του Γιάννη ΛΕΟΝΤΑΡΗ
Το ζήτημα των παρελάσεων (σχολικών και στρατιωτικών) και η σκοπιμότητα τέλεσής τους δεν είναι κάτι καινούριο και επανέρχεται στην επικαιρότητα (για λιγότερο ή περισσότερο διάστημα) κάθε φορά που πλησιάζουν οι 2 εθνικές επέτειοι.
Η διαμάχη λίγο – πολύ γνωστή.
Οι υπερασπιστές των παρελάσεων στέκονται στη διατήρηση της εθνικής παράδοσης και της μνήμης του έθνους, καθώς και στην αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος αλλά και στην πρακτική ευκαιρία να βρεθούν στο ίδιο μήκος κύματος όλες οι πολιτικές παρατάξεις του τόπου.
Από την άλλη πλευρά, οι πολέμιοι των παρελάσεων τις χαρακτηρίζουν ως σύμβολα ενός παρελθόντος που έχει ξεπεραστεί από την ιστορία και δε θυμίζει σχεδόν τίποτε άλλο από χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα και ανάλογο τρόπο “ανατροφής” των λαών τους.
Άσχετα με το ποιά πλευρά έχει περισσότερο δίκιο ή άδικο, ίσως είναι καλό να εξετάσουμε εάν πράγματι ο τρόπος με τον οποίο γίνονται σήμερα οι παρελάσεις εξυπηρετεί το σκοπό για τον οποίο γίνονται.
Πριν από αυτό όμως, θα πρέπει να συμφωνήσουμε στο λόγο για τον οποίο θέλουμε (όσοι θέλουμε) να γίνονται οι παρελάσεις.
Είναι για την αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος και του καλώς εννοούμενου “εθνικισμού”;
Είναι για να μην ξεχνάμε τη ιστορία μας και τους ανθρώπους και τις πράξεις τους χάρη στις οποίες εμείς σήμερα είμαστε ελεύθεροι;
Και αφού συμφωνήσουμε στους λόγους, θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στη σημερινή πραγματικότητα.
Όπου όποιος κρεμάσει μια ελληνική σημαία στο μπαλκόνι του για περισσότερο διάστημα από τις 2 ημέρες που έχουμε τις εθνικές επετείους (ή ακόμα και τις συγκεκριμένες ημέρες) κινδυνεύει να χαρακτηριστεί από μεγάλη μερίδα πολιτών ως “εθνικόφρων” (αν όχι και ως “Χρυσαυγίτης”).
Όπου εκείνος που θα “τολμήσει” να ζητήσει την εφαρμογή των νόμων ακόμα και στα πιο απλά πράγματα (όπως, για παράδειγμα, την τιμωρία, με βάση όσα προβλέπει ο νόμος, όσων ιδιωτών, επιχειρήσεων, πολιτικών κομμάτων κ.λπ., ρυπαίνουν το αστικό περιβάλλον με παράνομα πανό, αφίσες, αυτοκόλλητα κ.λπ.) στην καλύτερη περίπτωση θα αντιμετωπιστεί με το γνωστό “ωχ αδερφέ τώρα…”.
Όπου η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών (και των εργαζόμενων) αντιμετωπίζει τις εθνικές επετείους ως μια ευκαιρία για βόλτα και καφέ, και όχι ως μια ευκαιρία να μάθουν έστω και λίγα περισσότερα πράγματα για την ιστορία που αντιπροσωπεύουν αυτές οι επέτειοι.
Τα παραδείγματα όπως τα παραπάνω, είναι πολλά. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει: οι παρελάσεις – μαθητικές και στρατιωτικές – όπως γίνονται σήμερα, εξυπηρετούν το σκοπό για τον οποίο γίνονται; Εάν όχι, δε σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα να τις καταργήσουμε, αλλά πρώτα να κοιτάξουμε για ποιές αιτίες δεν εξυπηρετούν το σκοπό τους, και να εξετάσουμε εάν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις αιτίες.
Αφήσαμε στο τέλος την ανάλογη”παρέλαση” των απόψεων που εξέφραζαν τα στελέχη του κόμματος που σήμερα είναι το βασικό κόμμα του κυβερνητικού συνασπισμού, τα οποία, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, υποστήριζαν (με σθένος μάλιστα ορισμένα εξ αυτών) την κατάργηση των παρελάσεων, αλλά χθες ήταν παρόντα σε μια από τις πιο “άρτιες” (από πλευράς συμμετοχής στρατιωτικών υποδομών) παρελάσεις των τελευταίων ετών. Προφανώς και ο καθένας διατηρεί το δικαίωμα να αναθεωρεί τις απόψεις του, δεν είναι ωστόσο ούτε “κακό” ούτε “υποτιμητικό” να έχει το σθένος να παραδέχεται ότι στο παρελθόν η άποψή του ήταν εσφαλμένη…
