Την κατάληξη του γνωστού ανέκδοτου «ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα»* θυμίζει, η πρώτη «ανάγνωση» που έκανε η πλειοψηφία των πολιτικών στα αποτελέσματα του χθεσινού (19/6) δεύτερου γύρου των εκλογών για την ανάδειξη των 577 μελών της Εθνοσυνέλευσης στη Γαλλία.
Οι οιωνοί επιβεβαιώθηκαν και μεγάλη νικήτρια της διαδικασίας και μάλιστα (πάλι) με… αυτοδυναμία είναι η αποχή. Περισσότεροι/ες από τους/τις μισούς/ές ψηφοφόρους δεν πήγαν στις κάλπες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που δημοσιοποιήθηκαν τα ξημερώματα, το ποσοστό όσων επέλεξαν να μην ψηφίσουν έφτασε (+-1%) στο 54%. Το δεύτερο μεγαλύτερο μετά το 2017 (57,36%) και αυξημένο συγκριτικά με τον πρώτο γύρο που ήταν 52,48% (51,30%).
Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την κατακόρυφη άνοδο της ακροδεξιάς -η «Εθνική Συσπείρωση» («Rassemblement National») θα έχει από δεκαπλάσιους ως δεκαπενταπλάσιους βουλευτές- δεν αποτελεί απλά «ηχηρό μήνυμα» αλλά…… κουδούνα πιο μεγάλη και από του (Διονύση Παπαγιαννόπουλου ως) Λαμπιρίκου (στην ελληνική ταινία του 1968 «Για Ποιον Χτυπά η Κουδούνα»). Μόνο που -τουλάχιστον στις πρώτες τους τοποθετήσεις- οι πολιτικοί της πρώτης δυάδας παρουσίασαν επιλεκτική… κώφωση. «Άκουσαν», μόνο το σημείο που τους ενδιαφέρει. «Κοίταξαν το δέντρο και όχι το δάσος».
Ως την ώρα που συντάσσονταν αυτές οι γραμμές ο Εμανουέλ Μακρόν δεν είχε τοποθετηθεί. Η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολιβιά Γκρεγκουάρ, ιεράρχησε ως έλασσον γεγονός την αποχή και την άνοδο της ακροδεξιάς και ως μείζον το πώς θα σχηματισθεί συγκυβέρνηση πλειοψηφούσας μειοψηφίας: «Προσεγγίζουμε εκείνους που θέλουν να πάνε τη χώρα μπροστά» δήλωσε. Ανάλογος… καημός εκφράστηκε και από άλλα στελέχη της πολιτικής συμμαχίας «Μαζί» («Ensemble»). Η οποία, κατέγραψε τη μικρότερη σχετική πλειοψηφία της 5ης Δημοκρατίας, δηλαδή από το 1958.
Τον ίδιο… κατήφορο ακολούθησε και ο δεύτερος των εκλογών και επικεφαλής στη «Νέα Λαϊκή Οικολογική και Κοινωνική Ένωση» («NUPES»), Ζαν Λικ Μελανσόν. Επικεντρώθηκε στην «ολοκληρωτική ήττα του προεδρικού κόμματος». Μπορεί η αποχή να ξεπέρασε το 50% αλλά θεωρεί ότι: «Πετύχαμε τον πολιτικό μας στόχο». Δηλώνοντας, μάλιστα, αισιόδοξος για το μέλλον της αριστερής συμμαχίας. Ένας αριστερός που αδιαφορεί για τη δυσαρέσκεια/έλλειψη εμπιστοσύνης -που εκφράζει δια της αποχής- η πλειοψηφία και στη δική του πολιτική πρόταση. Ο οποίος, δεν «καίγεται» για την «εκτόξευση» της ακροδεξιάς, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Την επομένη του πρώτου γύρου ο διευθυντής της «Le Monde», Ζερόμ Φενολιό, έγραψε -στο editorial της εφημερίδας- για «καταστροφή της Δημοκρατίας». Φαίνεται πως οι Μακρόν, Μελανσόν και οι συν αυτώ δεν έχουν την ίδια άποψη.
Προφανώς δεν ταρακουνήθηκαν από την τεράστια (και επαναλαμβανόμενη) αποχή και τη μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς. Δεν επηρεάζει το «δέντρο» τους, δεν ένιωσαν την ανάγκη να πουν «δύο κουβέντες». Στην ιεράρχηση των αναφορών τους αυτά τα δύο γεγονότα «έλαμψαν δια της απουσίας τους».
Ίσως, γιατί βολεύονται, με την αποχή. Προτιμούν -έστω και αν δεν το ομολογούν- αμέτοχους/ες τους διαφωνούντες με την πολιτική τους από το να τους/τις έχουν «απέναντί τους». Ή/και θεωρούν πιο βολικό να «κρύβονται πίσω από το δάχτυλο» τους, παρά ν’ αναζητήσουν τις αιτίες των αιτιατών.
* Για όποιον/α δεν το γνωρίζει, το ανέκδοτο εν συντομία. Ταξιδιώτης κάνει ωτοστόπ και επιβιβάζεται σε νταλίκα. Λίγο παρακάτω πετάγεται ένα ζώο στον δρόμο και η νταλίκα το χτυπάει. Ο -έχων ψαρωτική όψη- οδηγός φρενάρει, σταματάει λίγο παρακάτω, κατεβαίνει, επιστρέφει στο τραυματισμένο ζώο και το πυροβολεί. «Κρίμα να ταλαιπωριέται το καημένο» λέει -όταν επέστρεψε- στον έντρομο συνεπιβάτη του.
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται κάνα δύο φορές. Κάποια στιγμή ο οδηγός χάνει τον έλεγχο και η νταλίκα ντελαπάρει. Οι επιβαίνοντες, μετά από αρκετή προσπάθεια, βγαίνουν από τα συντρίμμια. Ο οδηγός κοιτάει τον συνεπιβάτη του, ο οποίος βιαστικά προσπαθεί να ξαναβάλει στη θέση τους τα όργανα στην περιοχή του στομαχιού του και έντρομος του λέει: «Ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα».
