του Γιάννη ΔΙΟΝΑΤΟΥ
Με ευχάριστη, είναι η αλήθεια, έκπληξη ο υποφαινόμενος άκουσε, εχθές, τον Έλληνα πρωθυπουργό, από το βήμα της Βουλής, να μιλά για την περιβόητη ανάπτυξη και το μίγμα των ενεργειών που θα υιοθετήσει η νέα κυβέρνηση προκειμένου η οικονομία και η χώρα εξέλθουν από την γκρίζα ζώνη της ύφεσης, στην οποία βρίσκονται από το 2010!
Με ακόμη μεγαλύτερη, όμως, έκπληξη (ο υποφαινόμενος) διάβασε το προσχέδιο του προϋπολογισμού, για το οικονομικό έτους 2016, το οποίο προβλέπει ύφεση 1,3%, όταν και η τρέχουσα χρονιά (λογικό) θα κλείσει με ύφεση 2,3% μια εξέλιξη που συνδέεται, από τους αναλυτές, με τις άστοχες διαπραγματευτικές επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης, του Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησε φυσικά στο κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή capital controls τα οποία ακόμη βρίσκονται σε ισχύ.
Δυστυχώς το μεγαλύτερο λάθος του Αλέξη Τσίπρα, όπως όμως και όλων των προηγούμενων πρωθυπουργών και κυβερνήσεων είναι ότι αποκοπούν την προηγούμενη, από αυτούς, περίοδο προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια νέα εποχή και αφετηρία για την οικονομία και τη χώρα. Η επιλογή όμως αυτή αποδείχθηκε, ιδίως τα τελευταία χρόνια, εξαιρετικά λανθασμένη, καθώς τελικά η χώρα παραμένει μακριά από τους οικονομικούς στόχους της ο κορυφαίος των οποίων είναι η έξοδος από την κρίση και η απομάκρυνση των εποπτικών αρχών (βλέπε θεσμούς).
Σε κάθε περίπτωση η δεύτερη πρωθυπουργική θητεία του Αλέξη Τσίπρα ξεκινά με εξαιρετικά αρνητικούς οιωνούς για την οικονομία και τους πολίτες της χώρας που για επόμενα δύο – τουλάχιστον – χρόνια θα παραμείνουν στη δίνη της κρίσης με ακόμη όμως πιο περιορισμένες δυνατότητες προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα φορολογικά βάρη που φέρνει το τρίτο – και πιο βαρύ – μνημόνιο.
