Με την πολιτική των μηδενικών επιτοκίων, η αμερικανική οικονομία κατάφερε να πάρει τα πάνω της μετά την κρίση του 2008 – το ίδιο και η ιαπωνική οικονομία. Τι μπορεί να σημαίνει, όμως, η πολιτική των αρνητικών επιτοκίων που μπορεί να λανσάρει η ΕΚΤ.
Αρνητικό επιτόκιο σημαίνει, ουσιαστικά, ότι πληρώνεις σαν “φύλακτρα” στην τράπεζα που βάζεις τα χρήματά σου! Αλλά τι διάσταση έχει αυτό ως προς την ΕΚΤ;
Μία και μόνη: ότι θα πρέπει να πληρώνουν την ΕΚΤ όσοι “παρκάρουν” τα χρήματά τους εκεί. Και ο λόγος είναι ο πληθωρισμός, ο οποίος έχει πέσει σε επίπεδα κάτω του 2% και αναγκάζει έτσι την κεντρική τράπεζα να δανείζει επιχειρήσεις και ιδιώτες προκειμένου να αυξηθεί η κατανάλωση και να πιάσουν τόπο τα χρήματα που διαθέτει.
Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι και οι τράπεζες θα επιχειρήσουν να περάσουν τα αρνητικά επιτόκια στους καταναλωτές. Δεν θα τους χρεώνουν ασφαλώς, αλλά τα επιτόκια των καταθέσεων π.χ. θα είναι πρακτικά μηδενικά.
Υπάρχει προηγούμενο; Ναι, και μάλιστα στην Ευρωζώνη. Η Δανία επιχείρησε να επιβάλλει αρνητικά επιτόκια καταθέσεων το 2012 και δεν υπήρξε κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, γράφουν οι New York Times. Ούτε προς τη μία κατεύθυνση – προς την άρση, δηλαδή, της εμπιστοσύνης προς το τραπεζικό σύστημα – ούτε προς την άλλη – προς την αντιμετώπιση, δηλαδή, του αποπληθωρισμού και γενικώς της ρευστότητας στην οικονομία της χώρας.
Υπάρχουν άλλα μέτρα για την ΕΚΤ, προκειμένου να αντιμετωπίσει την κατάσταση, αναρωτιούνται πάλι οι NYT; Υπάρχουν, αλλά η ΕΚΤ δεν τα επιθυμεί, γράφει η εφημερίδα, η οποία εκτιμά ως ρίσκο την κίνηση Ντράγκι. Η οποία τελικά θα κριθεί στην πράξη.
