του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Υπόθεση εργασίας: στη χθεσινή τρίτη ψηφοφορία συγκεντρώνονταν 180 ψήφοι και εκλεγόταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση έτσι προχωρούσε με περιορισμένες αλλαγές και ο πρωθυπουργός συμφωνούσε σε ημερομηνία εκλογών, π.χ. το Σεπτέμβριο του 2015.
Άλλη υπόθεση εργασίας: στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου προκύπτει κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα αυτοδύναμη. Ή – σε μια υπό-υπόθεση εργασίας – οι εκλογικοί συσχετισμοί προβάλλουν την ανάγκη για μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας και ευρείας αποδοχής.
Ποιο είναι κοινό στοιχείο των… δυόμισι αυτών υποθέσεων εργασίας; Ότι παραγνωρίζουν μια παράλληλη πραγματικότητα. Η οποία έχει να κάνει με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και τους “ανοιχτούς λογαριασμούς” που έχει με τους δανειστές της.
Η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα, η σύνεση, η συναίνεση και το εθνικό σχέδιο είναι απαραίτητα, ανεξαρτήτως του αν στην εξουσία βρίσκεται η Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοσδήποτε άλλος. Οι μεταρρυθμίσεις σε κομβικά ζητήματα και οι ριζικές αλλαγές σε νοοτροπίες είναι αντίστοιχα απαραίτητες, ανεξαρτήτως του αν έχει επιβληθεί στη χώρα μνημόνιο.
Αντ’ αυτών των στοιχειωδών, τους τελευταίους μήνες η πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου βρίσκεται σε παράλυση, δημιουργώντας πολύ μεγαλύτερα και πρακτικά προβλήματα από αυτά που αποτελούν οι ακραίες θέσεις ενός στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ – κατά την κυβέρνηση – ή οι μνημονιακές επιλογές υπουργών – κατά την αξιωματική αντιπολίτευση.
Στις τέσσερις εβδομάδες που μεσολαβούν έως τις εκλογές αναμένεται να δούμε και να ακούσουμε πολλά. Κινδυνολογίες, υποσχέσεις και άλλα τόσα, τα οποία, όμως, θα αγνοούν και πάλι τη “μεγάλη” εικόνα. Αυτή που έρχεται από την Ευρώπη και ήδη εκφράζεται κάποιες φορές ίσως με άκομψες παρεμβάσεις αξιωματούχων, αλλά το κεντρικό νόημα είναι πάντα το ίδιο: “Τηρήστε τις συμφωνίες και τις δικές σας υποσχέσεις, για να τηρήσουμε και εμείς τις δικές μας υποσχέσεις”. Αυτό, δηλαδή, που και στα νομικά λέγεται “αρχή της αμοιβαιότητας”.
Υπό αυτό το πρίσμα, αυτό που προέχει είναι η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα του εγχώριου πολιτικού προσωπικού στο σύνολό του. Κραυγές και “ψίθυροι”, όπως αυτά που ακούστηκαν περί χρηματισμού βουλευτών για την προεδρική εκλογή και τελικά έπεσαν στο κενό, δεν χρειάζονται. Δεν έχουν πρακτικό αποτέλεσμα, αφού ο κόσμος πλέον γνωρίζει και κρίνει. Και σίγουρα, σοβαρότητα και υπευθυνότητα μπορούν να εκφράσουν πολιτικά στελέχη από όλες τις πλευρές, έχοντας μάλιστα χρέος να απομονώσουν τις ακραίες φωνές εκατέρωθεν.
Σε ό,τι αφορά, τέλος, τον πολιτικό χάρτη των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, προκύπτουν ενδιαφέροντα δεδομένα. Όπως η ακραία πόλωση που ευνοεί Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ και καθιστά αμφίρροπη την αναμέτρηση, παρά το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις.
Όπως η αποδυνάμωση ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ που καθιστά δύσκολη την είσοδό τους στη Βουλή. Όπως η διαφαινόμενη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, με την πρωτοβουλία Παπανδρέου για τη δημιουργία νέου κόμματος.
Όπως η ευκαιρία που έχει έτσι το Ποτάμι για να αναδειχθεί κυρίαρχος πόλος της Κεντροαριστεράς και ενδεχομένως κυβερνητικός εταίρος σε ρόλο… μπαλαντέρ, αν εξασφαλίσει την τρίτη θέση.
Όπως ακόμη και ο προεκλογικός αγώνας των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής από τη… φυλακή, καθώς η δίκη τους δεν προβλέπεται πριν τις εκλογές.
