του Γιάννη Διονάτου
Πρόσφατα, στο πλαίσιο μιας επαγγελματικής συνάντησης, συνομίλησα με ένα κορυφαίο στέλεχος, της επιχειρηματικής κοινότητας της χώρας, που τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκε στην κυριολεκτικά στην άλλη άκρη του κόσμου προκειμένου να συμμετάσχει σε μια παγκόσμια συνάντηση ενός οργανισμού που συνδέεται με την τεχνολογία και την εκπαίδευση!
Συνολικά ήταν μόνο 40 στελέχη, από όλο τον κόσμο, τα οποία κατέθεσαν την δική τους εμπειρία και τα βήματα που έχει κάνει η χώρα τους στον τομέα της τεχνολογίας, αλλά και της εκπαίδευσης.
Ποια είναι η άποψη σου; Ρώτησα τον συνομιλητή μου. “Αγαπητέ μου, δυστυχώς η Ελλάδα είναι σήμερα σαν τον Χατζηχρήστο στην Ομόνοια”, μου απάντησε.
Αρχικά χαμογέλασα, όπως και ο ίδιος, κατόπιν όμως προβληματίστηκα έντονα, φέρνοντας στο μυαλό μου τις εικόνες του μακαρίτη Χατζηχρήστου στην Ομόνοια που συνήθως υποδύονταν ένας καλόκαρδο επαρχιώτη που προσπαθούμε με κάθε τρόπο να επιβιώσει την πρωτεύουσα. Βεβαίως κομβικός ρόλος στην καριέρα του ήταν ο “Μπακαλόγατος”.
Φέρνοντας λοιπόν μπροστά αυτές τις εικόνες, βάζω στην θέση του Ζήκου την Ελλάδα η οποία με κάθε τρόπο προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον μάλλον εχθρικό για τις δικές τις δυνάμεις και δεξιότητες.
Μάλλον έρχεται εκείνη η ώρα που θα “θερίσουμε” την απόφαση, πρωτίστως του πολιτικού προσωπικού και λιγότερο των πολιτών, να παραμείνει η χώρα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σε αυτό το σπιράλ της κρίσης!
