του Κωνσταντίνου ΒΕΡΓΟΥ*
Πριν λίγες μέρες ακούσαμε ότι η φορολογία επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών θα αυξηθεί από 0,2% να γίνει 0,35%. Η πρόταση αυτή διακρίνεται από μετριοπάθεια. Γιατί να μην γίνει 3,5%; Η ακόμη καλύτερα, 35%.
Τα βρίσκετε κωμικά αυτά; Εδώ για να μειώσουμε το δημόσιο χρέος, μειώσαμε τους μισθούς των ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ (!) υπαλλήλων κατά 40% και μάλιστα δια νόμου, έτσι οι τζίροι των εγχώριων εταιρειών έπεσαν κατά 30% και οδηγήσαμε σε ένα ντόμινο χρεοκοπιών ελληνικών εταιρειών και την ανεργία στο 30%, σε τρια χρόνια. Γιατί λοιπόν να μην κάνουμε και ένα πείραμα στο ΧΑ;
Αν η κυβέρνηση αποτελείτο από νεόκοπους βουλευτές κάποιου νέου, στα πολιτικά, κόμματος, πολλά πράγματα θα εξηγούνταν. Όμως στην κυβέρνηση βρίσκονται τα δύο πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία 39 χρόνια. Πρόκειται για τα κόμματα που πήραν το δημόσιο χρέος από όπου ήταν και το πήγαν στο 160% του ΑΕΠ. Ακόμη παραπέρα, κατ’ ουσίαν, δε κυβερνούν τα κόμματα αυτά, αλλά οι πιστωτές μας, η τρόικα. Πρόκειται για επιτελείο τεχνοκρατών, διορισμένων από ισχυρές χώρες για να μας βάλουν στον σωστό δρόμο. Σωστά;
Μα, αν όλοι αυτοί οι “έμπειροι”, με την αποκρυσταλλωμένη γνώση διακυβέρνησης 40 περίπου ετών, και οι άλλοι, οι “διεθνείς”, με τα σούπερ επιτελεία που ρυθμίζουν τις τύχες της υφηλίου είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τα αυτονόητα, όπως ότι δεν αυξάνουν φορολογία όταν δεν υπάρχουν συναλλαγές, τοτε για ποιά διάσωση Ελλάδας μιλάμε και για ποιές χρηματιστηριακές προοπτικές.
Δεν συμφωνούμε με τη λογική αφορολόγητου των χρηματιστηριακών συναλλαγών, ούτε την λογική του να γίνει η Ελλάς φορολογική μπανανία. Κάθε άλλο. Όμως σε ένα χρηματιστήριο όπου οι μισές σχεδόν εταιρείες είναι ζημιογόνες, όπου τα κέρδη είναι στο 1/10 από ότι ήταν παλιά, όπου δεν αναμένεται “προοπτική ανάκαμψης“, είναι τουλάχιστον άκαιρο να συζητάμε για επιπλέον φορολογία χρηματιστηριακών συναλλαγών.
Σε κάθε περίπτωση, αυτή η κίνηση θα είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι δεν θα έχει επίπτωση στις τιμές των μετοχών. Σαφώς και θα έχει. Σαφώς ανατρέπονται επί το χείριστο οι προοπτικές του ΧΑ. Και σαφώς αναθεωρείται επί το χείριστον η όποια ως τώρα πρόβλεψη για τις προοπτικές της Ελληνικής αγοράς. Θα μπορούσαμε να δούμε κίνηση σε άλλες ζώνες τιμών. Και καθώς καταργήθηκε ο περιορισμός στο short-selling, νομίζω ότι το τελευταίο επεισόδιο στο Χρηματιστηριακό δράμα δεν έχει παιχτεί. Ας σημειωθεί ότι η ελληνική αγορά έρχεται αποδυναμωμένη από τις αυξήσεις κεφαλαίου της προηγούμενης περιόδου, και παγωμένη από τα άκαιρα σχέδια αύξησης φορολογίας επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών, ευνοώντας χαλάρωση τιμών.
Από την άλλη, μεσοπρόθεσμα, και παρά το υψηλό πολιτικό ρίσκο, μετά την πρόσφατη αποδυνάμωση της κυβέρνησης που έγινε από τρικομματική, δικομματική, το μεγαλύτερο αίνιγμα, παραμένει πως θα πετύχει το κυβερνητικό πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης υπό καθεστώς πτωτικών ή έστω χαμηλών τιμών. Προφανώς θα μπορούσε να γίνει προσπάθεια “ευπρεπισμού τιμών” στο ΧΑ ώστε να αντληθούν τα κεφάλαια που χρειάζεται η κυβέρνηση για κάποιες ιδιωτικοποιήσεις.
Άρα, θα μπορούσε να διαμορφωθεί ένα “κλίμα” αισιοδοξίας λίγο πριν τις αναγκαίες ιδιωτικοποιήσεις για την ανάγκη κάλυψης των πιεστικών αναγκών των πιστωτών, αν και δύσκολο να βλέπαμε μια κίνηση μακροπρόθεσμου απεγκλωβισμού της ελληνικής αγοράς από τα άσχημα αυτά δεδομένα, εκτός αν προκύψουν πολιτικές εξελίξεις στην χώρα μας ή στο εξωτερικό, και δη την Γερμανία, που να επιτρέψουν αλλαγή πορείας.
*Ο Κωνσταντίνος Βέργος είναι καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία. Το παρόν άρθρο εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του γράφοντος και δεν αποτελεί οδηγό ή σύσταση για επενδύσεις οποιασδήποτε μορφής προς οιονδήποτε και για οτιδήποτε τίτλο ή παράγωγο αυτού
