του Γιάννη Διονάτου
Όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν – συνήθως – τα βατράχια και αυτό φαίνεται να ισχύει στην περίπτωση της Τράπεζας Αττικής για τον έλεγχο της οποίας δόθηκε (και δίνεται) μεγάλη “μάχη”, κυρίως φυσικά στο παρασκήνιο ή καλύτερα στις “λάσπες” που προκαλούν τα ποδοπατήματα των βουβαλιών.
Το μόνο κακό στην ιστορία μας είναι πως ο “βάλτος” στον οποία δίνεται αυτή η ιδιότυπη “μάχη” είναι αυτός της οικονομίας και των επιχειρήσεων που μέσα αυτή προσπαθούν να επιβιώσουν δίνοντας, όπως φαίνεται, τον δικό τους άνισο αγώνα. Εκεί βρίσκονται – εγκλωβισμένοι – οι επιχειρηματίες εκείνοι που βλέπουν να δίνονται εκατομμύρια χωρίς εγγυήσεις, την ίδια στιγμή που βρίσκουν παντού κλειστές πόρτες όταν αιτούνται ακόμη και μερικές χιλιάδες ευρώ για να λειτουργήσουν τις επιχειρήσεις τους οι οποίες έχουν – ταυτόχρονα – να αντιμετωπίσουν ένα εξαιρετικά εχθρικό κράτος που τις “πνίγει” με τους εξοντωτικούς φόρους.
Στην περίπτωση μας τα βουβάλια “εκπροσωπούνται” από τον από τον διοικητή της ΤτΕ, Γιάννη Στουρνάρα και τον υπουργό Υποδομών μεταφορών και Δικτύων, Χρήστο Σπρίτζη και τα βατράχια, όπως έγινε φυσικά κατανοητό από τις επιχειρήσεις.
Η “μάχη” αυτή φυσικά έχει έντονο “άρωμα” ΠΑΣΟΚ, καθώς όλοι οι εμπλεκόμενοι σε αυτή έχουν κοινές “ρίζες” και αφετηρία από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ. Από τη μήτρα του ΠΑΣΟΚ εξάλλου προέρχονται, τόσο οι κύριοι Στουρνάρας και Σπρίτζης, όσο και οι νέοι επικεφαλής της Τράπεζας Αττικής, Παναγιώτης Ρουμελιώτης και Θόδωρος Πανταλάκης. Και όπως πολύ εύστοχα είπε ένα φίλος της: “Το ΠΑΣΟΚ του Συρίζα ‘μάχεται’ το ΠΑΣΟΚ της Τράπεζας της Ελλάδος”.
