότερο από ότι κάνουν στο τηλέφωνο, να ψαχτούν και να χαζέψουν, έγινε ο μόνος τρόπος ψυχαγωγίας τους. Ναι μεν συντρόφευε την ρουτίνα που αναγκαστικά αποκτήσαμε εν μέσω lockdown, ωστόσο, για κάποιο λόγο μας έκανε πιο νευρικούς στον τρόπο που μάθαμε να εκφραζόμαστε εντός και εκτός social media.
Τίποτα δεν φάνηκε να μένει ακριβώς ίδιο -όπως ήταν άλλωστε λογικό- όταν τα chats πήραν…φωτιά, τα σχόλια έπεφταν πάνω σε αναρτήσεις που σχετίζονταν με τον κορωνοϊό και ό, τι προέκυπτε από το νέο καθεστώς του, και όλοι νομίζαμε πως αυτό αντικαθιστά μερικώς αλλά επαρκώς την επικοινωνία που χάσαμε καθόσον μέναμε κλεισμένοι μέσα.
Τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι βέβαια, πολλοί άρχισαν να κουράζονται, να γίνονται όλο και πιο εσωστρεφείς, να συσσωρεύουν ένταση πέρα από φόβο και τελικά να ξεσπούν σε πλατφόρμες που διατηρούσαν μια υβριδικού τύπου διάδραση – ανώνυμη και όμως έντονα αισθητή άρα καθ’ όλα υπαρκτή.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εκεί που το ίντερνετ χαρακτηριζόταν και όντως είναι έως έναν μεγάλο βαθμό απρόσωπο, έδωσε πρόσωπο σε πολλούς από εμάς να βγούμε σε ένα ψηφιακό πλαίσιο και να τοποθετηθούμε ή να συνδιαλεχθούμε, αλλά μόνο περιστασιακά και χωρίς πολλή ουσία. Εδώ μπορεί κανείς να πει τι νόημα έχουν όλα αυτά αφού ο κόσμος απομακρύνθηκε εν τέλει από τους δικούς του και βολεύτηκε σε μια κατάσταση.
Όμως, οι άνθρωποι κρατήθηκαν «από τον ψηφιακό τους κόσμο», επένδυσαν σε αυτόν και διασκέδαζαν, διατηρώντας επαφή με φίλους, συγγενείς και γνωστούς έστω και έτσι. Στερήθηκαν πολλά αλλά δεν άφησαν την μόνη διέξοδο τους, όσο και αν αυτό τους στοίχισε τελικά σε επίπεδο οικειότητας, δημιουργικότητας και ψυχολογίας.
Τις συνέπειες αυτού του «εικονικού lockdown» , μιλώντας για την ψηφιακή δέσμευση ή εξάρτηση που αποκτήσαμε ή εντείναμε μες στην πανδημία θέλοντας και μη, θα τις δούμε μάλλον στην πορεία, αν και ήδη διακρίνονται ορισμένα ψήγματα όπως η νευρικότητα των ανηλίκων από την υπερβολική έκθεση στις οθόνες και ο αποκλεισμός τους από κατεξοχήν χώρους κοινωνικοποίησης, πράγμα ιδιαίτερα προβληματικό για την μελλοντική γενιά.
Το μόνο σίγουρο κατά την γνώμη μου είναι ότι το διαδίκτυο έχει πολλές διαστάσεις αλλά και η ζωή εκεί έξω το ίδιο, το να συνδυάσουμε αυτά τα δύο όταν έχουμε την επιλογή και τον χρόνο μας ωφελεί περισσότερο από το να συντηρήσουμε μια ψηφιακή ζωή, χωρίς την κοινωνικότητα που μπορούμε να έχουμε ως άτομα στο φυσικό μας περιβάλλον – το παιχνίδι της επικοινωνίας δεν τελειώνει ποτέ και είναι καιρός πια να εκφραστούμε χωρίς να αλλοιώνουμε τις πραγματικές μας σχέσεις.
