Με τις καλύτερες προθέσεις δείχνει να ξεκίνησε την θητεία του ο νέος υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης, ο οποίος δέχτηκε τους δημοσιογράφους σε μια ανοιχτή σε όλα συζήτηση.
Στην συζήτηση αυτή ο υπουργός ανέλυσε το όραμα του για την επόμενη μέρα της χώρας και την μετάβαση της στην νέα ψηφιακή εποχή, η οποία για να πούμε την αλήθεια θα χρειαστεί αρκετά και πολύ σημαντικά βήματα καθώς έχουμε μείνει απελπιστικά πίσω σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Η παρουσία του πρώην προέδρου της Εσθονίας στο πλάι του υπουργού, μπορεί μόνο να μας γεμίσει με αισιοδοξία, καθώς η τεχνογνωσία που μεταφέρει στη χώρα μας είναι πολύτιμη.
Αρκούν όμως οι προθέσεις;
Κάποιος κυνικός, θα έλεγε πως ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, όμως μια τέτοια διατύπωση θα ήταν τελείως άδικη για την προσπάθεια που δείχνει να γίνεται στο νέο αυτό υπουργείο.
Όπως αποδεικνύεται, η “έμπνευση” του πρωθυπουργού να αλλάξει το πρώην υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής σε Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, λύνει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα του παρελθόντος, καθώς σαν “Επικρατείας” ο νέος υπουργός έχει την δυνατότητα να ελέγχει τις ψηφιακές κινήσεις και την πρόοδο πάνω σε αυτό το θέμα, όλων των υπόλοιπων υπουργείων, δίνοντας ένα τέλος στον λαβύρινθο των χαμένων αρμοδιοτήτων, που αποτελεί διαρκή και μέγιστη πηγή προβλημάτων για το ελληνικό κράτος.
Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά;
Ο σχεδιασμός του υπουργού στηρίζεται στην δημιουργία ενός “κοινού μητρώου εγγράφων” (ένα αρχείο στο οποίο ο κάθε πολίτης θα μπορεί να έχει πρόσβαση ψηφιακά σε ότι χαρτιά χρειάζεται για τις συναλλαγές του με το δημόσιο, ενώ την ίδια πρόσβαση θα έχουν και οι υπηρεσίες).
Στόχος του νέου υπουργού είναι ο πολίτης να έχει μια “πόρτα” συναλλαγής με το κράτος (μια λέξη που δείχνει να έχει αντικαταστήσει την λέξη “δημόσιο” στις συζητήσεις της νέας κυβέρνησης) μέσω της οποίας θα έχει πρόσβαση στα πάντα.
Όμως ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Η μετάβαση στην νέα ψηφιακή εποχή, όπως την οραματίζεται -και καλά κάνει- ο νέος υπουργός, χρειάζεται κρατικά στελέχη που θα μπορούν να ολοκληρώσουν αυτή τη δουλειά. Ακόμα και αν κάποια κομμάτια της δοθούν στον ιδιωτικό τομέα για να ολοκληρωθούν, θα πρέπει να υπάρχει ο ανάλογος σύγχρονος σχεδιασμός.
Υπάρχουν αυτά τα στελέχη; Οι μέχρι τώρα συνδιαλλαγές μας με πολλούς από τους φορείς του δημοσίου φανερώνουν μερικά πολύ ικανά στελέχη (πχ στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων) όμως απελπιστικά λίγα.
Δεδομένου πως από την μία οι προσλήψεις νέων υψηλά εκπαιδευμένων στελεχών είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη, αλλά και δεδομένου πως πολλά από τα ικανότερα άτομα της χώρας έχουν ήδη φύγει για το εξωτερικό, ποιος θα μπορέσει να υλοποιήσει τον τεράστιο όγκο δουλειάς που περιλαμβάνει το ψηφιακό μας όραμα;
Η νεοφυής επιχειρηματικότητα είναι μια λύση
Μια λύση θα ήταν οι startup επιχειρήσεις, τις οποίες ο νέος υπουργός δείχνει να αγκαλιάζει (έχοντας και ένα απόλυτα επιτυχημένο παρελθόν στο ελληνικό οικοσύστημα), φτάνει όμως αυτό; Η εκπαίδευση των νέων της χώρας στα σύγχρονα πληροφοριακά συστήματα, στο blockchain, την τεχνητή νοημοσύνη είναι ελάχιστη. Αρκούν όσοι εργάζονται πάνω σε αυτά;
Πως θα ενταχθούν στο, διάσημο για την δυσκαμψία του, ελληνικό κράτος αυτές οι υπηρεσίες;
Ο νέος υπουργός έχει ένα Γολγοθά μπροστά του. Την όρεξη δείχνει να την έχει. Τα στελέχη και τους συμβούλους τα έχει. Είναι (σχεδόν) στο χέρι του να αναδειχτεί ένας από τους πιο σημαντικούς και επιτυχημένους υπουργούς της σύγχρονης ιστορίας της χώρας.
