του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει άλλο. Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά, όπως φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, τη φυσιολογική φθορά της κυβέρνησης, αλλά και τα αυτογκόλ όπως η υπόθεση Μπαλτάκου οφείλεται σε έναν και μόνο λόγο: στο πώς κατεβάζει ο ίδιος την ομάδα του στο γήπεδο…
Δείτε τώρα: η χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είναι πανηγυρική, δεδομένου ότι κλήθηκε να επικυρώσει τους υποψηφίους ευρωβουλευτές του κόμματος. Σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου ενώ από την αρχή όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ – συμπεριλαμβανομένου και του κ. Τσίπρα – μιλούσαν για θρίαμβο, τώρα λένε “νίκη έστω και με μία ψήφο διαφορά”…
Κι όμως, η πανηγυρική αυτή συνεδρίαση επισφραγίστηκε από μία ακόμη παραφωνία του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο οποίος κατέβασε κείμενο της “Αριστερής Πλατφόρμας” με αίτημα την έξοδο από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή!
Οι ίδιοι, δηλαδή, άνθρωποι που προχθές αντιτάχθηκαν στην έξοδο της Ελλάδας στις αγορές με το επιχείρημα ότι το επιτόκιο του 4,95% ήταν «ληστρικό» και υποστήριξαν ότι πρέπει να βγούμε από το Μνημόνιο, αλλά να κρατήσουμε τα… επιτόκια δανεισμού του, τώρα λένε (πάλι) να επιστρέψουμε στη δραχμή. (Επιπλέον, διαφωνούν με την ένταξη στο ευρωψηφοδέλτιο των Γιάννη Βαρουφάκη και Κώστα Λαπαβίτσα, των οποίων εξίσου οι θέσεις κατά της Ευρωζώνης είναι γνωστές…)
Ο κ. Τσίπρας, λοιπόν, δεν έχει άλλο χρόνο. Πρέπει να αποφασίσει τι είναι αυτό που θέλει. Θαρραλέα τον τελευταίο καιρό είχε δείξει ότι δεν λοξοκοιτάζει απλά, αλλά επιτέλους κλείνει το μάτι προς την Ευρώπη. Κλείνει το μάτι προς το Κέντρο και – γιατί όχι – ακόμη και στην Κεντροαριστερά.
Με το να επιτρέπει, όμως, να συνυπάρχουν τέτοια φαινόμενα σε ένα κόμμα στο οποίο (υποτίθεται ότι) τελείωσαν οι συνιστώσες, δεν έχει τίποτα να κερδίσει παρά μόνο να χάσει.
Εάν την επομένη των ευρωεκλογών γίνει «στραβή» και ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει, τα όργανα θα αρχίσουν να χτυπάνε για τα καλά στην Κουμουνδούρου. Θα πρόκειται για μια πολιτική πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου: σε μια χαλαρή εκλογική αναμέτρηση και με τα προβλήματα και την οργή να έχουν συσσωρευτεί στην κοινωνία, η αντιπολίτευση να παραμένει δεύτερο κόμμα.
Δεν είναι ότι αυτό δεν περιποιεί τιμή για τον κ. Τσίπρα και τους συνεργάτες του. Είναι ότι θα κάνει κακό σε όλη τη χώρα, με το να διαψευστεί η παρουσία μιας σοβαρής εναλλακτικής πολιτικής λύσης.
Στην πολιτική, δεν μπορείς να είσαι και παπάς και ζευγάς. Έρχεται η ώρα που θα διαλέξεις το δρόμο σου. Και οι μεγάλοι ηγέτες μέσα από ρήξεις και δύσκολεςα αποφάσεις ξεχώρισαν και η μεταπολιτευτική μας ιστορία έχει πλούσια τα παραδείγματα. Με μια διαφορά, δυστυχώς για τον κ. Τσίπρα και τους συμβούλους του: Ανδρέας δεν γίνεσαι, αλλά γεννιέσαι…
