γράφει ο Ανώνυμος Επενδυτής
Η προηγούμενη βδομάδα σημαδεύτηκε από την έντονη αντίδραση των αγορών στο “αντάρτικο” της νεοφερμένης Ιταλικής κυβέρνησης υπενθυμίζοντας σε όλους τους επενδυτές ότι η κρίση χρέους που ξέσπασε στην Ευρωζώνη το 2010-2011 ήταν μόνο η αρχή μίας επίπονης διεργασίας που νομοτελειακά θα οδηγήσει είτε στην πλήρη ενοποίηση της Ευρωζώνης είτε στη διάλυσή της. Έχουν γραφτεί πολλά για τα λάθη της αρχιτεκτονικής του ευρώ και για τις αδυναμίες που δημιουργούνται στους αδύναμους κρίκους της ένωσης.
Το πιο εντυπωσιακό εύρημα αποτελεί η ενίσχυση των ισχυρών χωρών μέσω της δυνατότητάς τους να εξάγουν τα προϊόντα τους στις άλλες χώρες μέσω εντός της οικονομικής ζώνης. Για όσους έχουν αμφιβολίες παραθέτουμε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας η οποία χρόνο με το χρόνο δημιουργεί ολοένα και πιο θηριώδη πλεονάσματα.
Η μεταφορά κεφαλαίων από το Νότο στον Βορρά έχει συντελεστεί και με άλλους ενδιαφέροντες τρόπους όπως τη μεταφορά σημαντικού ανθρώπινου κεφαλαίου, τις πληρωμές μέσω του Target 2, του ενιαίου συστήματος πληρωμών της Ευρωζώνης και άλλων.
Αυτά είναι λίγα από τα ζητήματα που θα δούμε να έρχονται μπροστά μας στο άμεσο μέλλον, καθώς εντείνονται οι πολιτικές κρίσεις εντός της ένωσης με την άνοδο λαϊκίστικων κυβερνήσεων που πιέζουν για αλλαγές και για χαλάρωση των σφιχτών δημοσιονομικών πολιτικών.
Σε όρους επενδυτικούς, θα περιμέναμε σημαντικές αναταράξεις στα ομόλογα των πιο αδύναμων χωρών το προσεχές διάστημα και έως ότου φανεί μία λύση στο ζήτημα του Ιταλικού χρέους. Γιατί κακά τα ψέματα, αυτό είναι το μείζον ζήτημα που απασχολεί τα οικονομικά κεφάλια της Ευρωζώνης, που γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, ούτε σε όρους οικονομικούς, ούτε σε όρους πολιτικής διαχείρισης.
Στα δικά μας, μονοπωλεί το ενδιαφέρον η τραπεζική διόρθωση και το σκάνδαλο της FF, ενώ πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν ξεκάθαρες απαντήσεις για το μέλλον της εταιρείας.
Τέλος, ως εκτίμηση αναμένουμε συνέχεια των πιέσεων στις τραπεζικές μετοχές και στο Ελληνικό δεκαετές.
