Το νέο εθνικό πλαίσιο πολιτικής, τις στρατηγικές προτεραιότητες και τις βασικές κατευθύνσεις της χώρας στον τομέα της κυβερνοασφάλειας για την επόμενη πενταετία, καθορίζει η Εθνική Στρατηγική Κυβερνοασφάλειας 2026–2030 που δόθηκε στη δημοσιότητα.
Σύμφωνα με το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, η νέα Στρατηγική αποτυπώνει τη μετάβαση της χώρας σε μια ώριμη φάση εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού στον τομέα της κυβερνοασφάλειας. Βασίζεται στη συστηματική ανάλυση του εθνικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς περιβάλλοντος απειλών, καθώς και στην αξιοποίηση σύγχρονων εργαλείων χάραξης δημόσιας πολιτικής, όπως αυτά διαμορφώνονται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής κυβερνοασφάλειας.
Υιοθετώντας μια ολιστική προσέγγιση, η Εθνική Στρατηγική θέτει ως κεντρικό στόχο την ενίσχυση της κυβερνοανθεκτικότητας της χώρας, με έμφαση στη γνώση, στις δεξιότητες και στην ουσιαστική υποστήριξη δημόσιων και ιδιωτικών φορέων. Σκοπός είναι η διαμόρφωση ενός ασφαλούς, αξιόπιστου και ανθεκτικού ψηφιακού περιβάλλοντος για πολίτες, επιχειρήσεις και δημόσια διοίκηση κατά την περίοδο 2026–2030.
Η Στρατηγική δίνει έμφαση σε πέντε βασικούς πυλώνες: ανθεκτικές κρίσιμες υπηρεσίες, σύγχρονο σύστημα διακυβέρνησης, καλλιέργεια δεξιοτήτων, αξιοποίηση ευρωπαϊκών συνεργασιών και πρακτικές λύσεις που μπορούν να υλοποιηθούν στην πράξη. Η επιτυχία της δεν εξαρτάται μόνο από έναν φορέα. Απαιτεί τη συμβολή της δημόσιας διοίκησης, του ιδιωτικού τομέα, των πανεπιστημίων και των πολιτών.
Η κατάρτιση της Εθνικής Στρατηγικής Κυβερνοασφάλειας υποστηρίχθηκε από δημόσια διαβούλευση και την ενεργό συμμετοχή των βασικών εμπλεκόμενων φορέων, των οποίων η συμβολή αξιοποιήθηκε συμπληρωματικά, ενισχύοντας τη σαφήνεια, τη συνοχή και την επιχειρησιακή εστίαση των στρατηγικών επιλογών.
Η Στρατηγική εντάσσεται στο ενισχυμένο θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε με τη μεταφορά της Οδηγίας (ΕΕ) 2022/2555 (NIS2) και τη θέσπιση των νόμων 5086/2024 και 5160/2024, οι οποίοι εισάγουν διευρυμένο πεδίο εφαρμογής, αυξημένες υποχρεώσεις και ισχυρότερους μηχανισμούς εποπτείας, συντονισμού και διακυβέρνησης της κυβερνοασφάλειας.
Σε δήλωσή του, ο Διοικητής της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας, Μιχάλης Μπλέτσας, τόνισε ότι «η Εθνική Στρατηγική Κυβερνοασφάλειας 2026–2030 θέτει ένα ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο πλαίσιο, αρωγό στο κράτος, τις επιχειρήσεις και τους πολίτες, ώστε να αξιοποιούν την τεχνολογία με ασφάλεια, ανθεκτικότητα και υπευθυνότητα, σε ένα περιβάλλον που αλλάζει γρήγορα και απρόβλεπτα», υπογραμμίζοντας παράλληλα τη δέσμευση για αποτελεσματικότερη, ταχύτερη και οικονομικά αποδοτικότερη αντιμετώπιση των κυβερνοαπειλών.
Κρίσιμοι Παράγοντες Επιτυχίας για την Υλοποίηση της Εθνικής Στρατηγικής Κυβερνοασφάλειας 2026-2030
Όπως αναφέρει το κείμενο Εθνικής Στρατηγικής, η πρόκληση για την Ελλάδα δεν έγκειται αποκλειστικά στην αναγνώριση και αντιμετώπιση των κυβερνοαπειλών, αλλά πρωτίστως στην ικανότητα του κράτους και του ευρύτερου οικοσυστήματος να υλοποιήσουν με συνέπεια, ταχύτητα και ανθεκτικότητα μια σύνθετη δημόσια πολιτική οριζόντιου χαρακτήρα.
Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η χώρα διαθέτει ενισχυμένο θεσμικό πλαίσιο, αυξανόμενη ευρωπαϊκή ενσωμάτωση, σημαντικές δυνατότητες χρηματοδότησης και ένα αναπτυσσόμενο οικοσύστημα συνεργασίας, στοιχεία τα οποία συνιστούν ισχυρή βάση για την εφαρμογή της Στρατηγικής.
Παράλληλα, εντοπίζονται διαρθρωτικές αδυναμίες που αφορούν την οργανωσιακή ωρίμανση, τη διαθεσιμότητα εξειδικευμένων ανθρώπινων πόρων, τον κατακερματισμό δομών και διαδικασιών, καθώς και περιορισμούς στην ταχύτητα υλοποίησης λόγω διοικητικών και δημοσιονομικών παραμέτρων. Οι αδυναμίες αυτές επιτείνονται από ένα εξαιρετικά απαιτητικό εξωτερικό περιβάλλον, το οποίο χαρακτηρίζεται από ραγδαία τεχνολογική η αυξανόμενη γεωπολιτική αστάθεια, εντεινόμενη δραστηριότητα κρατικών και μη κρατικών κακόβουλων δρώντων και συνεχή διεύρυνση της επιφάνειας επίθεσης.
Η στρατηγική σύνθεση των παραπάνω συμπερασμάτων οδήγησε στον προσδιορισμό ιεραρχημένων Κρίσιμων Παραγόντων Επιτυχίας, οι οποίοι αποτελούν αναγκαίες και μη διαπραγματεύσιμες προϋποθέσεις για την αποτελεσματική υλοποίηση της Εθνικής Στρατηγικής Κυβερνοασφάλειας 2026– 2030. Οι παράγοντες αυτοί δεν συνιστούν απλές κατευθύνσεις πολιτικής, αλλά κρίσιμες συνθήκες οι οποίες, εάν δεν πληρωθούν, αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο αστοχίας κατά την εφαρμογή της Στρατηγικής.
