του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ
Μπροστά σ’ αυτό τον ορυμαγδό αρνητικών ειδήσεων και αντικρουόμενων εκτιμήσεων για το μέλλον της διαπραγμάτευσης κυβέρνησης-εταίρων, το πιο λυπηρό είναι η έλλειψη ψυχραιμίας κι από τις δύο πλευρές. Και ασφαλώς δεν εννοούμε την πλευρά της κυβέρνησης από τη μία και των δανειστών από την άλλη – αυτά θα έχουμε καιρό να τα πούμε όταν, με το καλό, κλείσει η συμφωνία.
Εννοούμε τους αυτόκλητους υπερασπιστές της ρήξης, από τη μία πλευρά, και της χρεοκοπίας, από την άλλη, οι οποίοι προσπαθούν τις τελευταίες ώρες να κάνουν όσο πιο αισθητή γίνεται την παρουσία τους, σαν τους «προπονητές της εξέδρας», και να επιβληθούν ιδεολογικά των «αντιπάλων» τους…
Αναρωτιέται κανείς εάν και οι δύο πλευρές κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών. Αναρωτιέται κανείς εάν, από τη μία πλευρά, κατανοούν όλοι αυτοί που υποστηρίζουν το σενάριο της ρήξης ότι ισοδυναμεί με εθνική απομόνωση και καταστροφή και όχι με πράξη εθνικής ανάτασης, αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας.
Και, από την άλλη πλευρά, εάν κατανοούν πως όσοι επιχαίρουν με μια ελληνική χρεοκοπία ουσιαστικά γίνονται υποστηρικτές αυτών των σεναρίων καταστροφής και δεν είναι πατριώτες, όπως διακηρύττουν.
Πρακτικά, δηλαδή, και οι δύο πλευρές καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: σε σενάρια απόλυτης καταστροφής και τίποτε άλλο!
Ακόμη πιο λυπηρό είναι το γεγονός ότι θιασώτες των δύο σεναρίων και «πρωταγωνιστές» σ’ αυτό το ιδιότυπο debate είναι και σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα, από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση.
Ο Τσώρτσιλ ήταν αυτός που είχε πει, βεβαίως, το διδακτικό «κάθε λαός έχει τον ηγέτη που του αξίζει», ωστόσο δεν θα έβρισκε πιο ταιριαστή εφαρμογή από αυτή της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Και όλοι εμείς, ως ψηφοφόροι, έχουμε τις δικές μας ευθύνες για τα πρόσωπα που επιλέγουμε να μας εκπροσωπούν.
Σήμερα, δεν έχουμε ανάγκη να κλαίμε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα – ή, πολύ χειρότερα, να ερίζουμε πάνω από τις στάχτες και τα αποκαΐδια. Απαιτείται μια υπεύθυνη στάση. Ας σωπάσουν, επιτέλους, και όσοι υποστηρίζουν τη ρήξη και όσοι επιχαίρουν με τα σενάρια χρεοκοπίας!
Ας κατανοήσουν ότι υπάρχει μια σιωπηλή μάζα της κοινής γνώμης, η οποία αποτελεί πλειοψηφία. Είναι αυτοί που υποφέρουν κάθε μήνα, περιμένοντας να πληρωθούν για τη δουλειά τους. Είναι όλοι αυτοί που κάθε μήνα περιμένουν μάταια να βρουν δουλειά. Είναι όλοι αυτοί που αποφάσισαν να τρέξουν μια επιχείρηση, για να στηρίξουν τη χώρα τους και να μη φύγουν στο εξωτερικό, αλλά υποφέρουν.
Είναι όλοι αυτοί που ξέρουν τι θα χάσουν με τα σενάρια καταστροφής. Και σίγουρα, τα οδυνηρά μέτρα του Μνημονίου, τα οποία υπομένουν εδώ και πέντε χρόνια, τους είναι το ίδιο δυσάρεστα με αυτούς που τα αντιμάχονται και επιθυμούν «εδώ και τώρα ρήξη».
Ας δείξει η πολιτική ηγεσία ωριμότητα, έστω και αυτή την ύστατη στιγμή. Όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά και η αντιπολίτευση. Δεν είναι στιγμή για ηρωισμούς και ακροβατισμούς. Χρειάζεται σύμπνοια. Και απομόνωση αυτών των ακραίων φωνών.
