της Maria DAWKINSON
Μέσα σε όλα αυτά που ακούω καθημερινά, άκουσα κι αυτό: Υπάρχουν επίσημες γραμμές επικοινωνίας, όπου μπορείς να καταγγείλεις τον πλησίον σου για φορολογικά και οικονομικά αδικήματα. Εκεί, χωρίς ιδιαίτερα αποδεικτικά τεκμήρια, μπορεί ένας πολίτης να κατηγορήσει τον άλλον και να επιστρατεύσει τις υπεύθυνες υπηρεσίες, για να βοηθήσει τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό στην πιο αποτελεσματική του λειτουργία. Συμβαίνει και στις καλύτερες χώρες.
Τα στοιχεία όμως εδώ είναι συγκλονιστικά. Μία από τις γραμμές αυτές το 2010 έλαβε μόνο 4000 τηλεφωνήματα. Κάθε χρόνο που περνούσε αυξανόταν ο αριθμός, για να φτάσει σήμερα τα 200 τηλεφωνήματα τη μέρα, ήτοι 70.000 το χρόνο και οι περισσότερες καταγγελίες αφορούν προσωπικές διαφορές!
Πρώην κατηγορούν πρώην, κουμπάρες τον κουμπάρο, αδέρφια τα αδέρφια τους, γείτονες τους γείτονες, αντίζηλοι τους ανταγωνιστές. Μέσα σε μια κοινωνία που διχάζεται, οι πολίτες βρήκαν νέο τρόπο να σκοτώσουν την κατσίκα του γείτονα, εκσυγχρονίζοντας το πατροπαράδοτο χαρακτηριστικό.
Εμένα αυτό μου λέει δύο πράγματα:
α) Η εκδικητικότητα είναι στη φύση μας.
β) Η έμμεση αυτοδικία νομιμοποιείται ως πράξη και προτείνεται ως θεμιτό μέσο συνεργασίας με το κράτος, ελλείψει άλλων μηχανισμών για τον εντοπισμό παρανομιών.
Το κράτος θέλει να κάνει τη δουλειά του και θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να επιτεύξει το σκοπό του. Λογικό. Είπαμε, συμβαίνει και αλλού να μπορείς να καταγγείλεις εξόφθαλμη παρανομία, όταν βέβαια έχεις τις απαραίτητες αποδείξεις.
Εδώ όμως, η πλειοψηφία των καταγγελιών αφορά οικογενειακά μέλη σε διένεξη, απατημένους, ανταγωνιστές, φίλους και γνωστούς. Αυτό που με ξεπερνά δε, είναι η ανταπόκριση του κόσμου και ο εκδικητικός τρόπος που επιλέγει για να εκτονώσει τον θυμό του για όσα του συμβαίνουν προσωπικά. Αλήθεια, έχει αυτή η πλειοψηφία τα εχέγγυα, τα απαραίτητα κριτήρια και τις αποδείξεις, για να “δώσει” τον πλησίον του, ή είναι αυτός ακόμα ένας τρόπος εκτόνωσης των πολλών που νιώθουν αδικημένοι από το σύστημα, παραδίδοντας στο ίδιο σύστημα όποιον νομίζουν ότι του αξίζει να τιμωρηθεί; Αν οι νόμοι εφαρμόζονταν και η πρακτική του δικαίου ήταν επαρκείς θα καταγγέλλαμε τον άπιστο εραστή ότι δεν κόβει αποδείξεις, τον πρώην μας που γλιτώνει τα έξοδα της διατροφής, ή τη θεία που καταπάτησε το κτήμα;
Τα νούμερα και οι πληροφορίες πάντως λένε ότι το “δόσιμο” είναι μια κάποια λύσις…
