του Ηλία Κούκουτσα
Πες το. Δεν είναι τόσο δύσκολο. “Συγνώμη“.
Συγνώμη που δεν κατάφερα να σε προστατεύσω όπως έπρεπε. Συγνώμη που δεν έχω καταφέρει ακόμα να φτιάξω ένα κράτος όπως πρέπει. Συγνώμη που σε άφησα να καείς, να πνιγείς, να τρακάρεις, να αργοπεθάνεις σε νοσοκομεία που υπολειτουργούν.
Προσπάθησα όσο μπορούσα, αλλά δεν κατάφερα να βοηθήσω περισσότερο. Συγνώμη που δεν έχω καταφέρει να οργανώσω καλύτερα την κρατική μηχανή για να σε βοηθήσει.
Συγνώμη που δεν σου έχω δώσει να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να βοηθήσεις από την μεριά σου, συγνώμη που δεν παρέχω στο παιδί σου την σωστή εκπαίδευση για να καταλάβει τι συμβαίνει γύρω του. Συγνώμη που έχω δώσει βάρος στην έξοδο από την κρίση και δεν έχω φροντίσει να υποστηρίξω τις υποδομές.
Δεν φταίω για τον αέρα, δεν φταίω για τις συνθήκες, δεν φταίω για όλα έχουν γίνει τόσα χρόνια. Αλλά φταίω που δεν έχω ασχοληθεί ακόμα σοβαρά με το να αλλάξω τις παλιές συνήθειες και γι αυτό σου ζητάω συγνώμη. Φταίω που δεν έχω προσπαθήσει να σου αλλάξω την νοοτροπία και γι αυτό σου ζητάω συγνώμη.
Φταίω που δεν σου έχω δώσει το καλό παράδειγμα και γι αυτό σου ζητάω ξανά συγνώμη. Φταίω που δεν έχω μάθει μαζί σου τι σημαίνει συντονισμός.
Έλα πες το. Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζεσαι. Πόσο πιο άσχημα να γίνουν τα πράγματα από το να λες “τα πήγαμε μια χαρά” και “”πάλι τα ίδια θα κάναμε”;
Ο κόσμος πονάει αυτή τη στιγμή. Έχει μουδιάσει από μια τραγωδία που δε τη χωράει το μυαλό του.
Δεν θέλει κάποιον απέναντι του να του κουνάει το δάχτυλο. Θέλει κάποιον να του χτυπήσει ειλικρινά την πλάτη, να τον κοιτάξει στα μάτια και να του ζητήσει συγνώμη. Και ας έχει κάνει λάθος. Δεν είναι τώρα η ώρα να του κουνάς το δάχτυλο. Ζήτα συγνώμη και παραιτήσου.
Και ας μην είναι αναγκαίο. Ο λαός τα λάθη του τα πλήρωσε με νεκρούς. Εσύ πλήρωσε τα δικά σου με μια καρέκλα.
