Αναμφισβήτητα οι πόλεις της Ανατολικής Ευρώπης και συγκεκριμένα οι Ουγγαρία και Πολωνία έχουν αναδειχτεί κορυφαίες χώρες όπου στρέφονται οι επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τώρα με την κρίση.
Όμως, τον περασμένο μήνα, ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Emmanuel Macron ανέφερε ότι η Ευρώπη δεν είναι σουπερ μάρκετ, αναφερόμενος εμμέσως στις δύο χώρες, οι οποίες βασίζονται για κονδύλια από την Ε. Ε. αλλά δεν ακολουθούν τα ιδανικά της Ένωσης.
Με τα ιδανικά αναφέρεται προφανώς στις κυβερνήσεις των δύο χωρών, οι οποίες παρόλο που θεωρητικά είναι δημοκρατικές, έχουν αρχίσει να παίρνουν αποστάσεις από την Ε. Ε αλλά επωφελούνται από την κοινή αγορά της ΕΕ και από τα γενναιόδωρα επενδυτικά ταμεία της.
Ωστόσο, από τη μία η Ουγγαρία με τον Βίκτορ Ορμπάν να προβαίνει σε επανεγγραφή του συντάγματος, αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών, παρενόχληση των ομάδων της κοινωνίας των πολιτών και των πανεπιστημίων και την εκδήλωση μίσους εναντίον των μεταναστών και από την άλλη η Πολωνία, η οποία πρόσφατα πέρασε νέα νομοσχέδια για να περιορίσει την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας φαίνεται ότι ακολουθούν ένα δικό τους μοντέλο.
Είναι και δεν είναι δηλαδή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θέλουν να παίρνουν χωρίς να δίνουν. Βέβαια τότε ίσως η άποψη του Ε. Μακρόν περί σούπερ μάρκετ είναι και ατυχής γιατί στο σούπερ μάρκετ πληρώνεις.
Όμως οι εταιρείες τί πρέπει να κάνουν; Ποια θα πρέπει να είναι η θέση τους σε αυτό τον διχασμό που προκαλείται από τη σύγκρουση αξιών και επιχειρηματικότητας;
Μετά την πτώση του κομμουνισμού, οι εταιρείες της Δύσης επεκτάθηκαν σε κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, αναλαμβάνοντας μεγάλα κομμάτια της οικονομίας τους. Όμως, οι εθνικιστές πολιτικοί στην περιοχή δεν ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένο από το γεγονός.
Ο Kaczynski για παράδειγμα είχε αναφέρει εναντίον των πολυεθνικών εταιρειών: “Οι γερμανικές επενδύσεις στη δυτική Πολωνία αποτελούν κίνδυνο για την κυριαρχία της Πολωνίας“.
Όμως και οι δύο χώρες, ενώ μπορούν για παράδειγμα (και έχουν κάνει) να επιβάλουν υψηλότερους φόρους σε επιχειρήσεις λιανικής ή σε ΜΜΕ για να μειώσουν το μερίδιο της αγοράς τους, υπάρχει ένας τομέας που δεν μπορούν παρά να τον αφήσουν ως έχει ή να τον ευνοήσουν, ο βιομηχανικός, καθώς δεν έχουν πολλές εγχώριες επιχειρήσεις εκεί.
Έτσι από τη μεριά τους, οι επενδυτές στη βιομηχανία στρέφονται στην Πολωνία και στην Ουγγαρία λόγω των εργαζομένων της χώρας, του χαμηλού κόστους, των υποδομών, των φορολογικών κινήτρων και φυσικά επειδή ανήκουν στην Ε.Ε.
Οπότε το δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι επιχειρήσεις είναι αν θα συνεχίσουν να “ποντάρουν” σε κυβερνήσεις που αποκλίνουν απο τα ιδεώδη της Ε.Ε. ή οχι. Όμως το δίλημμα δεν περιορίζεται στις συγκεκριμένες δύο χώρες. Ένα καλό παράδειγμα είναι η Τουρκία, στην οποία επίσης στρέφονται πολλές επιχειρήσεις, αλλά ο Ερντογάν έχει ήδη χρησιμοποιήσει όλη του την εξουσία, ενώ με το δημοψήφισμα κατάφερε να συγκεντρώσει ακόμη περισσότερες.
Στο τέλος όμως, απ’ότι φαίνεται, το επίπεδο της συζήτησης θα πρέπει να γίνει πολιτικό. Ακόμη και αν οι επιχειρήσεις δεν κοιτάξουν το συμφέρον τους και φύγουν από τις χώρες που δεν θεωρούν ότι είναι φιλελεύθερες, πάλι αν η Ε. Ε δεν λάβει τα απαραίτητα μέτρα, οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών θα συνεχίζουν να υφίστανται ως έχουν.
