του Ηλία Κούκουτσα
Εδώ και λίγες μέρες έχουμε γίνει μάρτυρες μια παραδοσιακής Ελληνικής ιστορίας, από αυτές που ο Σακελλάριος θα είχε μετατρέψει με το υπέροχο πενάκι του, σε κοινωνική κωμωδία.
Και θα ήταν μια όμορφη κωμωδία αν δεν ήταν για κάτι τόσο σοβαρό. Τα συστατικά και οι πρωταγωνιστές είναι εδώ.
Ένας υπουργός που ανάθεμα και αν έχει χρησιμοποιήσει τα τελευταία χρόνια ταξί ή δημόσια συγκοινωνία. Οι σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι που ενώ έχουν την ευθύνη να παράσχουν τις πληροφορίες για να βγάλει ο υπουργός τη σωστή απόφαση, απλά προσπαθούν να δείξουν πόσο καλά έχουν μάθει το κομματικό τους μάθημα, αγνοώντας τι συμβαίνει στην κοινωνία.
Ο πρόεδρος του ΣΑΤΑ που σαν άλλος Γκρούεζας στο πάντα διαχρονικό ”Υπάρχει και φιλότιμο” τριγυρίζει τον υπουργό και με λοβιτούρες και υποκλίσεις, προσπαθώντας από τη μία να πουλήσει κομματική εκδούλευση και από την άλλη να εδραιώσει την καρέκλα του στο σωματείο. Πως; Μα υπονοώντας ότι αυτός είναι το χέρι που κρατάει το στυλό που γράφει το νόμο. Ποιος υπουργός τώρα…
Η BEAT (πρώην Taxibeat) που έχει βγει στις επάλξεις κηρύσσοντας τον ανένδοτο, ως άλλη πρωταγωνίστρια που νοιώθει πως θα χάσει τα κεκτημένα.
Και κάπου στο βάθος η Uber που βλέπει τον χαμό που έχει δημιουργήσει σε μια αγορά που, ας μη γελιόμαστε, ποτέ δεν κατάφερε να κάνει διείσδυση, να προσπαθεί να καταλάβει γιατί πλακώνονται πάλι αυτοί οι τρελοί Έλληνες.
Και ποιος είναι ο λόγος του τσακωμού; Για άλλη μια φορά η παντελής έλλειψη συνεννόησης, επικοινωνίας και λογικής που μπορεί να θεωρούνται βασικά πράγματα σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, αλλά όχι σε αυτήν τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.
Η κυβέρνηση προκειμένου να ρυθμίσει την λειτουργία μιας εταιρείας που κινείται στις γκρίζες ζώνες του νόμου εκμεταλευόμενη τις νέες τεχνολογίες, χτυπάει και μια άλλη εταιρεία που δεν υπάρχει λόγος να χτυπήσει.
Πρέπει το κράτος να ελέγξει τον τρόπο λειτουργίας εταιρειών όπως η κάθε Uber; Φυσικά.
Πρέπει το κράτος να θέσει τα πλαίσια μέσα στα οποία θα κινείται η κάθε AirBNB; Εννοείται.
Δουλειά του κράτους όμως δεν είναι να κάνει τον επιχειρηματία. Δουλειά του είναι να θέτει τα πλαίσια μέσα στα οποία κινούνται οι επιχειρήσεις. Δουλειά του είναι να ορίσει νόμους που θα διέπουν αυτά τα πλαίσια και δουλειά του επίσης είναι να φροντίζει να εφαρμόζονται αυτοί οι νόμοι.
Θα γίνουν λάθη; Σίγουρα θα γίνουν. Θα γίνουν λάθη και το κράτος θα κάνει διορθωτικές κινήσεις, είτε για να συμπεριλάβει συνθήκες που δεν είχε σκεφτεί, είτε εξελίξεις που δεν υπήρχαν όταν έφτιαχνε τον νόμο.
Ένα σοβαρό κράτος όμως δεν θα κάνει διαρροές σε επερχόμενα νομοσχέδια για να δει τι αντιδράσεις υπάρχουν. Επίσης όταν βγαίνει κάποιος και δηλώνει ότι καθοδηγεί τον υπουργό στο νομοθετικό του έργο, τους μαζεύει και αυτόν και τον υπουργό και ζητάει εξηγήσεις και κεφάλια.
Ένα σοβαρό κράτος επίσης, πριν αρχίσει να κάνει σημαία την φορολογική έδρα μιας εταιρείας, εξετάζει πόσες άλλες εταιρείες έχουν φορολογικές έδρες εκτός Ελλάδας και δραστηριοποιούνται χωρίς προβλήματα εντός των συνόρων.
Ένας σοβαρός νομοθέτης, πριν φτιάξει ένα νόμο, θα πρέπει να κοιτάξει όλες τις παραμέτρους ακόμα και αυτές που φαινομενικά δεν επηρεάζονται από τον νόμο. Αν είναι πρόβλημα η αξιολόγηση, τότε να κλείσουν και οι υπηρεσίες που μέσα στις υπηρεσίες τους παρέχουν και αξιολογήσεις σε ξενοδοχεία, εστιατόρια κτλ.
Μια σοβαρή εταιρεία επίσης με το που υποψιάζεται πως θίγονται τα συμφέροντα της, ζητάει ακροάσεις από τους αρμόδιους και δεν κάνει πόλεμο και αιτήσεις στα social λες και μαζεύει υπογραφές για να δώσει ο Ζούκεμπεργκ λεφτά στους αναξιοπαθούντες.
Σε ένα σοβαρό κράτος, ο πρόεδρος των οδηγών ταξί, θα προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την επιτυχία μιας εταιρείας, παίρνοντας μαθήματα για να ωθήσει το σωματείο του πιο μπροστά. Όχι να κάνει τα πάντα για να γυρίσει η εικόνα τους στη δεκαετία του ’80.
Τέλος, σε ένα σοβαρό κράτος, θα ήταν σε πρώτη θέση οι ανάγκες και η άποψη των πολιτών.
Αλλά κανένας από αυτούς δε θυμάται πως είναι να είσαι απλός πολίτης
