Τα τελευταία χρόνια έχουμε περάσει από τη μια κρίση στην άλλη σχεδόν χωρίς να έχουμε πάρει…ανάσα. Κοινωνία και ανθρωπότητα σε μεγάλη κρίση. Ξεκινήσαμε με την οικονομική κρίση και περάσαμε στην υγειονομική που κατ’ επέκταση μετατράπηκε σε κοινωνική, ηθική, ανθρωπιστική. Η πανδημία μας έφερε αντιμέτωπους σε παγκόσμια κλίμακα με τις αδυναμίες του συστήματος υγείας, τις φοβίες, τον κίνδυνο, την αβεβαιότητα.
Πριν καλά καλά κοπάσει η θύελλα της πανδημίας, ξεκινάει πόλεμος. Πόλεμος, το λέω, το γράφω και δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό. Πόλεμος δίπλα μας, ξανά σα να μην πέρασε μια μέρα από τους προηγούμενους αμέτρητους πολέμους, δεν υπάρχει λόγος για λεπτομέρειες εδώ. Η ουσία είναι πως κάτι γίνεται, κάτι άλλαξε, κάτι συμβαίνει. Πού θα οδηγήσουν όλα αυτά; Δεν ξέρω, δεν μπορώ να ξέρω αλλά το μέλλον είναι πιο αβέβαιο από ποτέ.
Φόβος, ένα αίσθημα κενού, αβεβαιότητας, ανησυχίας. Όπως κι αν το πει κανείς το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Όλα είναι στον αέρα, όλα κρέμονται από μια κλωστή έτοιμη να σπάσει και αν σπάσει οι συνέπειες θα είναι ολέθριες. Ήδη τα νεύρα όλων είναι τεντωμένα, η βία έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, βιασμοί, γυναικοκτονίες και η λίστα μεγαλώνει. Κανείς δε νιώθει ασφαλής πουθενά πια. Πριν μπορέσουμε να πάρουμε μια ανάσα από το ένα πρόβλημα προκύπτει το επόμενο και το επόμενο και το επόμενο.
Πανδημία, πόλεμος, βία, κακοποίηση. Τα ζήσαμε, τα ζούμε, γίνανε μέρος της ζωής μας, τόσο πολύ που πια δεν μας αγγίζουν, είναι απλά αριθμοί. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό από όλα. Να γίνουμε αναίσθητοι, άνθρωποι που δεν νιώθουν, δεν συμπάσχουν, δεν πονάνε.
Αν αυτό συμβεί τότε θα έχουμε χάσει το παιχνίδι και θα έχουμε μετατραπεί σε άγρια ζώα ή και χειρότεροι από άγρια ζώα. Άνθρωπος χωρίς συναίσθημα είναι επικίνδυνος άνθρωπος, δεν έχει όρια και ηθικούς φραγμούς.
Στην εποχή που διανύουμε χρειαζόμαστε ενσυναίσθηση, συμπόνοια, κατανόηση και δύναμη για ότι έρχεται παρακάτω…
