Η αλήθεια είναι πως το να παρατηρεί κανείς τη ζωή άλλων ανθρώπων με τις αδυναμίες και τα στραβά τους, καλύπτει την περιέργεια και τον εγωισμό όλων των καθημερινών ανθρώπων. Για πόσο όμως και σε ποιο βαθμό αυτό δικαιολογεί τις ακρότητες που παρατηρούνται όχι μόνο στο «Survivor» απλά γενικά σε όλα τα ριάλιτι από τότε που μπήκαν στη ζωή μας πολλά χρόνια πίσω;
Καλό το «Survivor» δε λέω. Περνούσανε και ευχάριστα τα βράδια του εγκλεισμού στην περσινή μεγάλη και ατελείωτη καραντίνα ή έστω απλά περνούσαν. Η ίντριγκα, η κλειδαρότρυπα που λέμε όλοι από τα ένδοξα χρόνια του «Big Brother» το μακρινό 2001 πάντα ήταν ελκυστικά για τον κόσμο.
Αν μάλιστα οι συμμετέχοντες είναι οι κατάλληλοι…θρίαμβος. Στο φετινό παιχνίδι επιβίωσης λοιπόν, αλλά και στο περσινό θα πω, οι συμμετέχοντες είτε μας αρέσει είτε όχι είναι ο ορισμός του ριάλιτι με ίντριγκες και στρατηγική. Αν αυτά τα προσπερνάνε λέγοντας «Έλα μωρέ αστείο είναι και αυτοί “ηθοποιοί” που τσακώνονται αλλά στο τέλος θα είναι μια χαρά μεταξύ τους», δεκτό. Όμως ακούγονται λέξεις και θίγονται αξίες που επαναλαμβάνονται σαν καραμέλα και αυτό σε κάνει να νιώθεις έναν τσίμπημα στο στομάχι γιατί πολύ εύκολα τις ξεστομίζουν αλλά η στάση τους υποδηλώνει το ακριβώς αντίθετο.
Ηθική. Αλήθεια. Ειλικρίνεια. Τιμιότητα.Τα παντελόνια που τιμάνε ή και όχι. Λέξεις που ακούγονται συνέχεια στο ριάλιτι. Ξέρουμε τί σημαίνουν αυτές οι λέξεις; Ή, για να το θέσω πιο σωστά, ξέρουν οι παίκτες τη βαρύτητα αυτών των λέξεων; Στο βωμό της εφήμερης δόξας και του εύκολου χρήματος θυσιάζουν ιδανικά,αρχές και αξίες. Αλλά ας πάρουμε αυτές τις λέξεις μια μία όπως παρερμηνεύονται στο παιχνίδι.
Ηθική. Με όποιο μέσο πατάνε επί πτωμάτων για να φτάσουν στον τελικό.
Αλήθεια. Δύσκολη λέξη και υποκειμενική. Η δική μου αλήθεια δε σημαίνει πως είναι και δική σου.
Ειλικρίνεια και τιμιότητα. Λέω πως στη ζωή μου έτσι και στο παιχνίδι πορεύομαι με αυτές τις αξίες. Κάπου εκεί η κάμερα όμως δείχνει ότι συμπεριφέρομαι ανέντιμα και λέω ψέματα, κοιτώντας τους άλλους μέσα στα μάτια, υφαίνοντας τον ιστό της δολοπλοκίας.
Είναι αλήθεια πως όταν ο άνθρωπος φτάνει στα όρια του κάνει τα πάντα για να επιβιώσει, λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ναι μεν, αλλά… Άλλο να έχεις μείνει… στον άσσο και να παλεύεις κυριολεκτικά για τη ζωή σου και άλλο να γίνεσαι μισάνθρωπος και μισογύνης και ύπουλος και πολλά ακόμα για να κερδίσεις ένα έπαθλο.
Δε ξέρω αν πλέον μπορούμε να σηκώσουμε αλλά ριάλιτι που οι άνθρωποι απλά ευτελίζουν προσωπικότητες, αξίες και υπολήψεις. Η τελευταία διετία ήταν δύσκολη, αβάσταχτη, μας άλλαξε, θέλουμε δε θέλουμε να το παραδεχτούμε. Το τελευταίο θεωρώ που χρειάζεται είναι να βλέπουμε να «επιβιώνει» η δειλία, το θράσος με την κακή έννοια και ο αλληλοσπαραγμός για μια θέση στον ήλιο σε κάποια παραλία ή σε ένα πλατό.
Νομίζω έφτασε ο κόμπος στο χτένι και δε φταίει απλά η πείνα ή οι κακουχίες, ίσως το έχουν στο χαρακτήρα τους και με τις δυσκολίες απλά βγαίνει προς τα έξω πιο έντονα. Λένε πως για τη δόξα κάνεις τα πάντα. Πως μπορείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι όμως ξαφνικά;
Ή μήπως είσαι και απλά τώρα βρήκε την ευκαιρία να αναδειχθεί;
