Ηλεκτρικά παράθυρα, υποβοηθούμενο σύστημα διεύθυνσης, air- conditioning, κάμερα οπισθοπορείας, GPS… ένα μικρό δείγμα όλων των εφευρέσεων που άλλαξαν την ουσία των σύγχρονων αυτοκινήτων, φέρνοντας τεράστιες αλλαγές στην καθημερινότητα των οδηγών. Ορισμένες συνέβαλλαν στην αναβάθμιση της ασφαλείας. Άλλες επαναπροσδιόρισαν τα πρότυπα της άνεσης. Η κάρτα hands-free έκανε ευκολότερη τη χρήση του αυτοκινήτου.
Σχεδιάστηκε για πρώτη φορά από τη Renault πριν 20 χρόνια και, παρά τις μικρές αναποδιές κατά τη διάρκεια της πορείας της, έτυχε μεγάλης αποδοχής από τους καταναλωτές. Ας περιηγηθούμε στην ιστορία αυτής της μαγικής κάρτας.
Αρχικά θύμιζε gadget του πράκτορα 007, η κάρτα hands-free υιοθετήθηκε σταδιακά από τους κατασκευαστές σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ κατέληξε να αποτελεί μέρος του στάνταρ εξοπλισμού πολλών αυτοκινήτων.
Όπως έγινε και με το hatchback, που διαδόθηκε ευρέως στις αρχές της δεκαετίας του 60, αυτό το μικρό αντικείμενο – που είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από μία πιστωτική κάρτα– αποτέλεσε μία από τις κορυφαίες καινοτομίες της Renault, αφήνοντας το στίγμα της στην ιστορία της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Μία ιστορία για μικρά πράγματα, που έφεραν μεγάλες αλλαγές!
Όλα ξεκίνησαν το 2001. Η Renault ήταν έτοιμη να ξεκινήσει τις πωλήσεις του Laguna II, του σεντάν που προοριζόταν να ενσαρκώσει την έννοια του ‘lifestyle’ αυτοκινήτου του 21 ου αιώνα. Εντούτοις, οι σχεδιαστές του αισθάνθηκαν ότι από το αυτοκίνητο έλλειπαν μερικά ακόμα χαρακτηριστικά.
Λίγο καιρό πριν το επίσημο λανσάρισμά του, ο Bernard Dumondel, επικεφαλής προϊόντος για το Laguna II, έμενε σε ένα ξενοδοχείο στο Λουξεμβούργο. Ανοίγοντας το δωμάτιό του με μία μαγνητική κάρτα, συνέλαβε την ιδέα: γιατί να μη χρησιμοποιούμε μία ανέπαφη κάρτα, αντί για το συμβατικό κλειδί, για το ξεκλείδωμα ενός αυτοκινήτου; Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα πίσω από την κάρτα hands-free.
Ο Bernard αποφάσισε να παρουσιάσει ένα πρωτότυπο της ιδέας του στον διευθυντή του προγράμματος, η ιδέα αυτή συνάρπασε τα Διευθυντικά στελέχη της Renault (μεταξύ των οποίων και τον ίδιο τον Louis Schweitzer, τον μετέπειτα CEO της Renault) και τελικά το όλο project εγκρίθηκε, υιοθετήθηκε και η ευρεσιτεχνία κατοχυρώθηκε.
Μετά το Renault 16 TX του 1973 – το πρώτο γαλλικό αυτοκίνητο με ηλεκτρομαγνητικές κλειδαριές και κεντρικό κλείδωμα – και το Renault Fuego του 1982, με τις επαναστατικές κλειδαριές με τηλεχειρισμό, το Laguna II ήταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής που εφοδιαζόταν με κάρτα hands-free. Αρχικά αναφερόταν ως το «όχημα χωρίς κλειδί».
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Renault βελτίωσε το συγκεκριμένο αξεσουάρ και το συμπεριέλαβε στον εξοπλισμό των μοντέλων Espace και Vel Satis. Στη συνέχεια βοήθησε στην εξάπλωσή του, καθώς υιοθετήθηκε από τα μοντέλα ολόκληρης της γκάμας της, από το Clio και το Scenic, μέχρι το Megane.
Όταν η καινοτομία συνδυάζει την τεχνολογία και την ευκολία πρόσβασης
Μέσα στο μινιμαλιστικό σχεδιασμό της κάρτας hands-free, κρύβεται ένα εξελιγμένο ηλεκτρονικό σύστημα. Αυτό έχει προγραμματιστεί να επικοινωνεί συνεχώς με το αυτοκίνητο το οποίο εξοπλίζει.
Όταν ο χρήστης πλησιάζει στο όχημα, η κάρτα ανιχνεύεται από δέκτες-πομπούς που βρίσκονται στο αυτοκίνητο. Όταν το όχημα στέλνει σήμα ‘ping’ στην κάρτα με αίτημα επαλήθευσης, εκπέμπει ένα ραδιοσήμα που περιέχει έναν κωδικό πρόσβασης. Εάν το αυτοκίνητο αναγνωρίσει τον κωδικό, ξεκλειδώνει τις πόρτες. Όλα αυτά χρειάζονται μόνο 80 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Ταχύτερα από την κίνηση των βλεφάρων! Όταν το άτομο που κρατά την κάρτα hands-free βγαίνει από το αυτοκίνητο, ο ενσωματωμένος υπολογιστής συνεχίζει να στέλνει σήμα ‘ping’ στην κάρτα σε τακτά χρονικά διαστήματα, για να δει αν ο χρήστης βρίσκεται ακόμα κάπου κοντά. Όταν η κάρτα δεν ανταποκρίνεται πλέον, ο υπολογιστής κλειδώνει αυτόματα όλες τις πόρτες.
Τεχνικές δυσκολίες και εμπόδια
Σύμφωνα με την Pascaline, η εφεύρεση της κάρτας hands-free “ήταν μια μεγάλη πρόκληση με αρκετό ρίσκο”. Παρά το ρεκόρ των 5 αστέρων στις δοκιμές πρόσκρουσης του Euro NCAP, τους μήνες που ακολούθησαν το λανσάρισμά του, το Laguna II αντιμετώπισε αρκετές τεχνικές δυσκολίες. Το ίδιο συνέβη και με την πρώτη έκδοση της κάρτας hands-free. Το σήμα της παρεμποδίζονταν από διάφορα αντικείμενα στο κοντινό περιβάλλον, όπως τα φώτα neon που υπήρχαν συχνά σε κλειστά γκαράζ. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι αυτή η τεχνολογία, τότε βρισκόταν ακόμα σε νηπιακό στάδιο.
Παρά την εμπεριστατωμένη έρευνα που βασίστηκε σε πάνω από 6.000 συνεντεύξεις με πελάτες, με στόχο την εξεύρεση του τρόπου ζωής τους, των συνηθειών τους και των προσδοκιών τους, η Renault δεν είχε και πολύ χρόνο για να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες δοκιμές σε πρωτότυπα, να προβλέψει κάθε πιθανή χρήση και, ακολούθως, να αντιμετωπίσει κάθε απροσδόκητο πρόβλημα.
Σε μία εντατική προσπάθεια ικανοποίησης των πελατών, οι μηχανικοί και οι σχεδιαστές της Renault “ανασχεδίασαν το σύστημα από την αρχή, ώστε να προσφέρουν στη συνέχεια μία πιο ολοκληρωμένη λύση,” προσθέτει η Pascaline.
