Ο γερμανός κοινωνιολόγος Ulrich Beck είχε μιλήσει πρώτος, στο μακρινό 1986, για την «κοινωνία της διακινδύνευσης». Η έννοια του κινδύνου σημαίνει, κατά τον Beck, την αναμονή μιας καταστροφής: οι κοινωνίες της διακινδύνευσης χαρακτηρίζονται από την αναμονή καταστροφών σε παγκόσμιο επίπεδο. Με λίγα λόγια, είχε προβλέψει την έξαρση της παγκοσμιοποίησης και την εκβιομηχάνιση των δυτικών κοινωνιών.
Πόσο προφητικό ήταν το έργο του, «Risikogesellschaft – Auf dem Weg in eine andere Moderne»(«Κοινωνία της διακινδύνευσης: Προς μια νέα νεωτερικότητα»); Αρχικά, τη δεδομένη χρονική στιγμή, ολόκληρος ο πλανήτης αντιμετωπίζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού. Η παγκόσμια αυτή κρίση επιφυλλάσσει πολλών ειδών συνέπειες: κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές. Μια κατάσταση η οποία δύναται να αποτελέσει πρόσφορο έδαφος για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών, καθώς είναι προφανές πως τα όριά της ξεφεύγουν από το πεδίο της υγείας. Στη συνέχεια, προ ολίγων ημερών ένας 18χρονος στο Τέξας εισέβαλε σε δημοτικό σχολείο και σκότωσε 19 παιδιά και δύο δασκάλες. Κι εδώ ακριβώς είναι που η κοινωνία της διακινδύνευσης παίρνει σάρκα και οστά. Από τη στιγμή που επιτρέπονται η οπλοκατοχή και η οπλοφορία στις ΗΠΑ, είναι αναμενόμενο να συμβεί το κακό, ειδικά μάλιστα όταν έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν.
Ζητούμενο είναι, πρωτίστως να γνωρίζει ο καθένας από εμάς πώς να προστατεύει τον εαυτό του σε έκτακτες περιπτώσεις και εν συνεχεία είναι αρμοδιότητα των αρχών να διαχειρίζονται σωστά τους κινδύνους. Διότι είναι παράλογο να ανακοινώνουμε καθημερινά κρούσματα και θανάτους λόγω του κορωνοϊού- που εξακολουθεί να κάνει, ακόμα και ύστερα από δύο χρόνια, αισθητή την παρουσία του- και από την άλλη να περιμένουμε πώς και πώς να απαλλαγούμε από τις μάσκες ενόψει καλοκαιριού. Σαφώς και επαφίεται στη συνείδηση του καθενός το πώς θα προστατεύσει τον εαυτό του και την υγεία του, αλλά εν προκειμένω τίθεται σε κίνδυνο η υγεία όλων, ακόμα και από τον έναν που δεν δέχεται να φορέσει τη μάσκα.
Αδιαμφισβήτητα είμαστε μία χώρα στην οποία ένα στα τέσσερα ευρώ από έσοδα προέρχονται από τον τουρισμό, αλλά η προστασία της παγκόσμιας υγείας δεν πρέπει να θυσιάζεται στον βωμό του χρήματος.
