του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Μία μέρα πριν την επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα και το γερμανικό αέρα που φέρνει η Καγκελάριος, ας μεταφερθούμε στην Ιταλία. Τι έκανε ο Ματτέο Ρέντσι με το που πήρε τη σκυτάλη από τον Ενρίκο Λέττα στην κυβέρνηση; Μείωσε τη φορολογία μισθωτών και συνταξιούχων με εισόδημα έως 1.500 ευρώ το μήνα, έσωσε τον 13ο μισθό και μείωσε αντίστοιχα τη φορολογία των επιχειρήσεων.
Ψαλίδισε τις δημόσιες δαπάνες και κυρίως τις αμοιβές αιρετών και στελεχών του δημοσίου τομέα και ημικρατικών οργανισμών. Και προχθές ανακοίνωσε τη μείωση των κρατήσεων για τους μισθωτούς με μέσο όρο αποδοχών κάτω των 2.000 ευρώ κατά 80 ευρώ το μήνα, εξασφαλίζοντας – όπως ο ίδιος δήλωσε – έναν 14ο μισθό.
Κι όταν τον ρώτησαν από πού θα βρει τα χρήματα για κάτι τέτοιο, ο Ιταλός πρωθυπουργός απάντησε: “Από την αύξηση των εσόδων των έμμεσων φόρων”. Δηλαδή, του ΦΠΑ. Και πώς θα γίνει αυτό; “Από την αύξηση της κατανάλωσης που θα φέρει η αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος”, απάντησε και πάλι. Τόσο απλά…
Κάποιοι αναλυτές, πάντως, εμφανίζονται ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι στην πολιτική που ακολουθεί ο Ρέντσι και φοβούνται ότι κάποια στιγμή μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Μπορεί μακροπρόθεσμα να έχουν και δίκιο, διότι ουδείς διεκδικεί ρόλο Πυθίας και δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια το μέλλον.
Όμως, η πολιτική αυτή είναι ριζοσπαστική για την Ευρώπη της λιτότητας και γι’ αυτό προκαλεί… σύγκρυο στον ευρωπαϊκό βορρά και δη στη Γερμανία. Είναι ακριβώς η αντίθετη πολιτική από αυτή που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα, με φόρους μέχρι θανάτου. Κυριολεκτικά και μεταφορικά…
Υπάρχει, όμως, μια σημαντική λεπτομέρεια: ότι ο Ρέντσι είναι ελεύθερος να επιβάλλει την πολιτική αυτή, κυρίως στο κομμάτι που αφορά στους φόρους, σε αντίθεση με την ελληνική πραγματικότητα. Η έξοδος, όμως, από τα μνημόνια που σηματοδοτείται με τη – δοκιμαστική, έστω – έξοδο στις αγορές μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για μια αλλαγή πολιτικής στη χώρα, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος και το (πραγματικό) συμμάζεμα στις δαπάνες του Δημοσίου.
Συνεργάτες του πρωθυπουργού εκμυστηρεύονται ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει… εμμονή με το φορολογικό ζήτημα. Ότι στόχος του εξαρχής, αντίθετα με όσα επιβάλλει η τρόικα, είναι το αυτονόητο: να επιβάλλει, δηλαδή, flat tax στις επιχειρήσεις και να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές για μισθωτούς και συνταξιούχους. Η εύκολη δικαιολογία, βεβαίως, από το οικονομικό επιτελείο είναι ότι δεν εξασφαλίζει κάτι τέτοιο η αναποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού στον τομέα της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής.
Αποτελεί, όμως, ένα πραγματικά τολμηρό βήμα που συνδέεται απόλυτα με την πραγματική οικονομία και την καθημερινότητα και θα αλλάξει το κλίμα. Υπάρχουν, άλλωστε, και οι έμμεσοι φόροι από τους οποίους μπορεί να ξεκινήσει η κυβέρνηση. Και ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι το παράδειγμα του ΦΠΑ στην εστίαση έφερε κάποια αποτελέσματα – αν δεν έφερε μεγαλύτερα, είναι ακριβώς διότι η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών έχει πιάσει πάτο.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν, λοιπόν. Ή, αλλιώς, κάν’ το όπως ο Ρέντσι…
