Δύο χρόνια πριν και ενώ τα πρώτα κρούσματα κορωνοϊού έκαναν σποραδικά την εμφάνισή τους στη χώρα μας, οι καμπάνες της καραντίνας ήχησαν δυνατά και ταρακούνησαν άπαντες και ιδίως την επονομαζόμενη Generation Y.
Για να μαθαίνουν-εν προκειμένω-οι παλαιότεροι, πρόκειται για τη γενιά όσων έχουν γεννηθεί μεταξύ 1981-1995 και μεγαλώσει μέσα σε μια τεχνολογική «έκρηξη». Ένα συνεχές «τι άλλο θα ζήσει η γενιά μας» έβγαινε τότε από τα στόματα των Millennials και σήμερα φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ, μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία.
Πράγματι, η κραυγή αυτή απελπισίας δεν είναι άτοπη. Η γενιά αυτή, έχει ζήσει πολλά, έστω και μπροστά από την οθόνη του τελευταίας τεχνολογίας smartphone.
Οι σημερινοί 30ρηδες ενηλικιώθηκαν μέσα στη δημοσιονομική κρίση, κατανόησαν τις λέξεις «μνημόνια» και «capital controls» καλύτερα ακόμα και από ορισμένους οικονομολόγους και ουδέποτε γνώρισαν την εποχή των «παχιών αγελάδων», τότε που «λεφτά υπήρχαν» και το τσιφτετέλι είχε αναχθεί στον εθνικό μας χορό.
Μεγάλωσαν σε ένα καθεστώς επισφάλειας, με τις απαιτήσεις τους να περιορίζονται σε ένα «να λέτε ευχαριστώ που έχετε δουλειά» και σε έναν μισθό που δεν τούς επιτρέπει να κάνουν όνειρα για το μέλλον, όπως εκείνα με τα οποία πέρασαν πριν κάποια χρόνια τη μεγάλη πόρτα του Πανεπιστημίου.
Βγήκαν και εξακολουθούν να βγαίνουν σε μια αγορά εργασίας πληγωμένη από την οικονομική κρίση, κάτι που συνέβαλε στο να χάσουν κάθε ενδιαφέρον για τις τέχνες, την ποίηση, την ιστορία και την πολιτική. Βίωσαν επίσης είτε προσωπικά, είτε μέσω συνομηλίκων/φίλων το brain drain, τη φυγή στο εξωτερικό για την αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος και μιας φυσιολογικής ζωής χωρίς βασικές στερήσεις.
Και σαν να μην έφτανε η κοινωνικοοικονομική αβεβαιότητα, ήρθε και η πανδημία για να ισοπεδώσει κάθε υπόνοια ψυχολογικής σταθερότητας που φαινόταν να επανακάμπτει μετά την κατάργηση των μνημονίων και την αποκατάσταση του πολιτικού συστήματος.
Η απαγόρευση κυκλοφορίας δημιούργησε εκ νέου χάσμα μεταξύ των νεότερων, οι οποίοι παγιδεύτηκαν για σχεδόν έναν χρόνο μέσα στο σπίτι, επικοινωνώντας με συγγενείς και φίλους μέσω των τεχνολογικών εφαρμογών και αναγάγοντας το Netflix στο όγδοο θαύμα του κόσμου.
Η καραντίνα έλαβε τέλος, ωστόσο η κανονικότητα δεν έχει επανέλθει για μια γενιά που, ενώ πλέον δεν στέλνει SMS για να πάει μέχρι το φαρμακείο της γειτονιάς, δεν αντέχει άλλους περιορισμούς. Περιορισμό στα έξοδα, στις συναναστροφές, στα όνειρα.
Εκτός από την πανδημία του κορωνοϊού, ήρθε και ο πόλεμος στην Ουκρανία για να ολοκληρώσει(;) το παζλ των… παθών της Generation Y. Γεγονότα που ήταν καταγεγραμμένα μόνο στα σχολικά βιβλία και αναφέρονταν σε ένα παρελθόν βγαλμένο από μια πολύ παλιά και ξεχασμένη εποχή, εδώ και έναν μήνα απέκτησαν υπόσταση μέσα από τις οθόνες όλων των τηλεοράσεων.
Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία καλά κρατεί, οι πρόσφυγες αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον σε όλη την Ευρώπη και μέσα στο κρύο και τον τρόμο αγωνιούν για την επόμενη ημέρα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όλοι όσοι έζησαν για τα καλά την τρικυμία του 21ου αιώνα, έχουν να αντιμετωπίσουν και τις κατηγορίες των μεγαλύτερων που σχεδόν σε καθημερινή βάση τούς αποκαλούν «κακομαθημένους», «μαλθακούς» και «κολλημένους με το κινητό».
Εν μέρει έχουν δίκιο, αλλά μάλλον τούς είναι δύσκολο να καταλάβουν πως πλέον οι επαναστάσεις γίνονται ψηφιακά. Ζούμε τα πάντα εικονικά και συμμετέχουμε σε αυτά απλά και μόνο με ένα post στα social media. Ανησυχούμε, φοβόμαστε, κινητοποιούμαστε και βιώνουμε όλες τις καταστάσεις, απλά η δύναμη της ανάρτησης έχει ξεπεράσει αυτή της αληθινής φωνής.
Και έγινε λόγος μόνο στην Gen Y και όχι για την Gen Z, δηλαδή τους σημερινούς 20ρηδες, για τον απλούστατο λόγο ότι η γενιά αυτή δεν έχει ζήσει ούτε έχει κατανοήσει τίποτα. Σίγουρο είναι πάντως ότι πολλοί ερευνητές θα ασχοληθούν με την περίπτωσή τους στο μέλλον, καθώς πρόκειται για μία γενιά κατά κάποιον τρόπο «καταραμένη», διότι δεν έχει κανένα ουσιαστικό παρελθόν και μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον μόνιμης αβεβαιότητας.
Εν κατακλείδι, το σωστό ερώτημα είναι «τι μέλλει γενέσθαι» και όχι «τι άλλο θα ζήσουμε», διότι βέβαιο είναι πως σίγουρα θα ζήσουμε και άλλες ακραίες καταστάσεις.
Το ζητούμενο όμως είναι να βρούμε, επιτέλους, τρόπο να μην στεκόμαστε απαθείς απέναντι σε όσα αθέλητα υφιστάμεθα.
