του Γιάννη ΔΙΟΝΑΤΟΥ
Μια εβδομάδα τώρα, περίπου, ο νέος υπουργός Οικονομικών, Γιάν(ν)ης Βαρουφάκης – κυρίως – αλλά και ο νέος πρωθυπουργός της χώρας, Αλέξης Τσίπρας, “αλωνίζουν” την Ευρώπη προκειμένου να κάνουν γνωστές τις θέσεις της – νέας – κυβέρνησης τονίζοντας στους συνομιλητές της ότι έχει στα χέρια της τη νωπή λαϊκή εντολή της 25ης Ιανουαρίου.
Ταυτόχρονα ο Έλληνας πρωθυπουργός “πόνταρε” πολλά στη δημιουργία του περιβόητου “άξονα” των χωρών της νότιας Ευρώπης η οποία όμως έμεινε τελικά στα χαρτιά καθώς, τόσο η Ιταλία, όσο και η Γαλλία έμειναν “προσδεδεμένες” στο “άρμα” της Γερμανίας. Φυσικά ούτε λόγος για χείρα βοηθείας από την πλευρά της Ισπανίας η κυβέρνηση της οποίας “βλέπει” στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα τον μεγαλύτερο “εφιάλτη” της.
Ωστόσο πλέον η νέα κυβέρνηση της χώρας, η οποία ακόμη δεν έχει προχωρήσει στις προγραμματικές της δηλώσεις βρίσκεται – πολύ νωρίς – αντιμέτωπη με αυτό που οι αγορές ονομάζουν “ξαφνικός θάνατος”, καθώς ο χρόνος στην κλεψύδρα έχει περιοριστεί σημαντικά και όλα βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα.
Η απόφαση της ΕΚΤ ήταν, για την ελληνική κυβέρνηση, ένα ηχηρό χαστούκι το οποίο καλείται να διαχειριστεί υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου της ρευστότητας που ολοκληρώνεται τελικά στις 11 και όχι στις 28 Φεβρουαρίου.
Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η επιμονή της κυβέρνησης στο “σκίσιμο” του μνημονίου εδώ και τώρα δεν οδηγεί πουθενά ή μάλλον οδηγεί, σύμφωνα με τους αναλυτές, στα “βράχια” την οικονομία και συνολικά, φυσικά, όλη τη χώρα.
Φυσικά η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει, εκτός από τους ξένους – εταίρους- και ένα εσωτερικό μέτωπο που “βράζει” και θέλει με κάθε τρόπο “εκδίκηση”, αλλά ταυτόχρονα – κυρίως αυτό – να δει τη νέα ελληνική κυβέρνηση να κάνει πράξεις τις υποσχέσεις της.
