Γκρίζο προβλέπει το μέλλον της Ελλάδας και την έξοδό από την εποπτεία των δανειστών σε άρθρο γνώμης του για το Reuters ο δημοσιογράφος Χιούγκο Ντίξον.
Κατά τον Ντίξον ο Αλ. Τσίπρας φυσικά και επιθυμεί να αποφύγει την εποπτεία της Ελλάδας όταν ολοκληρωθεί το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης τον επόμενο Αύγουστο ώστε να μπορέσει να έχει κάτι να πει στους ¨Ελληνες ψηφοφόρους. Ωστόσο το μόνο που μπορεί να καταφέρει, είναι να μετατρέψει την Αθήνα από “φυλακή υψίστης ασφαλείας” σε “αγροτική φυλακή” – και αυτό μπορεί να γίνει μόνο εάν κάτσει φρόνιμα“.
“Παρ’ όλα αυτά, εάν η Ελλάδα μπορούσε να απελευθερωθεί από τη φυλακή των δανειστών της -η οποία προβλέπει τον εξονυχιστικό έλεγχο των κινήσεων της κυβέρνησης από την Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μια προσβολή για την εθνική περηφάνια- τότε ο Τσίπρας θα μπορούσε πιθανώς να κερδίσει μια μελλοντική εκλογική διαδικασία. Σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσε τουλάχιστον να αποφύγει μια τεράστια εκλογική αποτυχία και να ζήσει για να “πολεμήσει και την επόμενη ημέρα”” αναφέρει ο Ντίξον, και συμπληρώνει: “Αλλά η απόλυτη έξοδος από την εποπτεία μετά το μνημόνιο δεν μοιάζει ρεαλιστική -και ο ίδιος ο Τσίπρας μάλλον το ξέρει αυτό, παρότι είναι πρόθυμος να πει στον ελληνικό λαό το αντίθετο. Διακινδυνεύονται πάρα πολλά χρήματα για να αφεθεί η Αθήνα ανεξέλεγκτη“.
Η Ελλάδα έχει λάβει 260 δισ. ευρώ από το 2010 από το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη. Αν δεν υπήρχε έλεγχος σύμφωνα με τον Ντίξον, τίποτα δεν θα εμπόδιξε τον Έλληνα Πρωθυπουργό να συνεχίζει την έκφραση των λαϊκών του τάσεων και να συμβούν παρόμοια γεγονότα με αυτά του 2015, όπου η σχεδόν καταστροφική διαπραγμάτευση οδήγησε στην παρολίγον κατάρρευση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Συνεχίζοντας τον συλλογισμό του, ο Ντίξον υπογραμμίζει ότι είναι δύσκολο η Ευρωζώνη να δεχτεί την καθυστέρηση αποπληρωμής των ελληνικών δανείων κατά 15 χρόνια -εκτός εάν η Ελλάδα κάνει όλα όσα έχουν συμφωνηθεί από πλευράς της.
“Δυστυχώς, η Αθήνα πρέπει να πληρώσει περίπου 15 δισ. ευρώ το 2019 -κάτι που δύσκολα θα γίνει εάν η Ευρωζώνη δεν συνεχίσει να τη στηρίζει“, εξηγεί ο Ντίξον.
Η πρώτη, είναι η συνεργασία που για τον Ντίξον είναι και η πιο λογική. Ως συνεργασία αναφέρεται σε αυτή με τους πιστωτές τους επόμενους μήνες και η γρήγορη ολοκλήρωση της αξιολόγησης. “Παρότι η αξιολόγηση είναι λιγότερο πολιτικά φορτισμένη από αυτή που ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο, ο Τσίπρας θα πρέπει να πιει μερικά πικρά ποτήρια -για παράδειγμα, να κάνει πιο δύσκολες τις απεργίες των εργαζομένων“, λέει ο Ντίξον, εξηγώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα πάρει την επόμενη δόση και θα κερδίσει επαίνους από τους δανειστές.
Η δεύτερη επιλογή παρουσιάζεται ως εξής: “Το Σαββατοκύριακο, ο Τσίπρας δήλωσε ότι η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί ταχύτατα. Αυτή, όμως, δεν είναι η συνηθισμένη πρακτική του Τσίπρα, που τείνει να καθυστερεί τις διαπραγματεύσεις αντί να πηγαίνει για τη γρήγορη νίκη“.
Και προσθέτει: “Αν το κάνει αυτό, η Ελλάδα θα συνεχίσει να κουτσαίνει, αλλά χωρίς να παράγει καλή θέληση. Θα χρειάζεται επίσης έντονο έλεγχο μόλις ολοκληρωθεί το μνημόνιο“.
Τέλος, η τελευταία επιλογή κατά τον Ντίκον είναι ένα σπριντ προς την ελευθερία με τη μορφή των πρόωρων εκλογών μόλις ολοκληρωθεί το πρόγραμμα, αλλά χωρίς να έχει ακόμη στα χέρια του συμφωνία για το χρέος ή μια προληπτική πιστωτική γραμμή.
“Ο Τσίπρας θα μπορούσε να πει στους ψηφοφόρους ότι βγήκε από τη φυλακή και ότι η εποπτεία από τους ξένους τελείωσε. Αλλά αυτή η ελευθερία δεν θα κρατήσει για πολύ. Μόλις έρθει το 2019, η Ελλάδα θα επιστρέψει στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας των φυλακών. Και ο Τσίπρας τότε δεν θα είναι πρωθυπουργός, αλλά θα έχει δώσει στην αντιπολίτευση ένα δηλητηριασμένο δισκοπότηρο. Μια τέτοια στρατηγική για την Ελλάδα δεν είναι το Plan A του Τσίπρα. Αλλά δυστυχώς είναι ένα σενάριο που δεν μπορεί να απορριφθεί“, καταλήγει.
