Όλοι έχουμε κουραστεί, βαρεθεί και αγανακτήσει τα δύο τελευταία χρόνια με την πανδημία. Επιτέλους, μάλλον, αχνοφαίνεται λίγο φως στον ορίζοντα ή όχι;
Μετά από δύο χρόνια υγειονομικής κρίσης, που καταλήγει να είναι και κρίση αξιών, συναισθημάτων, ψυχικής υγείας και αντιλήψεων, ίσως έχει έρθει η ώρα να δούμε τί θα κάνουμε και πως θα εκμεταλλευτούμε τα μαθήματα που πήραμε (;) από όλη αυτή την κατάσταση.
Δε θα μιλήσω για τις κρίσεις πανικού, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και όλα αυτά που όλοι πια ξέρουμε. Θα σταθώ σε κάτι λίγο πιο «ανάλαφρο» αλλά μέγιστης σημασίας στη ζωή μας. Η μουσική και ο χορός δεν είναι απλά μια πολυτέλεια, όπως πολλοί ίσως ισχυρίζονται. Είναι τρόπος έκφρασης, εκτόνωσης και ηθικής αλλά και σωματικής αναπτέρωσης. Οι άνθρωποι όταν χορεύουν ή ακούνε μουσική χαμογελούν και αυτό απελευθερώνει τις περιβόητες ενδορφίνες.
Η μουσική επέστρεψε στη ζωή μας, αν και κανείς δεν κατάλαβε ποτέ γιατί σταμάτησε…
Δε θα λύσει τα προβλήματα μας σε καμία περίπτωση, όμως έχουμε όλοι ανάγκη να βρούμε και να ξαναζήσουμε λίγο ανέμελες στιγμές, να φύγει το μυαλό από το φόβο και τη μιζέρια της τελευταίας διετίας. Ως Έλληνες άλλωστε έχουμε τη διασκέδαση στο DNA μας και ήταν πάντα ένας τρόπος να ξεφύγουμε από την πιεστική καθημερινότητα και τα προβλήματα.
Η μουσική μας χαλαρώνει, μας κάνει να ταξιδεύουμε και να ξεχνιόμαστε. Εν συνέχεια ο χορός μας φέρνει πιο κοντά, μας ενώνει. Έπειτα από τόση απόσταση το έχουμε ανάγκη ίσως περισσότερο από ποτέ. Θα είναι ένα βήμα επιστροφής στην επίσης περιβόητη κανονικότητα. Μουσική και χορός προσφέρονται για κοινωνικοποίηση και διαπροσωπική επαφή.
Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον άλλωστε και όλη αυτή η απομάκρυνση και η απόσταση μόνο κακό μας έκανε. Η ψυχολογία άλλωστε είναι βασική προϋπόθεση και για καλή σωματική υγεία. Πήραμε πολλά μαθήματα την περίοδο της πανδημίας. Τώρα είναι στο χέρι μας πως θα τα εκμεταλλευτούμε.
Όλοι μαζί όμως, χωρίς άλλες αποστάσεις και φόβο. Ας αρχίσουν οι χοροί λοιπόν!
