του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Τα πρώτα θετικά δείγματα που αφορούν στην ταχύτητα και την αποφασιστικότητα με την οποία σχηματίστηκε η κυβέρνηση Τσίπρα διαδέχονται η αμηχανία, η νευρικότητα και η αβεβαιότητα. Και όλα αυτά προκαλούνται από τις άστοχες δηλώσεις υπουργών, οι οποίοι δείχνουν να έχουν τη χαλαρότητα που είχαν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν ακόμα στην αντιπολίτευση.
Ακόμη και σήμερα το πρωί, ο νέος γενικός γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων προκάλεσε σύγχυση πρώτου μεγέθους με όσα είπε για τις συντάξεις, καθώς το “χρειαζόμαστε έσοδα για τα ταμεία” μετατράπηκε σε “θα είναι δύσκολο να βρούμε χρήματα το Μάρτιο και να πληρώσουμε τις συντάξεις”.
Ματαίως χθες, μετά τις δηλώσεις για τις επενδύσεις και τις αποκρατικοποιήσεις, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης επιχείρησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Είναι, όμως, τελικά δουλειά του πρωθυπουργού να ξεκαθαρίσει ο ίδιος τις θέσεις και τις προτεραιότητες της κυβέρνησης και να μην αφήνει τους υπουργούς του να γυρίζουν πρωί-βράδυ στους τηλεοπτικούς δέκτες και τις ραδιοφωνικές συχνότητες και να κάνουν ανάλογες δηλώσεις.
Από την άλλη πλευρά, η επίσκεψη Σουλτς στην Αθήνα δεν είναι τυχαία, αφού ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου θα συναντήσει Σαμαρά-Βενιζέλο και αύριο θα ενημερώσει για τις επαφές του στην Αθήνα Μέρκελ-Ολάντ. Το μήνυμα, σαφές: τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να φανερώσει τις πραγματικές τις προθέσεις.
Γενικότερα, τώρα αρχίζουν τα σπουδαία. “Μήνας του μέλιτος” δεν υπάρχει για τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του – και αυτό, το γνωρίζει και ο ίδιος. Οι εκλογές τελείωσαν. Χρειάζεται ξεκαθάρισμα θέσεων. Πριν καν τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή. Τα μέτρα που εξαγγέλλουν διάφοροι υπουργοί, άλλοι με ελαφρότητα και άλλοι με άγνοια κινδύνου, δεν είναι απαραίτητα αρνητικά. Αρκεί, όμως, να είναι κοστολογημένα και να μην ικανοποιούν μόνο το λαϊκό αίσθημα, αλλά και τις αγορές, για τις οποίες ήδη ο νέος πρωθυπουργός – διά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης – έχει αντιληφθεί ότι δεν μπορούν να χορέψουν στο ρυθμό μας, όσο και αν δεν μπορούν πια – μαζί και οι εταίροι – να μας εκβιάζουν.
Θα μπορέσουν να το κάνουν μόνον (ότ)αν η Ελλάδα καταφέρει να σταθεί στα πόδια της και γι’ αυτό χρειάζεται δουλειά, δουλειά και… δουλειά. Δεν αρκούν ούτε οι συγχωνεύσεις υπουργείων ούτε τα νέα ονόματά τους ούτε οι λεκτικές διαβεβαιώσεις για τις προθέσεις της κυβέρνησης. Χρειάζονται πράξεις. Και ο χρόνος ασφαλώς δεν έχει τελειώσει, αλλά ήδη έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα.
