του Σπύρου Κουρούπη*
Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα; Γιατί υπάρχει το Παρίσι! Γιατί σε κάθε γωνιά της ιστορίας υπάρχει ένα Παρίσι.
Κάτι γίνεται στους παρισινούς δρόμους. Είναι γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται, ή απλά, οι λαοί μαθαίνουν από την ιστορία τους;
Κάτι γεννιέται στην Ευρώπη “μας”; Ή μήπως απλά, δεν είναι πια η Ευρώπη “μας”;
Θα έλεγε κανείς ότι οι αιώνες της, θα την γέμιζαν σοφία. Φευ. Ούτε ιστορία δεν διάβασε, δεν έμαθε, δεν προσπάθησε.
Καταπίεση, οικονομική κρίση, τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, κύματα μετανάστευσης, θρησκευτική τρομοκρατία, ακροδεξιοί παντού και Ναζί στην Bundestang. Οι Μέρκελ και Μακρόν ηγούνται ενός μακρύ καταλόγου ευρωπαίων πολιτικών που δεν έχουν πλέον ως προτεραιότητα τους λαούς τους.
Αυτή όμως δεν είναι η Ευρώπη που οραματίστηκε ο Σούμαν. Ούτε ο Ντε Γκωλ. Ούτε καν ο Καραμανλής. Δεν είναι η Ευρώπη της ένωσης των λαών, της πολιτικής ένωσης και της οικονομικής ευημερίας. Είναι η Ευρώπη των τραπεζών.
Γιατί λοιπόν, ξενίζει η λαϊκή αντίδραση; Γιατί θεωρείται δεδομένο ότι οι λαοί θα σκύβουν το κεφάλι σε κάθε απόφαση, σε κάθε μέτρο που διαλύει τις ζωές τους και εξοντώνει το μέλλον των παιδιών τους; Γιατί θεωρείται δεδομένο ότι θα συνεχίσουν να υπομένουν να τους κλέβουν τα όνειρα; Η γαλλική Επανάσταση, η μαυροκόκκινη Βαρκελώνη, ο Μάης του 68, η Πράγα, τα Πορτογαλικά Γαρύφαλλα, το Πολυτεχνείο, άλλα μαρτυρούν για τους λαούς αυτής της βαριάς ευρωπαϊκής ιστορίας.
Άλλωστε, όπως λέει ο Γκάτσος, “με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί”.
Και όσοι πιστεύουν ότι το 2018 οι αστυνομίες έχουν περισσότερη δύναμη, πάλι δεν διάβασαν το μάθημα τους στην ιστορία. Εκτός και αν στην επόμενη στροφή, το σχέδιο είναι να τα κάψουν τα βιβλία για να επικρατήσει η λήθη και το ορθόν…
* ο Σπύρος Κουρούπης είναι σύμβουλος επικοινωνίας
