Πριν από αρκετά χρόνια, σε μια προσπάθεια αποτίμησης της πορείας διακυβέρνησης της χώρας μας από μέρους του Κώστα Καραμανλή και της κυβέρνησής του, σε συνάρτηση με την επιχείρηση προσδιορισμού και ανάδειξης των αιτιών που οδήγησαν την Ελλάδα στα τρία συνεχόμενα Μνημόνια, με ότι αυτό συνεπάγεται για μια σειρά από επιμέρους τομείς, η τότε υπουργός Εξωτερικών, νυν Βουλευτής Χανίων της Νέας Δημοκρατίας και αδελφή του σημερινού Πρωθυπουργού, Ντόρα Μπακογιάννη, είχε σημειώσει πως η έλλειψη ενός ισχυρού πρωθυπουργικού γραφείου δεν επέτρεψε στην κυβέρνηση Καραμανλή να κινηθεί με την ταχύτητα, την σοβαρότητα ή την αποτελεσματικότητα που απαιτούσαν οι πολλαπλές δυσκολίες, προκλήσεις και κρίσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει και διαχειριστεί.
Η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι έδωσαν βάση σε αυτή την διαπίστωση μιας εξαιρετικά έμπειρης, όσο και ιδιαίτερα ευφυούς πολιτικού, η οποία διαπνέεται από μια έντονα διεθνή κουλτούρα, πολιτικό σκεπτικό και πρακτική.
Κι όμως, αρκετά χρόνια μετά, στις ημέρες μας, διαπιστώνεται η ορθότητα των λεγομένων της. Γιατί, πήρε πολλά χρόνια έως ότου κάποιος αρμόδιος, και δη ο πλέον κατάλληλος, ήτοι ο Πρωθυπουργός, όχι απλά να αντιληφθεί την χρησιμότητα της συγκρότησης ενός ισχυρού πρωθυπουργικού γραφείου, αλλά επιλέξει να την κάνει πράξη.
Τι έδειξε η πραγματικότητα; Πως λειτουργεί και δη με θαυμαστά αποτελέσματα. Αρκεί κάθε καλόπιστος παρατηρητής να διαπιστώσει τι συμβαίνει λ.χ. στο επίπεδο της οικονομικής εξωστρέφειας της χώρας μας, με την κατάλληλη διαμόρφωση ενός αρκούντως συνεκτικού, πειστικού όσο και αυταπόδεικτου story telling, που έχουν οδηγήσει αφενός μεν στην αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζεται η χώρα μας στο εξωτερικό από την πλευρά των ισχυρών του χρήματος -επιχειρήσεων, μα και μεμονωμένων επενδυτών- (το λεγόμενο και ως perception) και αφετέρου δε στην καθιέρωση μιας σταθερής ροής προσέλκυσης δυνητικών ενδιαφερόμενων που επιθυμούν να συνδέσουν μέρος της τύχης τους με την πορεία εξέλιξης της χώρας μας.
Εξαιρετικά καίριος είναι ο ρόλος του Οικονομικού Συμβούλου του Πρωθυπουργού, Άλεξ Πατέλη, σε αυτό το λαμπρό success story, ο οποίος «μιλώντας την ίδια γλώσσα» με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έχει προβεί σε μια σειρά από λεπτομερείς κινήσεις, ενεργοποιώντας αποδεδειγμένες επαφές που διαθέτει από την πρότερη θητεία του στον “στίβο” του global investing and financing, “χτυπώντας” τις κατάλληλες πόρτες και προωθώντας “επιθετικά” όσο και αποτελεσματικά το “Greece is back” story.
Όπως διαπιστώνεται επί του πρακτέου σε εξαιρετικά “ευήκους ους”, που εν συνεχεία τοποθετούν τα χρήματά τους σε φιλόδοξα όσο και πολλά υποσχόμενα project με πολλαπλό βαθμό επίδρασης σε μια σειρά από επιμέρους τομείς (λ.χ. εξέλιξη, μετασχηματισμός, απασχόληση, φορολογικά έσοδα, παραγωγή εμπράγματου μα και γνωστικού πλούτου κ.ο.κ.), στέλνοντας ταυτόχρονα ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς το εσωτερικό: «Υπάρχει ελπίδα – Η Ελλάδα αλλάζει – Η λύση της φυγής στο εξωτερικό δεν πρέπει να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, πλέον».
Την ίδια στιγμή λειτουργεί και ως teaser… προσεχώς για τμήμα από το εξαιρετικής αξίας και κατάρτισης προσωπικό Ελληνικής καταγωγής που δραστηριοποιείται εκτός των συνόρων, ωστόσο ρίχνουν και «κλεφτές» ματιές στα τεκταινόμενα στην πατρίδα μας, προκειμένου να πεισθούν να πραγματοποιήσουν το βήμα της μεγάλης επιστροφής.
Η διαφορά φιλοσοφίας και βαθμού αποτελεσματικότητας
Όλα αυτά εξαιτίας της αποτελεσματικής λειτουργίας του ισχυρού Πρωθυπουργικού γραφείου, με την συνεπακόλουθη επιλογή του πλέον κατάλληλου στελέχους στην αντίστοιχη θέση, στο πρόσωπο του Άλεξ Πατέλη.
Σε αντιδιαστολή με την προβληματική, τουλάχιστον, διαχείριση της καταιγίδας «Ελπίδα» και των ζητημάτων που προκάλεσε, όπου όσοι είχαν επιφορτιστεί με τα καθήκοντα αντιμετώπισής της κατάφεραν να περάσουν κάτω από τον πήχη των προσδοκιών. Υπάρχει λύση; Σαφώς.
Ενδεχομένως να χρειαστεί χρόνο, κόπο και αρκετά «παθήματα-μαθήματα» ακόμη, ωστόσο ο ίδιος ο Πρωθυπουργός καλείται ακολουθήσει το πετυχημένο «μοντέλο» με τον κ. Πατέλη, «μεταφέροντάς» το και σε μια σειρά από άλλα τμήματα του κρατικού μηχανισμού. Ενδεχομένως η πρακτική ενός υπευθύνου διαχείρισης κρίσεων με έντονα θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά απουσία γνώσης, εμπειρίας ή και ενδιαφέροντος για τα τεκταινόμενα στο πεδίο και δη σε επίπεδο πρόληψης, μα και διαχείρισης εν τη πορεία εξέλιξης των φαινομένων, να μην είναι αποτελεσματικό.
Μπορεί να απαιτείται ο διαχωρισμός του πρακτικού από το θεωρητικό, με τον νυν υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Χρήστο Στυλιανίδη να έχει την ευθύνη διαμόρφωσης του πλαισίου, της γέννησης ιδεών, μα και της εξεύρεσης «γεφυρών» συνεργασίας και πόρων σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ σε ότι αφορά το σκέλος του πεδίου να πρέπει να βρεθεί ένα πρόσωπο με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, προϋπηρεσία, δυνατότητες και αρετές. Ενδεχομένως κάποιος με στρατιωτικό background…
Εν κατακλείδι, το πώς θα διαμορφωθούν οι κινήσεις της επόμενης ημέρας βρίσκονται στην αποκλειστική ευχέρεια του ίδιου του Πρωθυπουργού και του γραφείου του, που ενδεχομένως να πρέπει -απλά- να κοιτάξουν το blue print της άκρως επιτυχημένης λειτουργίας της Οικονομικής πτυχής του και να προβούν σε ένα ενδελεχές mapping των δεδομένων.
Ίσως αποδειχτεί χρήσιμη και η διαδικασία ενός «άτυπου» SWOT (Strengths Weakness Opportunities Threats) Analysis, το αποτέλεσμα του οποίου δύναται να καταδείξει την πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί.
