της Βερονικής ΖΕΡΒΑ*
Μπορεί να φταίει το νεαρό της ηλικίας, το έμφυτο μου νεύρο αλλά το ορκίζομαι πως αρέσκομαι στο να εργάζομαι και όχι να δουλεύω! Από τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου νιώθω, όπως και πολύ άλλοι συμπολίτες μας, σαν να πέθανε ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο και μία αβάσταχτη θλίψη με κατέβαλε.
Από την Δευτέρα πάλι, ήταν σαν κάποιος να αποσύνδεσε τον ασθενή που ήταν σε κώμα. Η αγορά πάγωσε και μαζί της και όλοι οι επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα. Από εκεί που την Παρασκευή κλείναμε δουλειές την Δευτέρα ήρθαμε αντιμέτωποι με μία νέα πραγματικότητα, όπου αυτές ακυρώνονται.
Σήμερα, Σάββατο κοιτάζοντας τα φώτα της Ηγουμενίτσας από μακριά και έχοντας ταξιδέψει όλη τη νύχτα για να φτάσω στην αγαπημένη μου πατρίδα να ψηφίζω, δεν άντεξα, ξέσπασα σε λυγμούς. Ξέσπασα γιατί είδα το λιμάνι, σύμβολο ανάπτυξης και της όποιας ευημερίας και σκέφτηκα πως τίποτα πια δεν θα ‘ναι το ίδιο. Συζητούσαμε τελευταία πως βαρεθήκαμε να μιλάμε για καινοτομία και ανάπτυξη. Η καινοτομία είναι το οξυγόνο της ανάπτυξης και χωρίς το επιχειρείν δεν υφίσταται καμία από αυτές τις έννοιες. Συνεπώς, και η όποια προσπάθεια για αναζωογόνηση της οικονομίας με τις startup επιχειρήσεις, τα διάφορα προγράμματα στήριξης και χρηματοδότησης από τις διάφορες πρωτοβουλίες και φορείς, βλέπουν να υψώνεται ένα τοίχος. Ήδη κάποιες μικρές ελπιδοφόρες επενδύσεις σταμάτησαν, οι ακυρώσεις στον τουρισμό έφτασαν το 20%, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της εστίασης μείωσαν προσωπικό και άλλες σκέφτονται τα άνευ αποδοχών.
Δεν ξέρω αν η λύση είναι περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη, πάντως είναι σίγουρα μία πιο αλληλέγγυα και ίση για τους πολίτες της. Πιστεύω στην Ευρώπη και νιώθω Ευρωπαία πολίτης. Όταν κάποιος κατεβαίνει απ το Eurostar ερχόμενος από Λονδίνο και πατά το πόδι του στη Γαλλία νιώθει σπίτι του.
Το αποτέλεσμα του αυριανού δημοψηφίσματος θα επαναλάβω και γω πως πολλοί άλλοι δεν αναιρεί την ζημιά που έχουμε πάθει. Αυτή είναι μη αναστρέψιμη. Οπότε καλό θα ήταν να σταματήσει ο εμφύλιος των ΝΑΙ και ΟΧΙ στους δρόμους, τις πλατείες, τα γραφεία. Αντιλαμβάνομαι πλήρως και τους μεν και τους δε (αφού έχουν επιλέξει να χωριστούν σε δύο μέτωπα). Γιατί μιλάμε για πείνα αληθινή και ειλικρινή τα τελευταία χρόνια και στερήσεις που δεν απέδωσαν τα δέοντα. Χρειάζεται όμως αυτή την ύστατη στιγμή ομόνοια και ομοψυχία. Αντίστοιχα λοιπόν το δίλημμα μεταξύ του ΝΑΙ ή ΟΧΙ, που σε τι αφορά πραγματικά κανείς δεν ξέρει, έγκειται στο περίφημο «austerity or bankruptcy», διάλεξε δηλαδή εσύ πολίτη με ποιον τρόπο θα πεθάνεις.
Εγώ, όπως και άλλοι νέοι της γενιάς μου έχουμε μάθει να εργαζόμαστε σκληρά, σε πίεση χρόνου και όγκου. Αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε με όποια μέσα και τρόπο μας δίνεται. Θέλουμε να παράγουμε, να ζήσουμε και να απολαύσουμε τους καρπούς της εργασίας μας εμείς και τα παιδιά μας. Μπορεί να μην έχουμε καταθέσεις αλλά έχουμε τις ιδέες, την μόρφωση και την κουλτούρα, την εργατικότητα και την εμπειρία μας ως τα πιο δυνατά κεφάλαια.
Καλή δύναμη και καλή τύχη (το καλή τύχη με την χαρακτηριστική φωνή του Αλβάνου μαφιόζου στο TAKEN 1 «Good luck»).
*η Βερονίκη Ζέρβα είναι επικοινωνιολόγος
