Το τελευταίο διάστημα διαβάζουμε αρκετά συχνά σε ξένες ιστοσελίδες διθυραμβικά σχόλια για την Ελλάδα και το πόσο ιδανικό ταξιδιωτικό προορισμό συνιστά, καθώς έχει το προνόμιο να συνδυάζει βουνό και θάλασσα, δαντελωτές ακτές και γραφικά ορεινά χωριά.
Στα δημοσιεύματα του Ηνωμένου Βασιλείου αποκτά μάλιστα πρωταγωνιστικό ρόλο ολοένα και πιο έντονα η Μήλος, με τις περιγραφές για τις ομορφιές και τις παροχές του νησιού να διαδέχονται η μία την άλλη. Τα περισσότερα αφιερώματα στην Ελλάδα εστιάζουν στις καλύτερες παραλίες, στα καλύτερα εστιατόρια και κέντρα διασκέδασης, όπως επίσης και στο ποια νησιά των Κυκλάδων φημίζονται για τον κοσμοπολίτικο αέρα τους.
Σαφώς και είναι ευτυχές το γεγονός ότι η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στα ξένα δημοσιεύματα και συνιστάται ανεπιφύλακτα ως ένας από τους καλύτερους και ασφαλέστερους προορισμούς διακοπών, παράλληλα όμως είναι άδικο για τη συγκεκριμένη χώρα να προτείνεται μόνο ως ένας τόπος καλοπέρασης.
Με αφορμή τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση και τις εντυπωσιακές-παρά την πανδημία- εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα, οπλιστήκαμε με τις λέξεις, τις εικόνες, τους ήχους, τη λογοτεχνία, την ιστορία, τη μουσική και τον πολιτισμό που γεννήθηκαν σε αυτή τη χώρα. Αντιληφθήκαμε τι πρέπει πραγματικά να μάς συγκινεί και να μάς ευαισθητοποιεί και να το φυλάμε ως διαβατήριο για τις επόμενες γενιές.
Ναι, αγαπάμε την Ελλάδα για τα υπέροχα και ατέλειωτα καλοκαίρια της και για τις αξέχαστες γεύσεις και μυρωδιές από το Πάσχα στο χωριό. Είναι αυτό το μοναδικό καλοκαίρι για το οποίο αδημονεί μεγάλο τμήμα της υφηλίου να «κλείσει» τις διακοπές του όσο πιο νωρίς γίνεται. Παρ΄ όλα αυτά, δεν πρέπει να προβάλλουμε μόνο αυτό στο εξωτερικό.
Ποιοι ήταν εκείνοι που μάς έδειξαν τις πραγματικές ομορφιές αυτής της χώρας, μέσα από διαχρονικά ποιήματα, μελωδικά τραγούδια, πολύχρωμους πίνακες ζωγραφικής και έκφραση παντοτινής αγάπης για την Ελλάδα; Τι γνωρίζει σήμερα ένας έφηβος για τον Καβάφη, τον αιώνια ερωτευμένο με την Ελλάδα Ελύτη, τον Εγγονόπουλο, τον Παπαδιαμάντη και τον Χατζηδάκι; Όσους και να αναφέρω, πάντα θα υπάρχουν χιλιάδες που θα αισθάνονται-δικαίως- αδικημένοι. Οι σημερινοί έφηβοι, ναι μεν αγαπούν τα ταξίδια και ενθουσιάζονται με την ιδέα και μόνο, ωστόσο αρκούνται σε ένα post και μια εντυπωσιακή φωτογραφία, αγνοώντας την ιστορία και τη σημασία του τόπου τον οποίο επισκέπτονται.
Παντού στην Ελλάδα «μυρίζει» πολιτισμός. Ακόμα και σε λιγότερο γνωστά στους ξένους επισκέπτες μέρη, υπάρχει ένα ιστορικό στοιχείο και μια ενδιαφέρουσα παράδοση. Το κάθε τι θα ήταν ιδανικό να προβληθεί προς τα έξω, έτσι ώστε στα ξένα αφιερώματα να προβάλλεται η Ελλάδα ως πολιτιστικός και ιστορικός και όχι αποκλειστικά ως τουριστικός προορισμός.
Σαφώς και δεν ευθύνονται οι πολίτες γι’ αυτό. Για παράδειγμα, αν το «ιστορικό κέντρο» της Αθήνας, που τόσο περήφανα καυχιόμαστε πως έχουμε, ήταν πραγματικά ιστορικό, τότε η πρωτεύουσά μας θα μπορούσε άνετα να συναγωνιστεί σε ομορφιά ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι οποίες, παρ’ όλο που δεν έχουν το ιστορικό υπόβαθρο της Ελλάδας, έχουν διατηρήσει όλα τα παλιά τους κτίρια και εκπέμπουν έναν μεθυστικό αέρα. Δυστυχώς, στην Αθήνα ελάχιστα νεοκλασικά κτίρια, με αποτέλεσμα η χώρα να μεταμορφωθεί σε μια απέραντη τσιμεντούπολη.
Όσον αφορά στην εκπαίδευση, εκεί τα πράγματα είναι χειρότερα και δεν φαίνονται σημάδια βελτίωσης. Η διδασκαλία της λογοτεχνίας και της ιστορίας στη μέση εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως διακοσμητική και γίνεται πολλές φορές αντικείμενο χλευασμού από τους μαθητές. Οι εκπαιδευτικοί είναι αρμόδιοι να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους και να αναγάγουν τα σημαντικά αυτά μαθήματα σε απαραίτητο εργαλείο για την πρόοδο και την εξέλιξη των διδασκόμενων.
Αυτό που πρέπει να βάλουμε καλά στον νου μας, είναι πως η Ελλάδα των διακοσίων ετών είναι ένα συνονθύλευμα ιστορίας πολιτικών και ιστορικών γεγονότων και γεωπολιτικής. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο την αγαπάμε και πρέπει να την αγαπάμε. Για το αίσθημα της ύπαρξής της, αυτό που εκφράζει ο Παπαδιαμάντης στον «Βαρδιάνο στα σπόρκα», ότι απέκτησε την ανεξαρτησία της για να αποδείξει ότι δεν μπορεί να αυτοκυβερνηθεί. Η Ελλάδα είναι μια ολόκληρη περιπέτεια αυτοσυνειδησίας και «όπου και να πάμε, πάντα μας πληγώνει».
