του Γιάννη Λεοντάρη
Η λογική του «ράβε – ξήλωνε» και του «ρίχνουμε μια «διαρροή» για να “κόψουμε” αντιδράσεις δεν είναι κάτι το καινούριο για τα οικονομικά επιτελεία των ελληνικών κυβερνήσεων, διαχρονικά.
Ωστόσο, τα αποτελέσματα που ορισμένες λογικές όπως η αυτή του «εισπράττω «τόσα» από τον «τάδε» φόρο, άρα άμα αυξήσω 2 φορές τον συγκεκριμένο φόρο θα εισπράττω 2 φορές περισσότερα» τα έχουμε δει, και πληρώσει πανάκριβα, πολλές φορές τα τελευταία (και όχι μόνο) χρόνια, οπότε θα περίμενε κανείς ότι οι επικεφαλής των οικονομικών επιτελείων θα γίνονταν έστω και λίγο «σοφότεροι» ώστε να μην επαναλάμβαναν τα ίδια λάθη.
Φαίνεται όμως ότι παρότι «έπαθαν» και είδαν τις πρακτικές αυτές να αποτυγχάνουν με τον πλέον παταγώδη τρόπο, δεν «έμαθαν», και συνεχίζουν τα ίδια λάθη.
Μια τελευταία απόδειξη για το παραπάνω είναι η «διαρροή» για τη αύξηση του φόρου στην κινητή τηλεφωνία και η θέσπιση ενός νέου για τη συνδρομητική τηλεόραση.
Ο φόρος στην κινητή τηλεφωνία (που ούτως ή άλλως αποτελεί πανευρωπαϊκή «πατέντα»), ή καλύτερα, ο λόγος επιβολής του, έχει εδώ και πολλά χρόνια εκλείψει, καθώς τον είχε θεσπίσει η κυβέρνηση Σημίτη (από εκεί και το «Σημιτόσημο») σε μία εποχή που η κατοχή ενός κινητού τηλεφώνου ήταν όντως κάτι εξαιρετικά δαπανηρό και μόνο άνθρωποι υψηλών εισοδημάτων μπορούσαν τότε να έχουν. Πλέον εδώ και πολλά χρόνια αυτό δεν ισχύει, καθώς το κινητό τηλέφωνο βρίσκεται στα χέρια όλων, ανεξάρτητα από την οικονομική τους επιφάνεια.
Εκτός αυτού, ο τρόπος επιβολής του κινείται στα όρια του νόμου, καθώς επάνω σε αυτό το φόρο επιβάλλεται επιπλέον και ΦΠΑ, κάτι που συνιστά φόρο πάνω σε φόρο, που απαγορεύεται από το Σύνταγμα.
Επιπλέον, σύμφωνα με μελέτες που έχουν δημοσιοποιηθεί, η επιβολή του συγκεκριμένου τέλους από κάποια στιγμή άρχισε να “φρενάρει” τα δημόσια έσοδα από την κινητή τηλεφωνία, και η μη επιβολή του θα έφερνε, τελικά, περισσότερα έσοδα στο κράτος μέσω του ΦΠΑ που ούτως ή άλλως επιβάλλεται, αλλά και μέσω της ανόδου του κύκλου εργασιών των παρόχων.
Κάτι ανάλογο έγινε και με την επιβολή του φόρου πολυτελείας στα αυτοκίνητα, όπως και με την αύξηση της φορολογίας στη βενζίνη, που οδήγησε στην κατάθεση εκατοντάδων χιλιάδων πινακίδων στις Εφορίες, με αποτέλεσμα τα δημόσια έσοδα να ζημιωθούν με πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που υποτίθεται ότι θα έμπαιναν.
Σαν να μην έμαθαν όμως τίποτα εκεί στο ΥΠΟΙΚ, τώρα διαρρέετε πως ετοιμάζουν νέο φόρο στη συνδρομητική τηλεόραση, ενώ σχεδιάζουν και αύξηση στο φόρο επί του diesel κίνησης, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που θα έχει στον πληθωρισμό (και συνάμα και στα δημόσια έσοδα, αφού η αύξηση των τιμών θα περιορίσει ακόμα περισσότερο την κατανάλωση).
Όσο και αν είδαν ότι η λογική του «εισπράττω ‘τόσα’ από τον ‘τάδε’ φόρο, άρα άμα αυξήσω 2 φορές τον συγκεκριμένο φόρο θα εισπράττω 2 φορές περισσότερα» φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περιμένουν, επιμένουν στο ίδιο λάθος, και όταν δουν τις επιπτώσεις του θα οδηγηθούν σε ακόμα περισσότερους φόρους, προκειμένου να καλυφθεί η «χασούρα» από τις άστοχες επιλογές.
Παθαίνουν», αλλά δεν «μαθαίνουν»…
