του Γιάννη Διονάτου
Οι υπολογισμοί του ΣΕΠΕ, για το τέλος που ετοιμάζεται να θεσπίσει η κυβέρνηση στα προϊόντα τεχνολογίας, σε μια προσπάθεια να προασπίσει τα δικαιώματα των καλλιτεχνών δημιούργησαν ιδιαίτερη αίσθηση, ενώ το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις, τόσο στον “παραδοσιακό” Τύπο, όσο φυσικά και στα social media.
Προσωπικά δεν θα σταθώ στην “καρδιά” του θέματος, αλλά σε κάποια σχόλια, που έτυχε να διαβάσω στα social media και τα οποία μάλιστα έτυχαν μεγάλης αποδοχής βρίσκοντας θερμότατους οπαδούς στήριξης και στα οποία αναφέρονταν είναι πως το τέλος δεν είναι μεγάλο, αλλά μικρό. Ναι, ναι, καλά διαβάσατε. Και για να το δικαιολογήσουν μάλιστα ανέφεραν πως όποιος αγοράζει – μην έχοντας δεύτερο βρακί – ένα smartphone με 700, 800 ή 1000 ευρώ δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει ένα επιπλέον τέλος 4%.
Αυτό όμως δεν έχει σκεφθεί ο εμπνευστής του συγκεκριμένου οικονομικού θεωρήματος, είναι πως πλέον ζούμε σε μια κοινωνία παγκοσμιοποιημένη και ως εκ τούτου ο καθένας από εμάς μπορεί να βρει την καταλληλότερη για τον ίδιο τιμή σε αγορές έξω από την Ελλάδα, ειδικά σε προϊόντα τεχνολογίας. Βεβαίως το πρόβλημα ξεκινά την στιγμή που ο υπουργός Οικονομικών της χώρας – λίγες ημέρες νωρίτερα – εκτιμούσε πως οι φόροι στην Ελλάδα κινούνται σε χαμηλά επίπεδα.
Εστιάζοντας στην “καρδιά” του προβλήματος, την επιβολή του τέλους τεχνολογίας, αυτό που επίσης δεν καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες είναι πως δεν μπορεί σε μια κοινωνία που την έχεις πνίξει στους φόρους να επιβάλλεις συνεχώς άμεσους και έμμεσους για να παράξεις από την άλλη πλευρά κοινωνική πολιτική. Επίσης στα βασικά μαθήματα της οικονομίας είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο πως χωρίς αύξηση της κατανάλωσης δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της οικονομίας.
Εκτός, αν οι κυβερνώντες πιστεύουν πως ο καταναλωτής στην Ελλάδα είναι ευεργέτης!
ΥΓ: Βεβαίως, η παρέμβαση του Νίκου Παππά για το θέμα αυτό αφήνει ένα περιθώριο “διόρθωσης” αυτής της παράλογης έμμεσης φορολογίας η οποία πλήττει ξεκάθαρα έναν δυναμικό κλάδο της οικονομίας.
