της Marias DAWKINSON
Είχα έναν αγαπημένο καθηγητή κοινωνιολογίας που έλεγε ότι το καλύτερο «crash course» για έναν εξωγήινο που θέλει να μάθει πληροφορίες σχετικά με μια σύγχρονη γήινη κοινωνία, των media είναι οι διαφημίσεις της.
Αν το εφαρμόσεις στην Ελλάδα του σήμερα, θα καταλάβεις ότι είχε δίκιο.
Πρώτα απ’ όλα θα δεις πανελληνίως άγνωστα ονόματα – όπως Μπαταξάκης- να έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην αγορά, προωθώντας σοβαρές υπηρεσίες, όπως ασφάλειες και επενδύσεις (νέα τζάκια, αναδιανομή πλούτου, αρπαχτές, είναι οι αναπόφευκτοι συνειρμοί).
Στη συνέχεια θα δεις πολλές γυναίκες υψίφωνους να επείγονται να αποκατασταθούν, μέχρι σημείου απόλυτου αυτοεξευτελισμού και αυτοακύρωσης και τους άνδρες στους οποίους απευθύνονται να δίνουν τους όρκους της αιώνιας αγάπης σε αυτοκίνητα και ηλεκτρονικά είδη, προς μεγάλη απογοήτευση της εκάστοτε αρραβωνιαστικιάς σε απόγνωση. Οι γυναίκες προσωποποιούν την ανασφάλεια και την ανάγκη άμεσης αποκατάστασης, ενώ οι άνδρες επενδύουν στη σχέση τους με τα υλικά αγαθά, με την ελπίδα μιας ικανοποιητικής μεταπώλησης.
Τα παιδάκια παρουσιάζονται υστερικά και κακομαθημένα, ενώ οι μαμάδες τους προβάλλονται ως θύματα της κακής διαπαιδαγώγησης που τους έδωσαν. Τα μούλικα απαιτούν ουρλιάζοντας ενώ οι μαμάδες δεν έχουν μετρητά λόγω capital controls και ανεργίας, αλλά ούτε και υπομονή για να τους πουν όχι. Οι πωλητές μεσολαβούν στο ενδοοικογενειακό χάος, για να υποστηρίξουν τη χρήση χρεωστικών καρτών που επιβάλλει η νέα τάξη.
Οι άντρες, παρουσιάζονται βραχνοί, πολλά βαρείς και βέβαια θύματα του έρωτα της μαμάς τους. Το παίζουν ασήκωτοι στις συντρόφους τους, αλλά όταν πρόκειται για τη μάνα τους, όλη τους η σκληρότητα διαλύεται με ένα πιάτο σπιτικά ντολμαδάκια και μια ντάνα σιδερωμένα πουκάμισα.
Σίγουρα θα έχεις ακούσεις και για τα διαφημιστικά που αναγγέλλουν άμεσες πτήσεις με ελάχιστα ευρώ στην χώρα με τους περισσότερους Έλληνες σκιτζήδες και λάτρεις των μαύρων πιστών, τα οποία μεταδίδουν μια αίσθηση επείγοντος (για να προλάβουν οι εκδρομείς τις πολυπληθείς λίστες των διάσημων σκι-λιφτ).
Το γενικό κλίμα είναι μιας υστερίας, ενός συνεχούς τσιριχτού υψηλών decibel που μεταφέρει το κλίμα της εποχής: το μηδενισμό και τη διάχυτη απελπισία μιας καταναλωτικής κοινωνίας που δεν έχει τη δυνατότητα να καταναλώνει πια.
