Σε άρθρο του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde, ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αναφέρει ότι εάν δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία της Ελλάδας με τους πιστωτές, αυτό δεν οφείλεται σε αδιαλλαξία της Αθήνας.
Ο πρωθυπουργός σημειώνει ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι και ότι η απόφαση είναι στα χέρια όχι των θεσμών, αλλά στα χέρια των ηγετών της Ευρώπης, δείχνοντας προς την κατεύθυνση της πολιτικής λύσης.
Παράλληλα, εκφράζει την ανησυχία του για τον κίνδυνο δημιουργίας μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων.
Στο άρθρο με τίτλο «Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι», ο έλληνας πρωθυπουργός αναφέρει ότι το ζήτημα της Ελλάδας δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα, αλλά αποτελεί το επίκεντρο της σύγκρουσης δύο εκ διαμέτρου αντίθετων στρατηγικών για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Ο έλληνας πρωθυπουργός αναφέρει: «Κάποιοι θέλουν να αποδεχτούμε να διορίζονται οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί από τους θεσμούς και οι πολίτες να αποστερούνται από το δικαίωμα του εκλέγειν μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος. Κάτι τέτοιο σημαίνει την ολοκληρωτική κατάργηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη, το τέλος κάθε προσχήματος και την αρχή μιας διάσπασης και ενός απαράδεκτου διχασμού της Ενωμένης Ευρώπης. Σημαίνει, εν τέλει, την αρχή για τη δημιουργία ενός τεχνοκρατικού τερατουργήματος, που θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη εντελώς ξένη προς τις ιδρυτικές της αξίες».
Υπάρχει στρατηγική που επιδιώκει τη διάσπαση και τον διχασμό της Ευρωζώνης και συνακόλουθα της ΕΕ, δήλωσε ο έλληνας πρωθυπουργός, τονίζοντας ότι πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής και θα διορίζει έναν υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης με απεριόριστη εξουσία, «με τη δυνατότητα δηλαδή να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού».
«Για όσες χώρες αρνούνται να υποκύψουν στην νέα εξουσία η λύση θα είναι απλή: Σκληρή τιμωρία. Υποχρεωτική λιτότητα. Και, ακόμη περισσότερο, περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πειθαρχικές κυρώσεις, πρόστιμα, ακόμη και παράλληλο νόμισμα. Έτσι οικοδομείται η νέα ευρωπαϊκή εξουσία με πρώτο θύμα την Ελλάδα η οποία στο μυαλό αρκετών αποτελεί χρυσή ευκαιρία παραδειγματισμού για όλους τους υποψήφιους απείθαρχους» τονίζει ο κ. Τσίπρας.
«Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Μετά από τις σοβαρές παραχωρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης η απόφαση είναι στα χέρια όχι των θεσμών που άλλωστε -με εξαίρεση την Ευρωπαϊκή Επιτροπή- δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν στους λαούς, αλλά στα χέρια των ηγετών της Ευρώπης» προσθέτει.
Ο κ. Τσίπρας αναφέρει ότι τους τελευταίους τέσσερις μήνες βασικός στόχος της ελληνικής κυβέρνησης υπήρξε να μπει τέλος στον φαύλο κύκλο των λαθών του παρελθόντος και αυτής της αβεβαιότητας.
«Κάτι τέτοιο απαιτεί μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία που θα θέσει ρεαλιστικούς στόχους όσον αφορά τα πλεονάσματα, ενώ παράλληλα θα επαναφέρει την ατζέντα της ανάπτυξης και των επενδύσεων. Μια τελική λύση στο ελληνικό πρόβλημα είναι πλέον πιο ώριμη και πιο αναγκαία από ποτέ» γράφει ο έλληνας πρωθυπουργός.
Ο κ. Τσίπρας τονίζει ότι η Ευρώπη έχει την ευκαιρία να λάβει αποφάσεις που θα οδηγήσουν σύντομα σε ανόρθωση της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας και θα βάζει τέλος στα σενάρια Grexit.
«Πολλοί, βέβαια, ισχυρίζονται ότι η ελληνική πλευρά δεν συνεργάζεται προκειμένου να φτάσει σε μία συμφωνία, γιατί έρχεται στις διαπραγματεύσεις με αδιαλλαξία και χωρίς προτάσεις. Είναι αυτή η πραγματικότητα;» αναρωτιέται στο άρθρο ο πρωθυπουργός.
Ο κ. Τσίπρας αναφέρει ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει καταθέσει «λεπτομερή και συγκεκριμένα σχέδια στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς που έχουν γεφυρώσει το χάσμα που χώριζε τις θέσεις των δύο πλευρών πριν από λίγους μήνες».
Κλείνοντας το άρθρο-παρέμβαση, ο κ. Τσίπρας αναρωτιέται ποια στρατηγική θα επικρατήσει: «Εκείνη του ρεαλισμού για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας ή η στρατηγική της ρήξης και της διχοτόμησης;»
Και συνεχίζει: «Αν κάποιοι, πάντως, νομίζουν ή, θέλουν να πιστεύουν, ότι η απόφαση αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα διαπράττουν μεγάλος λάθος. Θα τους πρότεινα απλώς να ξαναδιαβάσουν το αριστούργημα του Χέμινγουεϊ: “Για ποιον χτυπά η καμπάνα;”».
