του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Τις τελευταίες ημέρες, οι δικηγόροι έχουν προχωρήσει σε αποχή από τα καθήκοντά τους και μάλιστα θα προχωρήσουν σε δημοψήφισμα την ερχόμενη εβδομάδα για τη μορφή που θα έχει η συνέχεια των κινητοποιήσεών τους.
Αντιδρούν στις αλλαγές του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίες παρότι έχουν περάσει στα ψιλά, θίγουν ένα πολύ σημαντικό μέρος της καθημερινότητάς μας.
Παραδείγματα; Η κατάργηση της προφορικής διαδικασίας στην αστική δίκη και η διεξαγωγή της με γραπτές προτάσεις, χωρίς μάρτυρες. Η επαναφορά της προσωποκράτησης των εμπόρων, για εμπορικές απαιτήσεις. Η διενέργεια των πλειστηριασμών στην εμπορική αξία των ακινήτων (από το 2016) και στα 2/3 της αντικειμενικής αξίας (στο μεταβατικό στάδιο, έως το τέλος του 2015).
Επίσης, την ώρα ακριβώς που γίνεται τόση συζήτηση για τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων, στο σχέδιο του νέου ΚΠολΔ περιλαμβάνεται η αλλαγή της προτεραιότητας στις περιπτώσεις πλειστηριασμών (αναγκαστικής εκτέλεσης). “Κεφάλι” παίρνουν οι τράπεζες και το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Κάτι για το οποίο αντιδρά και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και όχι μόνο οι δικηγόροι.
Θα συμφωνήσουμε, ασφαλώς, όλοι ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι… πονεμένη ιστορία. Η δικομανία των Ελλήνων από τη μία πλευρά – η οποία περιορίστηκε εν μέρει με την αύξηση των παραβόλων και του κόστους προσφυγής στα πρόσφατα χρόνια του Μνημονίου, δημιουργώντας πάντως και στρεβλώσεις για τους αδύναμους οικονομικά πολίτες – και η έλλειψη υποδομών και προσωπικού από την άλλη, οδηγούν σε τριτοκοσμικές καταστάσεις.
Δεν είναι δυνατόν π.χ. για να τελεσιδικήσει μια απλή απόφαση να χρειάζεται να περάσουν τουλάχιστον πέντε χρόνια, με το μεγαλύτερο χρόνο να αφορά τις υποθέσεις του Δημοσίου, αφού τα διοικητικά δικαστήρια έχουν μπλοκάρει από τις προσφυγές και αγωγές που εκκρεμούν.
Δεν είναι δυνατόν για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα να μπλοκάρονται επενδύσεις ούτε να διακυβεύονται περιουσίες, αφού η “βιομηχανία” των προσφυγών κατά διαγωνισμών ή μεγάλων έργων ανθεί στην Ελλάδα. Τελευταίο παράδειγμα το Ελληνικό, για το οποίο τόσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί. Και αρκετά από αυτά αφορούσαν μεν την ουσία, αλλά ποτέ κανείς δεν μίλησε για τις προσφυγές που είχαν γίνει στο ΣτΕ και είχαν μπλοκάρει δικαστικά το έργο.
Λύσεις δεν θα βρεθούν στο πόδι. Ούτε θα αλλάξουμε νοοτροπία από τη μία στιγμή στην άλλη. Τόσο ο νομικός κόσμος – δικαστές και δικηγόροι – όσο και εμείς οι ίδιοι οι πολίτες.
Χρειάζονται μέτρα που θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της. Όχι μόνο η αποκατάσταση των αποδοχών των δικαστικών – και μάλιστα αναδρομικά.
Χρειάζονται λύσεις που πραγματικά θα επιταχύνουν τις διαδικασίες απονομής της Δικαιοσύνης, θα κριθούν από τη λειτουργικότητά τους και θα διευκολύνουν τόσο τους πολίτες όσο και το νομικό κόσμο, ο οποίος στενάζει από πρακτικά προβλήματα και όχι μόνο φορολογικά και ασφαλιστικά, ιδίως τα τελευταία χρόνια της κρίσης.
