Πόσες φορές έχετε αναρωτηθεί τι μας κάνει τόσο διαφορετικούς σαν Έλληνες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε τόσο αντιδραστικοί; Τόσο ανυπόμονοι; Τόσο “μοναδικοί” όπως πιστεύουμε σύμφωνα με τις στατιστικές.
Όταν όλοι ακολούθησαν το μονοπάτι και βγήκαν από τα μνημόνια: Κύπρος, Ιρλανδία και Ισπανία, εμείς ακολουθήσαμε το δικό μας δρόμο. Τον δρόμο που ακολουθούμε πάντα είναι η αλήθεια. Ωχαδερφισμός, θεωρίες συνομωσίας (οι κακοί ξένοι μας θέλουν στον πάτο κτλ), η Ελλάδα είναι η καλύτερη, εμείς είμαστε οι καλύτεροι και οι πιο έξυπνοι και άλλα τέτοια φαιδρά. Τι είναι αυτό που μας κάνει να συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον με τέτοιο τρόπο εντός των τοιχών (βλέπε: πεζοδρόμια, οδήγηση, σκουπίδια κτλ), ενώ οι ίδιοι στο εξωτερικό συμπεριφερόμαστε με τελείως διαφορετικό τρόπο; Ή μήπως όλοι έγιναν στην Ελλάδα ξαφνικά απατεώνες (βλέπε: 4 εκατ. Φορολογούμενοι με χρέη);
Η απάντηση κρύβεται στο μακρινό μας παρελθόν, το θλιβερό παρόν και το αβέβαιό μας μέλλον. Η Ελλάδα είναι μία χώρα σταυροδρόμι πολιτισμών, λαών, συνειδήσεων. Πολλοί πέρασαν και έφυγαν, λιγότεροι έμειναν. Σε αυτούς που έμειναν υπήρχαν πάντα τα ένστικτα των προγόνων τους, να φύγουν , να ταξιδέψουν, να περιπλανηθούν, να δοκιμάσουν το κάτι διαφορετικό. Με τα χρόνια και με την Ευρωπαϊκή ενοποίηση η φυγή έγινε πιο εύκολη και συνάμα λιγότερο “ενοχική”.
Η μητέρα πατρίδα είναι πολύ κοντά πλέον να θυμίζει σε όλους μας ότι κάποια πράγματα δεν αγοράζονται. Ο ήλιος, οι Κυριακές μας, οι γιορτές μας, οι φασαριόζικες φωνές μας. Αυτά ήταν εδώ και θα μείνουν εδώ. Μαζί μ’αυτά και όλα μας τα κακά: τσαπατσούληδες, συχνά αγενείς, θεριακλήδες, κακοί οδηγοί, μα πάνω απ’όλα ασυνείδητοι πολίτες.
Ασυνείδητοι πολίτες σε ένα κράτος που εδώ και έναν αιώνα αρνείται να εκσυγχρονιστεί και να δώσει το σωστό παράδειγμα. Το μόνο παράδειγμα που δίνει είναι αυτό του σωστού απατεώνα. Αφού μπορώ εγώ να εξοφλώ με claw back και 300+ μέρες καθυστέρησης μπορείς και εσύ πολίτη, κάντο. Αν σε πιάσω την έβαψες, αν όχι είσαι “μάγκας” και αν δεν το έκανες απ’ την αρχή “κορόιδο”. Αυτή είναι η πεμπτουσία μίας λογικής πίσω από αποφάσεις, σκόπιμες παραλείψεις και εγγενείς αδυναμίες. Ουδέποτε η “μάνα” του παιχνιδιού τήρησε τους κανόνες και ουδέποτε στήριξε τους τίμιους “παίχτες”.
Ποιούς παίχτες και ποιούς κανόνες μας είπε λοιπόν και το IOBE μέσα από τη μελέτη του για τη φορολογία των ακινήτων, θέμα που θίξαμε στο προηγούμενο άρθρο, που καταδεικνύει το μέγεθος της προχειρότητας και της ανοησίας της κεντρικής εξουσίας και της “μάνας”. Μία επένδυση λοιπόν σε ακίνητα άνω των 87 0χιλ ευρώ προσφέρει αρνητική (!) απόδοση στους επενδυτές σύμφωνα με τον ΙΟΒΕ, καθώς η φορολογία υπερτερεί έναντι οποιασδήποτε λογικής εκμετάλευσης! Αντί αυτό να κινητοποιήσει τους φορείς και την κυβέρνηση, γράφονται καθημερινά κείμενα περί δήθεν μείωσης του ΕΝΦΙΑ για όσους κατέχουν περιουσία έως 150.000 ευρώ με τις μειώσεις να είναι μερικών δεκάδεων ευρώ στην καλύτερη. Χαράς ευαγγέλια για τα συμβολαιογραφεία όπου σπεύδουν οι ιδιοκτήτες να σπάσουν την περιουσία τους σε χίλια κομμάτια (επικαρπίες, ψιλές κυριότητες κτλ).
Αλήθεια, ελπίζει κανένας ότι με αυτά τα μυαλά θα έρθει ποτέ η πραγματική ανάπτυξη; Ότι θα βελτιωθεί το διαθέσιμο εισόδημα και θα παραχθεί νέος πλούτος; Αντί να δίνονται κίνητρα επενδύσεων, δίνονται κίνητρα φτώχειας και επιδότησης της ανυπαρξίας. Εκτός και αν οι επενδυτές κάνουν ουρά για να εκμεταλλευτούν μεμονωμένα ακίνητα κάτω των 150.000 ευρώ και το πρόβλημά τους είναι η μείωση των 10 ευρώ που αναμένεται.
Δυστυχώς για εμάς οι επενδυτές δεν ασχολούνται με επενδύσεις που δεν αποφέρουν αποδόσεις (κορόϊδα είναι;) και θα ψάξουν μία πιο φιλική χώρα, μία πιο φιλική κυβέρνηση στο επιχειρείν. Και εμείς θα μείνουμε για ακόμα μια φορά φιλοσοφώντας τι πάει λάθος, γιατί είμαστε τόσο “μοναδικοί” και πότε θα σηκώσουμε κεφάλι.
