του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Τρεις μέρες πριν ολοκληρωθεί η προεκλογική περίοδος και πέντε μέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, το πολιτικό σκηνικό φαίνεται να αποκρυσταλλώνεται.
Με την αρωγή και των δημοσκοπήσεων, οι οποίες αυτή τη φορά θα μας συντροφεύσουν ως το τέλος της προεκλογικής περιόδου – δηλαδή έως τα μεσάνυχτα της Παρασκευής – και πάντοτε με τον αστερίσκο ότι οι συνθήκες εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται από ρευστότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει “κλειδώσει” οριστικά την πρωτιά.
Το βασικό ερώτημα, συνεπώς, είναι η έκταση της νίκης που μπορεί να πετύχει. Τόσο από την πλευρά του ποσοστού που θα φτάσει όσο και από την πλευρά της διαφοράς που θα “γράψει”.
Το πρώτο, ασφαλώς, ενδιαφέρει περισσότερο απ’ όλα, διότι είναι αυτό που θα κρίνει την αυτοδυναμία, καθώς κάτι που έμοιαζε μακρινό σενάριο όλο το προηγούμενο διάστημα τώρα μοιάζει ως μία ζωηρή πιθανότητα. Για την οποία στην Κουμουνδούρου είναι ολοένα και πιο αισιόδοξοι, “πατώντας” στο γεγονός ότι το ρεύμα νίκης που έχει δημιουργηθεί θα βοηθήσει – όπως συμβαίνει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση – να κινηθούν οι αναποφάσιστοι ή/και οι “ψηφοφόροι της τελευταίας στιγμής” προς την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Ν.Δ., από την άλλη πλευρά, φαίνεται ότι έχει συμβιβαστεί με την ήττα και αυτό που επιχειρεί είναι να διασκεδάσει την απογοήτευση των ψηφοφόρων της και να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση, ούτως ώστε να κρατήσει τη διαφορά σε λογικά επίπεδα. Να αποτρέψει τυχόν διαρροές όχι πια προς τον ΣΥΡΙΖΑ – αφού αυτές φαίνονται να έχουν παγιωθεί – αλλά προς τα μικρότερα κόμματα (π.χ. Ποτάμι).
Την εικόνα αυτή μαρτυρούν, άλλωστε, οι τακτικές τις οποίες ακολουθούν τις τελευταίες μέρες και ώρες της προεκλογικής περιόδου Τσίπρας-Σαμαράς και τα επιτελεία τους.
Από τη μία πλευρά, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, η καμπάνια ξαφνιάζει ευχάριστα, με θετικά μηνύματα και “ξόρκια” για το κακό που υποστηρίζει η Ν.Δ. ότι έρχεται. Με λόγο ήπιο και συνθετικό από την πλευρά Τσίπρα, παρά τις παραφωνίες συγκεκριμένων στελεχών του, τα οποία μοιάζει πιθανό να αποβάλλει και το “σύστημα” την ημέρα των εκλογών.
Από την άλλη πλευρά, αυτή της Ν.Δ., η στρατηγική που ακολουθείται είναι μάλλον στρατηγική ήττας. Λείπει το αφήγημα, η καμπάνια περιέχει αρνητικά μηνύματα που εστιάζουν στον αντίπαλο και στην κινδυνολογία, η κυβερνητική φθορά βαραίνει το “βαρύ χαρτί” που είναι ο Αντώνης Σαμαράς και ο πολιτικός του λόγος στρέφεται καθυστερημένα στο “μεσαίο χώρο”, μετά τις αναζητήσεις στο (ακρο)δεξιό ακροατήριο. Διότι η μεσαία τάξη, τη στήριξη της οποίας επιζητεί η Ν.Δ., έχει ήδη αποφασίσει, αφού έχει υποφέρει όσο καμία άλλη τα τελευταία δυόμιση χρόνια του Μνημονίου…
Κατά τα λοιπά, η μάχη για την τρίτη θέση φαίνεται ότι δίνεται ανάμεσα σε Χρυσή Αυγή και Ποτάμι – με αουτσάιντερ το ΠΑΣΟΚ, που δείχνει να παραμένει ζωντανό – το ΚΚΕ συμπιέζεται, όπως και στις εκλογές του 2012, ενώ κρίσιμες για την εκλογική εξίσωση είναι οι επιδόσεις Ανεξαρτήτων Ελλήνων και Κινήματος Δημοκρατικών Σοσιαλιστών. Αν, δηλαδή, περάσουν το 3% και μπουν στη Βουλή, απομακρύνεται το ενδεχόμενο αυτοδυναμίας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε διαφορετική περίπτωση, ίσως θα βρεθούμε προ εκπλήξεων.
