του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Όλοι αναρωτιούνται πού το πάει ο Γ. Παπανδρέου. Το ερώτημα, όμως, θα έπρεπε να είναι αν το πάει κάπου. Διότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει δείξει στο παρελθόν ότι είναι από τα πρόσωπα που έχει κίνητρα ή κινείται, έστω, με βάση συγκεκριμένες προθέσεις. Ήταν και παραμένει μια ιδιαίτερη κατηγορία πολιτικού. Ο οποίος κινείται με βάση το θυμικό και το ένστικτο – και γι’ αυτό παραμένει για τους περισσότερους μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.
Θέλει, λοιπόν, ο Παπανδρέου να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ, όπως τον κατηγορούν οι σύντροφοί του; Θέλει απλώς να χτυπήσει τον Βενιζέλο τώρα, που δείχνει να βρίσκεται στο καναβάτσο, για να πάρει μία ακόμη ρεβάνς όπως το 2007; Ή θέλει να διαφυλάξει τις “ρίζες” του ΠΑΣΟΚ από την “εκτροπή Βενιζέλου”, όπως απαντούν οι “παπανδρεϊκοί”;
Λόγω πολιτικής και οικογενειακής παράδοσης, ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει ειδικό βάρος στον κόσμο (που έχει απομείνει…) του ΠΑΣΟΚ. Η ιστορία, όμως, του Μνημονίου και η αποσάθρωση της εκλογικής βάσης του Κινήματος άλλαξε τα δεδομένα. Και η περιβόητη απόφαση για το δημοψήφισμα θα παραμείνει ένα σκοτεινό σημείο, όσο ο ίδιος δεν αποφασίζει να μιλήσει με διευθύνσεις και ονόματα και να το διαφωτίσει.
Τα υπόλοιπα είναι εκ του μη όντος. Ο καβγάς για τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ είναι “για ένα αδειανό πουκάμισο”. Αλλά ο Παπανδρέου έχει σε ένα μόνο πράγμα δίκιο: ότι δικαιώθηκε η πολιτική του. Πολιτική η οποία πόνεσε, ναι. Και μάτωσε, όχι απλά πόνεσε. Αλλά τελικά διέσωσε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία, το χάος και την καταστροφή και υποχρέωσε και τον Σαμαρά να εγκαταλείψει τον εύκολο δρόμο του αντι-μνημονίου, προχωρώντας στην κυβέρνηση συνεργασίας και τη συνδιαλλαγή με τους Ευρωπαίους εταίρους.
Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει πρώτα απ’ όλα για την ενιαία γραμμή του και τις καθαρές θέσεις του, τόσο πιο έντονο γίνεται το αίσθημα ότι η Ελλάδα θα είχε απομονωθεί και εγκαταλειφθεί από τους εταίρους και θα είχαμε ζήσει την απόλυτη καταστροφή.
Είναι, λοιπόν, το Μνημόνιο καλό; Είναι ο Παπανδρέου του “λεφτά υπάρχουν” άμοιρος των ευθυνών του, θα αναρωτηθεί (και θα αντιτείνει) εύλογα κάποιος. Την απάντηση, όπως έχουμε ξαναγράψει στο EMEAgr, θα τη δώσει η ιστορία εν ψυχρώ και όχι τώρα, εν θερμώ.
Πιθανότατα, όμως, αυτό είναι και το μοναδικό κίνητρο της επανεμφάνισης Παπανδρέου στο προσκήνιο και όχι σενάρια συνωμοσίας. Με άλλα λόγια: και τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ να πάρει ο Παπανδρέου, δεν πρόκειται να αυξήσει τη δύναμή του από αυτό που έχει καταλήξει σήμερα.
Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως, και με την κρίση της ιστορίας. Η οποία ξεκινά τώρα, που η χώρα βγαίνει από το Μνημόνιο. Από αυτό που η χώρα μπήκε επί Παπανδρέου, αλλά έμελλε να βγει επί Σαμαρά (και συγκυβέρνησης). Και ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου από εδώ και πέρα κρίνονται – έστω και για άλλους λόγους καθένας. Και αυτό πιθανότατα δηλώνει το “παρών” Παπανδρέου και τίποτε άλλο. Εκτός και αν ο ίδιος απαντήσει πάλι μειδιώντας κάτω από το μουστάκι του με το γνωστό αινιγματικό “θα δούμε”…
