του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση θα πάρει απόψε ψήφο εμπιστοσύνης. Ισχύει, όμως, η ίδια βεβαιότητα και για τις πρόωρες εκλογές το Μάρτιο; Ή θα επιτευχθεί το “μαγικό” 180 και θα εκλεγεί, τελικά, Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: η αποψινή διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση ουδεμία σχέση έχει με την προεδρική εκλογή. Όχι μόνο διότι κρίνονται εντελώς διαφορετικά πράγματα ούτε διότι αρκετοί βουλευτές έχουν δηλώσει ότι δεν δίνουν μεν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, αλλά θα ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Διότι το κλειδί είναι ο πολιτικός χρόνος που μεσολαβεί ως το Φεβρουάριο. Οι ζυμώσεις στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο ξεκινούν από απόψε το βράδυ, όταν η κυβέρνηση θα βγει αναβαπτισμένη από τη διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, αλλά εκείνο που θα δώσει τις τελικές απαντήσεις είναι η κατάσταση που θα διαμορφώσουν οι οικονομικές εξελίξεις.
Τα ορόσημα για την κυβέρνηση είναι αλλεπάλληλα: αξιολόγηση από την τρόικα, έγκριση του προϋπολογισμού – στην οποία όλοι αναμένουν τις περίφημες φοροαπαλλαγές και όχι τις γενικότητες του προσχεδίου – συζήτηση για το ρόλο του ΔΝΤ και το τέλος του Μνημονίου, διευθέτηση του χρέους.
Εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι οι εξελίξεις είναι πυκνές και ο πολιτικός χρόνος μακρύς, οπότε κάθε “στραβοτιμονιά” μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα – όπως αντίστροφα τυχόν “κέντημα”, μια επιτυχία, μπορεί επίσης να γείρει την πλάστιγγα υπέρ της κυβέρνησης.
Υπάρχουν, όμως, πιο άμεσα ζητήματα που επηρεάζουν το κλίμα. Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, για παράδειγμα, υπουργοί δεν… μιλάνε με τους υφυπουργούς τους, τα μολύβια είναι κατεβασμένα, ενώ ο μικρότερος κυβερνητικός εταίρος, το ΠΑΣΟΚ, κλονίζεται από τις εσωτερικές του διαμάχες.
Επιπλέον, πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από τις γκάφες του ΕΝΦΙΑ, η εγκύκλιος της Γ.Γ. Εσόδων για τη φορολόγηση των εταιρικών παροχών στους εργαζομένους προκάλεσε εύλογα οργή και αγανάκτηση…
Από την άλλη πλευρά, η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία έχει κάθε δικαίωμα να φέρεται ως εν αναμονή κυβέρνηση, εξακολουθεί να μην ξεκαθαρίζει τη θέση της σε κρίσιμα ζητήματα. Προτιμά να καταφεύγει σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως οι αόριστες καταγγελίες του Γιάννη Δραγασάκη για τους «επιχειρηματίες-φίλους του πρωθυπουργού». Θα πει ονόματα, άραγε, ο Αλέξης Τσίπρας στην αποψινή του ομιλία, όπως αφήνουν να εννοηθεί στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Ή όλο αυτό θα παραμείνει πυροτέχνημα;
Θυμηθείτε: Κάποτε, ο Κώστας Καραμανλής είχε αποκαλέσει τον Κώστα Σημίτη “αρχιερέα της διαπλοκής”. Εκείνος, είχε απαντήσει πως “όποιος έχει στοιχεία, να πάει στον εισαγγελέα”. Κανείς δεν πήγε έκτοτε. Βέβαια, ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός. Αλλά ακολούθησαν το “λεφτά υπάρχουν” του 2009, το Μνημόνιο και τα αδιέξοδά του.
Ηθικό δίδαγμα; Αντιγράφοντας παλιές συνταγές, μπορεί να βρεθείς στο “θρόνο”, αλλά δεν λύνεις τα προβλήματα.
Γι’ αυτό και τη μάχη ως το Φεβρουάριο – και μετά από αυτόν – θα τη λύσει ο πιο αποτελεσματικός. Τόσο απλά.
