της Marias DAWKINSON
Δεν είσαι αδιάφθορος όπως θέλεις να λες, για να το πιστέψεις κι εσύ ο ίδιος. Αδιάφορος είσαι. Σου περισσεύει ένα θήτα. Πέταξέ το λοιπόν από πάνω σου επιτέλους γιατί είναι ξένο σώμα. Και το μονόκλ που φοράς για να παρατηρείς καλύτερα τον κόσμο που καίγεται και να συμπάσχεις εκ του μακρόθεν και αφ’ υψηλού, κανονικά δεν έπρεπε να είναι μονόκλ. Μεγεθυντικός φακός έπρεπε να είναι. Δε στο είπανε, γιατί είναι αυτονόητο. Έτσι μόνο μπορείς να διαβάζεις τα ψιλά γράμματα.
Για παράδειγμα, εκείνη την ειδησούλα για τον καλλιτέχνη, ο οποίος μετά από το ατύχημα που είχε προσπαθώντας να μη χτυπήσει με το αυτοκίνητό του μια 16χρονη, έζησε τα τελευταία δέκα χρόνια του στο Άσυλο Ανιάτων – παράλυτος και μουγγός, αλλά κατά τα άλλα, καλά – και αποτελειώθηκε εκεί γιατί κάποιοι άλλοι ‘αδιάφθοροι’ με δεκάποντα θήτα, τον παρέδωσαν, για να μην τον έχουν βάρος, χάσουν την ισορροπία τους και γκρεμοτσακιστούν από την ασυνειδησία τους.
Η Ύπαρξη ως σακούλα σκουπιδιών στη φαβέλα της αδιαφορίας, μ’ άλλα λόγια. Είδες που χρειάζεται μεγεθυντικός; Επειδή ξέρω ότι αποφεύγεις τεχνηέντως να τα διαβάζεις αυτά γιατί θες να ζουμάρεις μόνο στα πηχυαία θετικά, στα πρωτοσέλιδα της ζωής, μη και σου χαλάσει η χωρίστρα. Για αυτό και σου τα τρίβω τώρα στη μούρη. Όχι ότι θα σε κάνει κάτι τέτοιο να χαϊδέψεις και να ζεστάνεις κάποιον που δεν έχεις ανάγκη. Απλά για να σου πω ότι σε κατάλαβα και να ξέρεις ότι ξέρω.
Ο κόσμος υπερχειλίζει από επαγγελματίες Ο.Ε. (οριοθετημένους εαυτούς). Αν δε μάθουν γρήγορα οι Χ.Α.Α. (χύμα αζήτητοι αισθαντικοί) να πολλαπλασιάζονται, τότε το πράγμα είναι προδιαγεγραμμένο.
Φτου κι απ’ την αρχή μια ακόμα δαρβίνεια οδός θα χαραχτεί κούτσα-κούτσα και πάλι, μέσα από ανόργανα συντρίμμια. Πρώτη φορά θα’ ναι;
