του Γιάννη Λεοντάρη
Τις τελευταίες ημέρες η απεργία των δημοσιογράφων σχεδόν έφτασε σε «δημοσιότητα» τις εξελίξεις των διαπραγματεύσεων για το κλείσιμο της αξιολόγησης, κάτι αναμενόμενο, καθώς ως βασικό «εμπόδιο» για την ενημέρωση για αυτές τις εξελίξεις πρόβαλλε ακριβώς αυτή η απεργία στα ΜΜΕ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ακούστηκαν πολλά (και θα ακουστούν και άλλα) για το δίκαιο ή μη της απεργίας των δημοσιογράφων, για το ότι λειτουργούν ως «συντεχνία» (με την αρνητική έννοια του όρου) και «υπερασπίζονται προνόμια όταν χάνουν όλοι από τα μέτρα» και άλλα τέτοια διάφορα…
Εάν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το άδικο των παραπάνω κριτικών (στις περισσότερες περιπτώσεις) θα διαβάζετε αυτό το opinion μέχρι… αύριο.
Γι’ αυτό, προς το παρόν, θα περιοριστούμε στην αναφορά των βασικότερων λόγων που έχουν δημιουργήσει στους δημοσιογράφους και στα αιτήματα που ενίοτε εκφράζουν, μια ιδιαίτερα αρνητική εικόνα σε μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου, το οποίο δεν καταλαβαίνει κιόλας τις περισσότερες φορές γιατί απεργούν οι δημοσιογράφοι.
Ο βασικότερος λόγος για το παραπάνω είναι το γεγονός ότι το δημοσιογραφικό επάγγελμα κάθε άλλο παρά ενιαία εικόνα παρουσιάζει. Άλλη συνδικαλιστική ένωση για τους συντάκτες των εφημερίδων, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, και άλλη για τους συντάκτες του περιοδικού Τύπου. Άλλο συνταξιοδοτικό Ταμείο και άλλο Ταμείο ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους πρώτους, και άλλο για τους δεύτερους. Άλλες συνδικαλιστικές ενώσεις για τους δημοσιογράφους της Αθήνας, και άλλες για αυτούς της επαρχίας.
Και μέσα σε αυτά, οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στα διαδικτυακά Μέσα (το ποσοστό των οποίων αυξάνεται συνέχεια, όπως είναι αναμενόμενο, καθώς το χαρτί «πεθαίνει») στο… πουθενά, καθώς καμία Ένωση ουσιαστικά δεν τους καλύπτει, αφού τα καταστατικά των συνδικαλιστικών ενώσεων δημιουργήθηκαν πριν πολλές δεκαετίες όπου δεν υπήρχε καν internet, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν δεδομένα για τους δικούς τους όρους εργασίας, αλλά και για τη δική τους ασφάλιση.
Η δημοσιογραφία είναι επίσης ίσως ο μοναδικός κλάδος όπου η εγγραφή στο συνδικαλιστικό σωματείο αντί να αποτελεί υποχρέωση, αποτελεί περίπου… προνόμιο, μιας και για να γίνει ένας δημοσιογράφος μέλος ειδικά στην ΕΣΗΕΑ, θα πρέπει να πληρεί μια σειρά κριτηρίων που εάν πριν χρόνια ήταν δύσκολο (πχ 5 συνεχόμενα – χωρίς ενδιάμεσες διακοπές δηλαδή – χρόνια εργασίας σε καθημερινή εφημερίδα, ή ραδιόφωνο ή τηλεόραση), σήμερα είναι πρακτικά αδύνατο, καθώς η παραπάνω εργασία θα πρέπει να γίνεται με τους όρους της τελευταίας συλλογικής σύμβασης εργασίας, η οποία όμως έχει λήξει εδώ και περίπου… 6 χρόνια!
Εάν στα παραπάνω βάλετε το γεγονός ότι το συγκεκριμένο επάγγελμα αποτελεί περίπου «ξέφραγο αμπέλι» καθώς ο καθένας μπορεί νομότυπα να δηλώσει και να εργαστεί ως δημοσιογράφος χωρίς να απαιτείται από το νόμο η παραμικρή γνώση ή σπουδή του αντικειμένου, καθώς και τα άπειρα «συντροφικά μαχαιρώματα» στους κόλπους των συνδικαλιστών των ΜΜΕ, έχετε μια καλή εικόνα για τις αιτίες της εικόνας του σιναφιού μας στον πολύ κόσμο…
Να κλείσουμε με το κερασάκι στην τούρτα; Το γεγονός ότι ο κόσμος αναγνωρίζει 10 – 20 δημοσιογράφους μέσα από το μηχανισμό του τηλεοπτικού (κυρίως) «star system», μετά διαβάζει στις διάφορες λιγότερο ή περισσότερο «κίτρινες» τηλεοπτικές εκπομπές (και τα ανάλογα περιοδικά και sites) για τις ακόμα και σήμερα υπέρογκες (σε σχέση με αυτές του μέσου εργαζόμενου) αμοιβές τους, και τα παραπάνω, με λίγο «μείγμα» καχυποψίας («τα παίρνουν» κ.λπ.) δημιουργούν την εντύπωση ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι σαν τους παραπάνω 10, 20, 50, άντε 100, και το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτή η αρνητική εικόνα για όλους…
Η οποία εικόνα μπορεί φυσικά να είναι λάθος σε μεγάλο βαθμό, αλλά για αυτό ευθύνονται πρωτίστως οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι (ή καλύτερα, εκείνοι που αποφάσισαν ότι θέλουν να τους εκπροσωπούν) και κανένας άλλος…
