του Γιάννη ΔΙΟΝΑΤΟΥ
Με έκπληξη παρακολουθούμε κορυφαίους υπουργούς της Κυβέρνησης και βουλευτές των κομμάτων των δύο κομμάτων. που στηρίζουν την κυβέρνηση, να μιλούν για μια κανονικότητα στην καθημερινότητα της χώρας όταν για πρώτη στην σύγχρονη ιστορία οι τράπεζες ουσιαστικά είναι κλειστές και ο κόσμος καλείται (όσοι μπορούν να σηκώσουν χρήματα) να ζήσει με 60 ευρώ την ημέρα (ακόμη) ευχόμενος φυσικά μην συμβεί οτιδήποτε και χρειαστεί 70 ή 80 ευρώ σε μια ημέρα.
Σε αυτό όμως, για να πάμε την κουβέντα ένα βήμα πιο κάτω, θα πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι για να δούμε την μεγάλη εικόνα και όχι ότι μπορεί να περιλαμβάνει η εικόνα του καθενός στην μικρή καθημερινότητα του.
Πρέπει να δούμε τι συμβαίνει και κυρίως τι μπορεί να συμβεί στον ιδιωτικό τομέα – και όχι μόνο – αν τελικά το χειρότερο σενάριο επιβεβαιωθεί και η χώρα βρεθεί εκτός ευρώ ανεξάρτητα αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Ήδη οι βιομηχανίες, όπως επίσης και οι φαρμακοβιομηχανίες βρίσκονται αντιμέτωπες ήδη με το φάσμα τις ακυρώσεις των παραγγελιών που έχουν, σε πρώτες ύλες, από το εξωτερικό, έως ότου ξεκαθαριστεί το τοπίο στη χώρα και κυρίως το νόμισμα με το οποίο θα γίνουν οι επόμενες συναλλαγές. Οι ξένες επιχειρήσεις μιλούν πλέον ξεκάθαρα για ευρώ ή δραχμή όταν η κυβέρνηση επιμένει να λέει ότι δεν συνδέεται με το νόμισμα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Επίσης η κυβέρνηση πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι αυτή και οι επιλογές της οδήγησαν στο κλείσιμο των τραπεζών και να μην αναζητούν εχθρούς δεξιά και αριστερά. Φυσικά πρέπει πρώτα τα στελέχη της να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι είναι κυβέρνηση.
