του Σπύρου ΚΟΥΡΟΥΠΗ
Το κακό ξεκίνησε το 2009, όταν ο Καραμανλής παραιτήθηκε έχοντας πραγματοποιήσει μια κατά τεκμήριο κακή διακυβέρνηση. Σε μια κίνηση πανικού και μια αντίδραση θυμικού και όχι ρεαλισμού, εκλέγεται Πρόεδρος της ΝΔ, ο άνθρωπος που “γκρέμισε” τη μόνη ίσως κυβέρνηση της μεταπολίτευσης που θα μπορούσε να θέσει τα θεμέλια μιας αληθινά αναπτυξιακής πορείας του τόπου που στόχο είχε την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων που επώδυνα μας υποχρεώνουν τα μνημόνια.
Διοίκησε και δίχασε τη Νέα Δημοκρατία , αδυνατώντας να καταλάβει ότι ηγείται μιας παράταξης, αλλά παρέμεινε στη λογική της διαχείρισης ενός μικρού εξωκοινοβουλευτικού κόμματος. Άγνωστα στελέχη της Πολιτικής Άνοιξης και πολιτευτές διακατεχόμενοι από ρεβανσισμό, κατέλαβαν τη Συγγρού και απομόνωσαν τον κορμό της Νέας Δημοκρατίας. Το κόμμα σταμάτησε να λειτουργεί σύμφωνα με τις νόρμες του ενώ η εικόνα και η επικοινωνία παραδόθηκαν σε ανθρώπους ανίκανους να καταλάβουν τη διαφορά της Ρηγίλλης και αργότερα του Μαξίμου από τη Πανδρόσου.
Τον τελευταίο χρόνο ο πανικός και η αδυναμία ανάλυσης και ανάγνωσης των συνθηκών και των δεδομένων οδήγησαν να εκπροσωπείται το κατά τεκμήριο κύριο αστικό κόμμα της χώρας από στοιχεία λούμπεν και μετριότατους ιππείς καλάμεως που η αμετροέπεια τους οδηγεί σήμερα στο να διεκδικούν ακόμα και τη προεδρία. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε όλους τους διεκδικητές αλλά δεν θα αναφέρω και ονόματα…
Μια κάκιστη προεκλογική καμπάνια έδωσε τη θέση της σε μια ανόητη διαχείριση της επικοινωνίας του ΝΑΙ και η ένδεια έφτασε στο αποκορύφωμα της. Χάρη τελικά, έκανε στον εαυτό του με την παραίτηση και όχι στην παράταξη. Για αυτήν, η διαδικασία εκλογής προέδρου έφτασε πολύ αργά. Σε χρόνο άκαιρο και συγκυρία που δεν ευνοεί κομματική εσωστρέφεια.
Και τώρα τι; Βαγγέλης Μεϊμαράκης. «Σαρξ εκ σαρκός».
Έμπειρος πολιτικός, μπαρουτοκαπνισμένος σε όλες τις φάσεις της μεταπολίτευσης. Πιστός στο κόμμα. Υπουργός κατ΄επανάληψη και σε πρωτοκλασάτα πόστα και βέβαια Πρόεδρος της Βουλής. Τελεία. Ο Βαγγέλης – γιατί έτσι τον αποκαλούν οι νεοδημοκράτες – είναι ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή. Μπορεί να διοικήσει, να επαναπατρίσει τους ξενιτεμένους, να συσπειρώσει, να εμπνεύσει και να εμφυσήσει και πάλι στοιχεία αυτοπροσδιορισμού σε ένα κόμμα που παραπαίει ιδεολογικά και πολιτικά τα τελευταία 6 χρόνια. Ας το σκεφτούν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της Συγγρού και της Κυριάκου Παναγή.
Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης μπορεί να είναι ο Αβέρωφ του 2015.
