Σχόλια και αντιδράσεις τη βδομάδα που μας πέρασε από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των τραπεζών για το έτος 2018.
Όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές από τη στήλη τα έσοδα από τόκους όχι απλώς βαίνουν μειούμενα αλλά έχουν κυριολεκτικά πιάσει “πάτο”.
Παρόλα αυτά οι τραπεζίτες ισχυρίζονται (με “μπροστάρισσα” την Εθνική) ότι υπάρχει πληθώρα ρευστότητας η οποία είναι διαθέσιμη για “αξιόλογα” επιχειρηματικά μοντέλα. Και εδώ αρχίζει η μεγάλη συζήτηση του ποιοι και με ποια κριτήρια μπορούν να δανειοδοτηθούν και ποιοι βρίσκονται παντελώς εκτοπισμένοι από τον τραπεζικό δανεισμό.
Η στήλη γίνεται λήπτης παραπόνων από όλο το φάσμα της οικονομίας για αποκλεισμό από τον τραπεζικό δανεισμό ακόμα και όταν παράσχονται υπερεπαρκείς εγγυήσεις, υπάρχουν εισοδήματα και το credit risk είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Το πολύ ενδιαφέρον σημείο εστιάζεται στο γεγονός ότι η γκρίνια υπάρχει όχι μόνο μεταξύ επιχειρηματιών αλλά και μεταξύ νοικοκυριών, αυτοαπασχολούμενων και συνταξιούχων.
Η γκρίνια αυτή συμβαδίζει περισσότερο με την εικόνα των ισολογισμών παρά τα παχιά λόγια των τραπεζιτών. Αρκεί και μόνο η αποτύπωση στον ισολογισμό της Εθνικής, όπου ο λόγος δανείων προς καταθέσεις έχει υποχωρήσει στα ιστορικά χαμηλά του 70%, πράγμα που όπως έχουμε ξανα-επισημάνει συνιστά πρόβλημα πλέον και όχι επιτυχία.
Από την άλλη οι ξένοι θεσμικοί δείχνουν να αποτιμάνε θετικά τις ανακοινώσεις των τραπεζών και να ποντάρουν σε ένα προεκλογικό “ράλι” έως την ανάδειξη μίας νέα κυβέρνησης. Βέβαια αυτό μπορεί να ακούγεται ευχάριστο για τους απανταχού επενδυτές και τους εγχώριους τραπεζίτες οι οποίοι αισθάνονται μία ανακούφιση έπειτα από τόσα χρόνια “σφαλιάρας”, από την άλλη όμως δεν βελτιώνει και δεν προσφέρει κανενός είδους ικανοποίηση στους εγχώριους επιχειρηματίες οι οποίοι βάλλονται πανταχόθεν. Οι ίδιοι, και το επαναλαμβάνουμε, αισθάνονται αποκλεισμένοι από το τραπεζικό σύστημα και αυτό κατά της άποψη της στήλης συνιστά μείζον πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.
